นิคมสวนสำราญ | เรื่องสั้น : ศักรินทร์ สีหมะ

ผมมีอาชีพเก็บกวาดสิ่งที่ผู้คนพยายามทิ้งไว้ ในพื้นที่สีเขียวขนาดมหึมาที่ถูกปิดล้อมด้วยโดมแก้วปรับอากาศ ที่นี่ไม่มีฤดูกาล มีเพียงอุณหภูมิที่ถูกเซ็ตไว้ให้เหมาะกับการเดินทอดน่องของผู้ที่มีชื่ออยู่ในรายชื่อผู้มีจริยธรรมดีเยี่ยม

หน้าที่ของผมคือ การคอยแงะเศษหมากฝรั่งและเช็ดคราบเลือดที่เกิดจากนกที่บินชนโดมแก้วตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกนกเหล่านี้ไม่เคยเรียนรู้ ว่าท้องฟ้าที่พวกมันเห็นเป็นเพียงภาพกราฟิกความละเอียดสูงที่ฉายบนกระจก

“ดูนั่นสิ มันดูเป็นธรรมชาติกว่าธรรมชาติจริงๆ เสียอีก”

ชายในชุดผ้าไหมสีงาช้างเดินผ่านผมไป เขาคือนักการเมืองผู้รับผิดชอบโครงการ สวัสดิการแห่งสีเขียว ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในแบบที่คนซึ่งไม่เคยสัมผัสกับโคลนตมจริงๆ จะมีได้ เขาเดินเหยียบลงบนยอดหญ้าเทียมที่คืนตัวได้อย่างรวดเร็ว รอยเท้าของเขาหายไปในวินาทีเดียวกับที่เขาก้าวผ่าน ราวกับเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกที่จับต้องได้นี้เลย

เขามองมาที่ผมในฐานะอุปกรณ์ทำความสะอาดที่เดินได้ เขาไม่ได้โกหกเมื่อเขาบอกว่าเขารักประชาชน เขาเพียงแต่รักมโนภาพของประชาชนที่สะอาดสะอ้านและยอมสยบอยู่ภายใต้โดมของเขาเท่านั้น

ส่วนเศษเนื้อนกที่แหลกเหลวอยู่ในมือผม… เขาเลือกที่จะไม่นับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของระบบ

ผมมองไปที่ม้านั่งไม้ ชายชราคนหนึ่งกำลังนั่งนิ่งเงียบ แววตาของเขาจดจ่ออยู่กับการพยายามจะไอปราศจากเสียง เขาพยายามกลั้นมันไว้จนตัวสั่นเทิ้ม เพราะในนิคมแห่งนี้ความป่วยไข้คือการอกตัญญู ใครที่แสดงความอ่อนแอออกมาจะถูกเจ้าหน้าที่ในชุดสีพาสเทลพาตัวออกไปรักษาในที่ที่ไม่มีใครเคยกลับมา

เขาหันมามองผม ผมเห็นเศษเสี้ยวของมนุษย์ที่กำลังแตกสลายอยู่ในดวงตาคู่นั้น เขาไม่ได้ขอความช่วยเหลือ แต่เขายื่นก้อนหินจริง ที่เขาซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อให้ผมดู มันเป็นก้อนหินที่มีดินเปื้อน มีรอยขรุขระ และหนัก… มันคือความจริงที่ผิดระเบียบที่สุดในสวนแห่งนี้

“ผมแอบเก็บมันมาจากข้างนอก… ก่อนที่พวกเขาจะสร้างกำแพง” เขาพูดด้วยลมหายใจที่เหม็นสาบของความตาย

ผมควรจะแจ้งเจ้าหน้าที่เพื่อรักษาตำแหน่งงานและอากาศบริสุทธิ์ของผมไว้ใช่ไหม? ผมควรจะขยะแขยงก้อนดินที่เปื้อนมือผมใช่ไหม?

