เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

ชายวัยคุณตา ทรงผอมสูง แต่งตัวดี กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าร้านขายของจิปาถะราคาเดียว

ภาพชีวิตคุ้นชินในแบบนี้ ไม่มีอะไรน่าสนใจให้เอิกเกริกแก่ผู้อื่นใดที่สัญจรไปมา

เขายืนกอดอกด้วยแขนเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างยังไม่ว่าง เพราะยังต้องประคองมือที่กำลังคีบบุหรี่จ่อรออยู่ใกล้ริมฝีปากในท่าเตรียมพร้อม

ปล่องปากพ่นควันขาวหม่น พุ่งลอยม้วนตัวเป็นเกลียว ไม่รู้ทิศ ก่อนจะจางหายเนียนตาไปกับอากาศปนเปื้อน

สิงห์อมควันวัยชราทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น ก่อนที่จะเหยียบขยี้หมายให้หมดเชื้อไฟด้วยร้องเท้าหนังขัดเงา คงเพื่อเป็นการแสดงความรับผิดชอบต่อสังคม ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในร้านแต่ตามเดิม

และหน้าร้านเดียวกันนี้ มีอ่างบัวขนาดเขื่อง และถ้าจะต้องให้ตัดสิน คาดเดาเอาจากสิ่งที่ยังไม่รู้ชัด ในกระถางบัวน่าจะมีปลาตัวเล็กตัวน้อยแหวกว่าย ร่วมใช้ชีวิตอยู่ในน้ำขังนี้ด้วยเป็นแน่

และนอกจากปลาที่ไม่เห็นกับตาตัวเองแล้ว ตรงขอบอ่างบัวยังมีบางสิ่งที่เห็นได้ชัดโดยไม่ต้องสุ่มเดา นกกระจอกหลายตัวบินลงมาเกาะกลุ่มรุมกินน้ำอยู่ที่อ่างบัว ด้วยท่าทีที่เร็วจัด จนมองแทบไม่ทันเห็น

“นกธรรมดาแบบนี้พบเจอได้ทั่ว และมักจะถูกมองข้ามให้ไร้ตัวตนอยู่บ่อยครั้ง แม้ว่าพวกมันเพิ่งจะบินผ่านหน้าใครสักคนไป” และด้วยวาสนาไร้ซึ่งสีสัน จึงไม่ใคร่มีใครพบเห็นพวกมันเกาะคอนนอนหลับ เป็นนกกระจอกกระโดดเต้นแร้งเต้นกา อยู่ในกรงแกร่งสวยสง่าฉาบทาอยู่ด้วยความรัก จากที่ไหนสักแห่ง

จะว่าไป “ความไม่เป็นที่ต้องการ ให้อิสระกับพวกมันโดยแท้”

นกธรรมดาแบบนี้พบเจอได้ทั่ว และมักถูกมองข้ามให้ไร้ตัวตนอยู่บ่อยครั้ง แม้ว่าพวกมันเพิ่งจะบินผ่านหน้าใครสักคนไป และด้วยวาสนาไร้ซึ่งสีสัน จึงไม่ใคร่มีใครพบเห็นพวกมันเกาะคอนนอนหลับ เป็นนกกระจอกเต้นแร้งเต้นกา อยู่ในกรงแกร่งสวยสง่าฉาบทาอยู่ด้วยความเอ็นดู จากที่ไหนสักแห่ง จะว่าไป “ความไม่เป็นที่ต้องการ ให้อิสระกับพวกมันโดยแท้” / เทคนิค : F.5.6 1/500s ISO200 / สถานที่ : ย่านห้าแยกพลับพลาไชย กรุงเทพฯ

หลังอาหารเช้าและก่อนหน้าที่จะนั่งทำงานสักเล็กน้อย กิจวัตรจากแนวคิดใหม่ที่เพิ่งหาทำมาได้ไม่นานโข ก็ไม่เลวนักกับการต้มกาแฟขมๆ ให้ตัวเอง

