ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจ | “หนุ่มเมืองจันท์”
จําได้ว่าตอนเป็นนักข่าวเศรษฐกิจ มีประโยคหนึ่งที่จำได้แม่นยำ
“ธุรกิจ คือ การทำกำไรสูงสุด”
นักธุรกิจใหญ่คนหนึ่งสอนว่าเวลาดูบัญชี อย่าดูแค่ “ยอดขาย”
ให้ดูที่ “กำไร”
ยอดขายของแต่ละบริษัท สูงแค่ไหนก็ตามไม่สำคัญเท่ากับว่ากำไรเท่าไร
“กำไรสูงสุด” คือ เป้าหมายของการทำธุรกิจ
ตอนที่ฟังครั้งแรก ผมก็เห็นด้วย เพราะหลักของทุนนิยมน่าจะเป็นเช่นนั้น
แต่พอนานเข้า ผมก็เริ่มตั้งคำถาม
“กำไรสูงสุด” คืออะไร
จำเป็นไหมว่า “กำไร” ต้องเป็น “เงิน” เพียงอย่างเดียว
และ “กำไรสูงสุุด” แบบไหนที่มีความสุขที่สุด
จนวันหนึ่ง ตอนที่ผมเป็นผู้จัดการสำนักพิมพ์มติชนเมื่อ 20 ปีก่อน
ปัญหาใหญ่ของทุกสำนักพิมพ์ ก็คือ หนังสือในสต๊อก
ยิ่งพิมพ์เยอะ สต๊อกเหลือคืนก็เยอะ
วิธีการที่ดีที่สุด คือ ต้องระบายหนังสือในโกดังออกไปให้มากที่สุด
นั่นคือ ที่มาของงานแฮปปี้ บุ๊ก เดย์ ตะลอนทัวร์ของสำนักพิมพ์มติชน
“แฮปปี้ บุ๊ก เดย์” คือ งานขายหนังสือราคาถูก
เราลดราคาแบบไม่ซื้อก็มีน้ำตาซึม
ตระเวนไปตามมหาวิทยาลัยและต่างจังหวัด ปีละ 10 กว่าครั้ง
ในงานมีกิจกรรมเชิญนักเขียนไปพูดคุยบนเวที
ถือเป็นงานหนังสือที่ประสบความสำเร็จมาก
เพราะสมัยนั้น คนอ่านในต่างจังหวัดจะไม่มีโอกาสเจอนักเขียนที่ชื่นชอบเลย
เป็นงานที่ผมชอบมาก
เพราะทุกเย็นจะมีแฟนหนังสือเดินมา “ขอบคุณ” ที่จัดงานนี้ขึ้นมา
และถามว่าขายดีไหม
เขากลัวว่าปีหน้าจะไม่มาอีก
มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากเลยครับ
เพราะเราจัดงานที่เอาเงินจากกระเป๋าของคนซื้อ
แต่คนซื้อกลับเดินมา “ขอบคุณ” เรา
มีความสุขมากเลยครับ
นับจากวันนั้น ผมรู้แล้วว่า “กำไรสูงสุด” ของผมคืออะไร
“กำไร” ไม่ใช่แค่ “เงิน”
แต่คือ “คำขอบคุณ”
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกครั้งที่ทำอะไร
ผมจะคิดถึงเรื่องนี้ตลอด
วันที่ผมมาทำหลักสูตร ABC กับ “โจ้” ธนา เธียรอัจฉริยะ และ “พี่เน่ง” ดร.รัชนีพร พุกกะมาน อธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีปทุม
เราเอาใจใส่กับรายละเอียดทุกเรื่อง
และในวันจบหลักสูตร ทุกรุ่นจะมีน้องๆ เดินมา “ขอบคุณ” ผมและ “โจ้” ที่ทำหลักสูตรนี้ขึ้นมา
เขาบอกว่ามันเปลี่ยนมุมมองชีวิตของเขามาก
เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมมี “ความสุข”
และตอกย้ำ “ความเชื่อ” เรื่องนี้
หลังจากหยุดทำ ABC ที่ทำมา 10 ปี 14 รุ่นเพราะอิ่มตัวเต็มที่
“พี่เน่ง” ก็ชวนมาทำหลักสูตรสั้นๆ ชื่อ V.A.I.P.