แต่ผมกลับเลือกที่จะกำก้อนหินนั้นไว้แน่น ความสากของมันบาดลงบนฝ่ามือของผม มันเป็นความเจ็บปวดที่จริงกว่าความสุขที่ถูกควบคุมไว้ใต้โดมแก้วนี้

ผมมองไปที่นักการเมืองคนเดิมที่กำลังหยุดยืนดมดอกไม้พลาสติกที่อาบด้วยน้ำหอมสังเคราะห์ เขาทำท่ายืดอกสูดลมหายใจเหมือนคนที่มีมโนธรรมสูงส่ง แต่ผมเห็น… ผมเห็นช่องว่างระหว่างกระดุมเสื้อของเขาที่เผยให้เห็นผิวหนังที่ซีดเผือดเหมือนกระดาษ เขาเองก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวของระบบที่ถูกแช่แข็งไว้ไม่ต่างจากนกที่บินชนกระจกเหล่านั้น

ผมเดินกลับไปที่รถเข็นทำความสะอาด เปิดถุงขยะสีดำใบใหญ่ แล้วหยิบเศษเนื้อนกที่แหลกเหลวขึ้นมาบรรจงวางลงบนม้านั่งหินอ่อนสีขาวสะอาดของท่านผู้นำ ผมไม่ได้ทำเพื่อเรียกร้องความยุติธรรม แต่ทำเพื่อให้ความอุจาดได้ทำหน้าที่ของมัน-เป็นพยานให้แก่เลือดเนื้อที่ยังคงเน่าเสียได้จริง ในโลกที่พยายามจะทำให้ทุกอย่างดูอมตะและสะอาดเอี่ยม

ผมเป็นส่วนหนึ่งของความเน่าเฟะนี้ ผมอยู่รอดด้วยการเช็ดล้างความโสมมให้แก่ผู้มีอำนาจ

สวนสำราญยังคงเงียบสงัด… ความเร็วของเข็มนาฬิกายังคงที่ ในขณะที่ผมรอคอยให้ใครสักคนเดินมาพบเศษเนื้อบนม้านั่ง และรอคอยให้โดมแก้วนี้แตกสลายลงด้วยน้ำหนักของความจริงที่ขรุขระในมือผม

เจ้าหน้าที่ในชุดสีพาสเทลเดินนวยนาดผ่านไป พวกเขาดูเหมือนตุ๊กตาไขลานที่ถูกตั้งโปรแกรมมาให้โปรยรอยยิ้มอย่างทั่วถึง ผมรีบซ่อนก้อนหินขรุขระนั้นไว้ในร่องนิ้วที่เปื้อนถุงมือยาง น้ำหนักของมันคอยย้ำเตือนว่าผมยังมีความรู้สึก ไม่ใช่เพียงชิ้นส่วนของความว่างเปล่าที่ทำหน้าที่กำจัดความสกปรก

บนจอยักษ์ที่ติดอยู่ตามยอดไม้จำลอง ภาพของท่านผู้นำปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้สวมสูท แต่สวมชุดลำลองสีนวลตา เขากำลังโน้มตัวลงก้มจูบเด็กน้อยที่มีใบหน้าเกลี้ยงเกลาจนดูคล้ายหุ่นขี้ผึ้ง ในวิดีโอนั้นปราศจากเสียงร้องไห้ หรือเสียงลมหายใจติดขัด มีเพียงดนตรีบรรเลงที่ฟังดูเหมือนฝันที่ถูกจัดระเบียบมาอย่างดี ท่านผู้นำกำลังพร่ำสอนถึงความสุขที่ยั่งยืน ซึ่งเกิดจากการยอมตัดทิ้งซึ่งความทะเยอทะยานที่วุ่นวาย เพื่อมาอาศัยอยู่ในระบบที่เป็นหนึ่งเดียว

ผมมองดูหน้าจอแล้วก้มมองเศษเนื้อนกที่ยังติดอยู่ที่ขอบเล็บ ใช่… เราชินกับอากาศที่ถูกกรองจนจืดชืด เราชินกับการมองเห็นท้องฟ้าที่เป็นเพียงการแสดงผลทางดิจิทัล และเราชินกับการเห็นเพื่อนมนุษย์ถูกลบหายไปเพียงเพราะพวกเขาดันไอออกมาเป็นสีแดง

ชายชราที่ส่งก้อนหินให้ผมเริ่มไออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้พยายามกลั้นมันไว้อีกต่อไป เขาปล่อยให้มันกระแทกออกมาจากอก เสียงนั่นเหมือนไม้กระดานที่หักสะบั้นกลางห้องสมุดที่เงียบกริบ เลือดหยดเล็ก ๆ กระเด็นลงบนพื้นหญ้าเทียมที่คืนตัวไว เขามองดูหยดเลือดนั้นด้วยสายตาที่สงบอย่างประหลาด มันเป็นสิ่งเดียวในโดมแก้วนี้ที่มีสีสันอย่างสัตย์จริง

