เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
มันเป็นการลืมส่วนบุคคล ใครบางคนมักเป็นขาประจำของภาวะได้หน้าแล้วลืมหลัง วางของไว้ตรงนี้ กลับมาอีกทีมันหายไปไหน!?
ความจำไม่ได้แบบไร้เจตนา อาจเพราะเขาหรือเธอขาดสติ ใจลอยเพราะคอยแฟน
ทว่า การ “หลงลืม” ของใครอีกหลายคน กลับเป็นเพียงสิ่งประดิษฐ์ ด้วยสามารถควบคุมการหลงลืม ใช้งานได้ตามใจปรารถนา
“คนขี้ลืมมืออาชีพ” เลือกที่จะจดจำบางสิ่งได้ดีพอๆ กับเลือกที่จะลืมบางอย่างแต่โดยง่ายดาย
เรื่องราวอัศจรรย์ใจในแบบนี้ พอจะมีให้สังเกตเห็นอยู่บ้างในบางวาระ บางคน บางพรรค และบางพวก
ในวันที่ชะตาไม่เป็นไปตามลิขิต ใครหลายคนทำตัวตน เป็นคนขี้ลืม “ลืมไปเลยว่าเคยรู้จัก” สายสัมพันธ์ฉันมิตรถูกตัดหาง แล้วเอาไปปล่อยตามวัด แม้เคยสุงสิงกลับไม่สถิตอยู่ในหัวใจ
เพื่อนแบบนี้ลืมเพื่อนได้เมื่อภัยมา ลืมการช่วยเหลือเกื้อกูลแต่เก่าก่อน ลืมจริงหรือ “connection”
ผมเป็นคนขี้ลืม จะออกจากบ้านไปไหนเมื่อใด และเมื่อนั้นจำต้องเตือนตัวเองอยู่บ่อยๆ ด้วยอาการพยายามรอบคอบ
แต่ “สำนึกรู้ ก็ยังคงตกหล่นการแจ้งเตือน” ตามคำคุ้นที่ว่า “สี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง” เฉกเช่นคนธรรมดาที่ยังรู้จักลืมอย่างผม คงจะมีมลทินของการขี้หลงขี้ลืมอยู่ร่ำไป
บรรดาคนขี้ลืมหลายชีวิต อาจรู้สึกได้ถึงการเป็นผู้ประสบภัยเล็กๆ น้อยๆ ถึงปานกลาง ที่อาจลุกลามเป็นใหญ่เป็นโตสร้างปัญหาจนยากจะลืมลง
นอกจากลืมข้าวลืมของ ลืมเพื่อนสนิทมิตรสหาย เราและเขาอาจแก่ฤดู จน “ลืมวัยเยาว์ของชีวิต” หากแต่กลับจำได้ ไม่รู้ลืมกับวันเกิด และของขวัญจากใครสักคน เราและเขาอาจ “หลงลืมนับนิ้วเวลาชีวิตที่ยังเหลืออยู่” ทำอะไรไปบ้างในวันนี้ ความอ่อนเยาว์ร่วงโรยทยอยหายไปตามวันเวลา
ถึงอย่างนั้นจะความอ่อนแก่ของอายุ อาจไม่สำคัญเท่ากับความอ่อนโยนของหัวใจ
ในวันนี้หรือวันไหน ความแข็งกระด้างดุจไม้แก่ผ่านกาล อาจกำลังงอกเงยใบ ผลิบานความอ่อนโยนของชีวิต
ด้วยวิถีที่ไวว่อง ชวนเร่งร้อน เหตุให้กร้านกรอบ ไร้อารมณ์ ยากนักจะช้าชัด รู้สึกถึงช่วงเวลาผ่อนคลาย อาจต้อง “ละลายล่องลืมเวลา” ทิ้งตัวเองลง ให้นั่งอ่านนอนอ่าน แม้เพียงสักเล่มกับบทกวี คงต้องรอให้เปลือกแข็งกระด้างของจิตวิญญาณหลุดล่อนออกไป ฟื้นคืนความอ่อนโยนให้สมกับความเป็นมนุษย์ จึงจะอ่านได้ รู้สึกถึง กับ “บทกวีที่ถูกลืม”
บอกเล่าเรื่องลืมๆ ไว้พอควร และคงไม่อยากจะเป็นคนขี้ลืมอีกแล้วในวันนี้ ก่อนออกจากบ้านไปตามนัด จำต้องตรวจจับความผิดพลาดของตัวเอง ปิดเครื่องใช้ไฟฟ้า ถอดปลั๊กไฟไม่ค้างคา โทรศัพท์มือถือเอามาด้วยอย่าให้ขาด กระเป๋าตังค์มีแบงก์สีเขียวสี่ใบ พร้อมด้วยบัตรประชาชนไว้ยืนยันตัวตนคนไทย ด้วยจริตอันละเมียดจึงเดินออกจากอย่างห้องเยี่ยงคนมีสติ
จากนี้ไม่มีลืมให้กังวล แล้วเสร็จปิดประตูเสียให้สนิท กันไว้ขโมยขโจร
“แกร็ก” เสียงลูกบิดประตูล็อกเมื่อปิดสนิท ทุกอย่างดูเรียบร้อย ไร้กังวลจากการลืม
และเมื่อหันหลังก้าวขาออกจากหน้าห้อง เพียงไม่กี่ก้าว เสียงในหัวก็กระซิบบอกถึงบางสิ่ง “แกลืมหมวกกันน็อก! และมันวางอยู่ใกล้กับกุญแจห้องที่แกลืมหยิบออกมาด้วย นั่นล่ะ!!!”
ขอบคุณมากมายครับ