อาจด้วยความบังเอิญของชีวิต อุปกรณ์ต้มกาแฟจากผู้อุปถัมภ์ที่ได้มาจนเกือบจะครบชุด ของฟรีมีในโลกหากจะถูกหยิบยื่นให้มาเพราะความรักและแรงเสน่หาอันบริสุทธิ์ การได้มาซึ่งเมล็ดกาแฟ 500 g จากผู้เป็นป้า และกับหม้อต้มกาแฟชนิดที่เรียกกันว่า MOKA POT ที่ได้จากชายวัยรุ่นที่ผมเรียกเขาว่าหลาน

และจะกินหรือจะดื่มกาแฟลงคอไม่ได้เด็ดขาด หากไม่มีแก้วกาแฟ แก้วเซรามิกสีขาวทำมือเป็นของขวัญปีใหม่จากพี่ที่เคารพนับถือเมื่อราวสองปี ก่อนหน้าการมาถึงของเมล็ดกาแฟคั่ว และหม้อต้มกาแฟตามมาเป็นลำดับท้ายสุด

“สิ่งของทั้งหลายเหล่านี้ มาจากต่างคน ต่างที่ ต่างเวลา ต่างไม่มีราคาที่ต้องจ่าย หากแต่มีคุณค่าให้จดจำ ไม่ต่างกัน”

เมื่อคิดให้ดี จึงรู้ว่าขาดอุปกรณ์อีกเพียงหนึ่งเดียว ก็จะครบชุดทำกาแฟอยู่มะรอมมะร่อ และอยากให้ลองทายกันดูสักที ในแบบไม่มีรางวัล!?

ถึงแม้ผมจะซื้อของสิ่งนี้มาแล้วจากตลาดออนไลน์ ด้วยอยากต้มกาแฟเอง เหมือนใครเขาเสียเต็มประดา ความใจร้อนนี้มาพร้อมกับความทะนงตน ด้วยไม่อยากง้อแล้ว กับครกหินของใครบางคน!!

ขอบคุณมากมายครับ



เนื้อหาที่ได้รับการโปรโมต

ทำไมเกษตรกรไทยถึงยังจน? MatiTalk ดร.นุ่น รัสรินทร์ สภาพัฒน์ ไทยขาดผู้นำ ขาดวิสัยทัศน์แก้การเกษตรเชิงโครงสร้างมายาวนาน
ธงทอง จันทรางศุ | ยกเลิกตำแหน่ง ‘บรรณารักษ์’ คิดให้ดี ก่อน ‘สายเกินไป’
เส้นทางความรัก 10 ปี ของ ‘ไมเคิล ศิรชัช’ สู่วันคุกเข่าขอ ‘กุ๊กไก่’ แต่งงาน
คำตอบของมาเคียเวลลี เรื่อง ‘ผู้ปกครองดีเพราะมีกุนซือเก่งใช่หรือไม่’
กก.หมู่บ้านรักษาศีล 5 ลงพื้นที่ “เกาะช้าง” ผู้ว่าตราด ย้ำ!! ศีล 5 ทำให้สังคมปกติสุข ประชาชน “สุขกาย สบายใจ”
จับตารัฐแก้เกมไฟใต้ ส่ง ‘ปูด้วง’ คุม ‘สมช.’ แต่ยังย้ำเปิดช่องเจรจา ดึงคนพื้นที่สานสันติ
เบื้องหลัง ‘มังกรทมิฬ’ เปิดหน้ากากตำรวจหุ้นลม ผู้อยู่หลังม่านผับจีนห้วยขวาง
ยุติธรรมชำรุด | เหยี่ยวถลาลม
สงครามอิหร่าน กับการอับจนทางเลือกของทรัมป์
สุดทางหนาม
เลขสิบสามหลัก | เรื่องสั้น : วัชรินทร์ จันทร์ชนะ
หนังสือ+ความจริง | กวีกระวาด : อรรถสิทธิ์ สมจารี