“เจ้าหน้าที่กำลังจะมา” ผมกระซิบด้วยความหวาดกลัวที่สั่นเทาไปถึงสันหลัง

“ปล่อยให้พวกเขามาเถอะ” แกยิ้ม แววตาที่เป็นอิสระนั่นน่ารังเกียจสำหรับคนขี้ขลาดอย่างผม “ความตายที่นี่มันสะอาดเกินไป… ฉันแค่ต้องการทิ้งรอยเปื้อนไว้ให้พวกเขาเช็ดบ้าง”

ไม่กี่อึดใจ เจ้าหน้าที่สองคนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรถเข็นไฟฟ้าที่เคลื่อนที่ไร้เสียง พวกเขาไม่ได้ใช้กำลัง แต่ประคองชายชราขึ้นมาด้วยท่วงท่าที่ดูคล้ายการกอดอย่างทะนุถนอม พวกเขาฉีดสเปรย์ฆ่าเชื้อลงบนจุดที่เลือดหยดลงไปทันที รอยสีแดงหายวับไปในชั่วพริบตา แทนที่ด้วยกลิ่นลาเวนเดอร์สังเคราะห์ที่รุนแรงจนแสบจมูก

พวกเขาพาแกไป… ทิ้งไว้เพียงม้านั่งที่ว่างเปล่าและความเงียบที่สว่างจ้า

ผมเดินกลับไปที่รถเข็นทำความสะอาด หัวใจเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความโกรธกับความโล่งใจที่ผมไม่ใช่คนถูกพาไป ผมมองไปที่นักการเมืองในชุดผ้าไหมงาช้างคนเดิม เขายังคงยืนอยู่ไม่ไกล กำลังบรรยายให้กลุ่มผู้เยี่ยมชมฟังถึงนวัตกรรมแห่งความสงบ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามามองเศษเสี้ยวของมนุษย์ที่เพิ่งถูกลบออกไป สำหรับเขา สิ่งที่ไม่มีอยู่ในรายงานสถิติย่อมไม่มีตัวตนอยู่จริง

ความขยะแขยงตัวเองเริ่มเอ่อล้นจนจุกอยู่ที่คอหอย ผมมองไปที่ถุงขยะสีดำที่บรรจุซากนกและเศษทิชชู่ที่เปื้อนคราบโสมมของผู้คน ผมตัดสินใจ… ด้วยความบ้าคลั่งที่เกิดจากการถูกกดทับ

ผมลากรถเข็นไปที่ใต้โคนต้นไม้จำลองที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นจุดที่ท่านผู้นำจะเดินมาหยุดพักเพื่อถ่ายภาพประชาสัมพันธ์ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ผมไม่ได้ทำลายข้าวของ ผมเพียงแต่ขยับก้อนหินขรุขระนั้นออกมา วางมันลงบนแท่นหินอ่อนที่สลักคำว่า “ความสุขที่สมบูรณ์แบบคือความกตัญญูที่นิ่งสนิท” ผมวางมันไว้ตรงนั้น… ก้อนหินที่เป็นส่วนเกิน ก้อนหินที่มีน้ำหนัก และก้อนหินที่เปื้อนดินของจริง

จากนั้นผมถอยกลับมาอยู่ในมุมมืดของพุ่มไม้พลาสติก เฝ้ามองดูขบวนของผู้มีบุญคุณที่กำลังเคลื่อนที่มา พวกเขาหัวเราะอย่างแผ่วเบา สวมหน้ากากแห่งจริยธรรมที่ไร้ที่ติ ผมอยากเห็นวินาทีที่ฝ่ามืออันนุ่มนิ่มของเขาจะสัมผัสลงบนความสากของก้อนหินก้อนนั้น

ผมนึกถึงตัวเองในวินาทีนั้น… เห็นแผลที่ยังเหวอะหวะในอกเริ่มมีความร้อนรุ่ม ผมคงไม่ใช่พนักงานทำความสะอาดที่เชื่องอีกต่อไป แต่ผมคือรอยเปื้อนที่ระบบยังลบไม่หมด