เป็นหลักสูตรสั้นๆ แค่ 3 วันสอนเรื่อง AI สำหรับผู้ใหญ่
สอนแบบช้าๆ
มี “อาจารย์อ้น” ปฤณ จำเริญพานิช ผู้เชี่ยวชาญด้าน AI เป็น “ไดเร็กเตอร์” ร่วมกับผมที่ไม่รู้เรื่อง AI เลย
แต่รู้ว่า “คนมีอายุ” ต้องการเรียนแบบไหน 55
ผ่านมา 8 รุ่น นักเรียนทุกคนก็ประทับใจ
และแน่นอน…มีคนเดินมา “ขอบคุณ” ในวันสุดท้ายเหมือนเดิม
แต่ที่ประทับใจที่สุด คือ ตอนที่เราเปิด V.A.I.P. UPSKILLS ขึ้นมา
เป็นหลักสูตรสำหรับนักเรียนรุ่น 1-4
เพราะเราเห็นว่า AI มีพัฒนาการรวดเร็วมาก
ต้อง UPSKILLS ให้ศิษย์เก่า
…ฟรี
“อ้น” กับผมคิดง่ายๆ คือ เอาค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นไปเป็นค่าใช้จ่ายของรุ่น 8
“กำไร” ลดลงไปบ้าง
แต่รู้สึกดี
..“ป๋า” ดี
วันนั้น มีคนเดินมา “ขอบคุณ” เยอะมาก
“กำไร” สูงลิ่วเลย
และบอกว่าครั้งหน้าคิดเงินเถอะ
หรือตอนที่ทำ Wednesday Song กับ “เอก-สยามพิฆ”
คอนเสิร์ตคืนวันพุธ ที่มีดีไซน์
มีช่วง “เพลย์ลิสต์” ที่ทำให้บทเพลงมีเรื่องเล่า
เหมือนที่ผมเขียนไปเมื่อฉบับที่แล้ว
เรียบง่าย แต่งดงาม
ตามปกติเวลาจัดคอนเสิร์ต เขาจะตั้งเป้าหมายว่าขายได้ 60% กำไรเท่าไร
80% กำไรเท่าไร
แต่เราคิดแบบ “โลว์คอสต์ แอร์ไลน์”
เน้น SOLD OUT อย่างเดียว
เราจึงตั้งราคาบัตรที่ตัดสินง่าย
ครับ เหมือนเดิม
ตอนจบคอนเสิร์ต จะมีคนเดินมา “ขอบคุณ” ทุกครั้ง
และย้ำสั้นๆ
..อย่าเลิกจัดนะ
ล่าสุด ผมยุ “สุพจน์” เพื่อนผมให้จัดคอนเสิร์ต Sunday Lunch&Live ที่โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง แจ้งวัฒนะ
จัดตอนเที่ยงของวันอาทิตย์
หมุนเข็มนาฬิกาแห่งความสุข จากเที่ยงคืนเป็นเที่ยงวัน
จับกลุ่มเพื่อนเก่าที่ไม่ค่อยเจอกัน
และกลุ่มครอบครัว
ลูกๆ ที่ชวนพ่อแม่มากินข้าว และดูคอนเสิร์ตกัน
เพิ่งจัดครั้งแรกไป เป็นคอนเสิร์ตของ “แอม-เสาวลักษณ์”
อาจารย์ธงทอง จันทรางศุ ไปมา ชอบมากจนมาเขียนชมใน “มติชนสุดสัปดาห์” เมื่อฉบับที่แล้ว
ตอนจบก็มีคนเดินมาชม
และ “ขอบคุณ” เหมือนเดิม
มีคนหนึ่งเขียนเล่าในโพสต์ของผมว่าลูกบอกว่าไม่เคยเห็นพ่อแม่นั่งร้องเพลง มีความสุขแบบนี้มาก่อน
หรือบางคนก็บอกว่าดีใจได้มาร้องเพลงกับเพื่อนที่ไม่เจอกันนานอีกครั้ง
แต่มีเรื่องราวหนึ่งที่ผมนึกไม่ถึง
ตั้งแต่เริ่มเปิดขายบัตร มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งติดต่อผ่าน “แพน” ผู้ช่วยของผมของจองที่นั่งชั้น 2 ซึ่งเราจัดไว้เป็นโต๊ะวีไอพี
เธอบอก “แพน” ว่าได้ยินผมเล่าไอเดียเรื่องนี้มานาน อยากมาดูว่าเป็นอย่างไร
ฟังตอนแรกก็รู้สึกดี
นึกว่าเป็นเหตุผลที่แท้จริง
จนใกล้งาน เธอไลน์มาหา “แพน” ฝากขอบคุณที่จัดงานนี้ขึ้นมา
ผมก็แปลกใจเพราะยังไม่เริ่มงานเลย
ผู้ใหญ่ท่านนี้เล่าว่าคนในครอบครัวของเธอเพิ่งตรวจเจอ “มะเร็ง”
ทุกคนรู้สึกแย่มาก
เธอขอบคุณที่ผมและ “สุพจน์” จัดคอนเสิร์ต Sunday Lunch&Live
เพราะเธอ พี่น้อง และคุณแม่ที่อายุ 80 กว่าปี จะได้มาทานอาหารร่วมกัน และดูคอนเสิร์ตด้วยกัน
เก็บสะสมโมเมนต์แห่งความสุขร่วมกัน
ฟังแล้วน้ำตาซึมเลยครับ
เวลาคนเราเจอเรื่องราวที่เลวร้ายเช่นนี้ รู้ว่าเวลาในชีวิตเหลือไม่นานเท่าไร
เรามีทางเลือก 2 ทาง
ทางหนึ่ง คือ เศร้าเสียใจ และรู้สึกว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรม
หรืออีกทางหนึ่ง คือ ใช้เวลาที่เหลือทำสิ่งที่มีความหมาย
หรือเก็บโมเมนต์แห่งความสุขให้มากที่สุด
ผู้ใหญ่ท่านนี้เลือกทางที่ 2
และใช้ Sunday Lunch&Live เป็นจุดเริ่มต้น
วันงาน ผมเดินไปหา “ผู้ใหญ่” ท่านนี้
กอดให้กำลังใจ
เธอบอกว่าคุณแม่มีความสุขมาก ร้องเพลงคลอตลอด
และ “ขอบคุณ” ผมอีกครั้ง
มีเพลงหนึ่งของ “แอม” ที่เธอเลือกร้องในวันนี้
คือ เพลง “ความทรงจำ”
“แอม” พูดถึงวันเวลาในชีวิตที่ไม่มีใครรู้ว่าจะเหลืออยู่นานเท่าไร
ให้ทำดีกับคนที่เรารัก
“…เราจะคิดถึงคนที่สำคัญ เมื่อต้องจากกันไป
เราจะคิดถึงวันที่สวยงาม เมื่อเวลาผ่านไป
จะคิดถึงเวลาที่เรามีกัน เมื่อเธอต้องไป
และตอนนี้รู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน
ไม่เคย ไม่เคย จะลืม..”
ผมมองไปที่ชั้น 2
แล้วนึก “ขอบคุณ” ตัวเองที่จัดงานนี้ขึ้นมา