โดมแก้วยังคงสะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามที่สวยงามเกินจริง เสียงดนตรียังคงบรรเลงขับกล่อมความจำนน ในขณะที่ผมยืนกำด้ามไม้กวาดไว้แน่น เฝ้ามองดูความอัปยศที่กำลังจะปะทะกับความจริงเล็กๆ ที่ผมทิ้งไว้ โดยไม่รู้เลยว่า เมื่อโดมนี้แตกสลายลง พวกเราจะเหลืออะไรให้ยึดเหนี่ยวบ้าง นอกจากความเจ็บปวดที่ครั้งหนึ่งเราเคยพยายามจะปฏิเสธมัน

ท่านผู้นำหยุดยืนที่หน้าแท่นหินอ่อน แสงไฟสปอตไลต์จากเพดานโดมจับที่ใบหน้าของเขาจนดูเหมือนเทวรูปที่ฉาบด้วยขี้ผึ้ง เขาขยับปกเสื้อให้เข้าที่ก่อนจะยื่นมืออันเรียบเนียนข้างนั้นลงมา เพื่อสัมผัสแท่นสลักตามบทตอนที่ถูกซักซ้อมมาเพื่อการถ่ายทำ

วินาทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสลงบนความสากของก้อนหิน รอยยิ้มที่สลักติดบนใบหน้าของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง มันเป็นช่องว่างเพียงเสี้ยววินาทีที่ความสับสนแล่นผ่านแววตาที่เคยว่างเปล่า เขาไม่ได้ชักมือหนีในทันที แต่กลับลูบคลำความขรุขระนั้นอย่างเผลอไผล ราวกับร่างกายของเขากำลังหิวโหยความจริงที่เจ็บปวดหลังจากถูกเลี้ยงดูด้วยความนุ่มนิ่มมานานแสนนาน

กล้องวิดีโอถูกสั่งให้หยุดบันทึกกะทันหัน

“นี่มันอะไร?” เสียงของเขาที่หลุดออกมาโดยไม่มีไมโครโฟนนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงของนักบุญ แต่มันคือเสียงของมนุษย์ที่กำลังหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมได้

พนักงานชุดสีพาสเทลรีบถลาเข้ามาทันที พวกเขาดูตื่นตระหนกเหมือนเห็นระเบิดเวลาวางอยู่บนแท่นหินอ่อน “ขออภัยครับท่าน! มันเป็นความผิดพลาดของระบบคัดกรอง เราจะจัดการเดี๋ยวนี้!”

พวกเขาไม่ได้หยิบก้อนหินนั้นขึ้นมาด้วยมือเปล่า แต่ใช้คีมคีบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวังราวกับมันเป็นสิ่งปฏิกูลที่ติดเชื้อร้ายแรง ก้อนหินดินเปื้อนก้อนนั้นถูกโยนลงในกล่องโลหะปิดมิดชิด ทิ้งไว้เพียงรอยขีดข่วนเล็กๆ บนพื้นหินอ่อนสีขาวที่เพิ่งถูกสลักคำว่า ‘ความสุขที่สมบูรณ์แบบ’

ผมเฝ้ามองเหตุการณ์นั้นจากเงาของพุ่มไม้พลาสติก เห็นนักการเมืองคนเดิมพยายามเรียกสติกลับคืนมา เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดปลายนิ้วซ้ำๆ ราวกับจะลบสัมผัสของโลกภายนอกออกไปให้พ้นจากความทรงจำ เขาดูลนลานและขยะแขยง แม้จะพยายามปั้นยิ้มใหม่ให้กล้องที่กำลังจะเริ่มถ่ายทำอีกครั้งก็ตาม

ความอัปยศที่แท้จริงไม่ใช่การที่มีก้อนหินอยู่บนแท่นนั้น แต่คือการที่ทุกคนทำเหมือนว่ามันไม่เคยมีอยู่

ผมก้มลงมองมือตัวเองที่สวมถุงมือยางที่เริ่มขาดรุ่ย ความโกรธแค้นในใจผมไม่ได้เป็นเปลวไฟที่โชติช่วง แต่มันเป็นเหมือนน้ำกรดที่ค่อยๆ กัดกินผนังกระเพาะอาหารช้าๆ ผมเริ่มตระหนักว่า ภายใต้โดมแก้วแห่งนี้ เราไม่ได้ถูกขังไว้ด้วยกำแพง แต่เราถูกขังไว้ด้วยความละอายที่จะพูดความจริง

ชายชราที่ถูกพาตัวไป ก้อนหินที่ถูกกำจัด และผมที่ยังยืนอยู่ที่นี่… เราทุกคนคือส่วนเกินของสมการความสุขที่พวกเขาพยายามจะคำนวณให้ลงตัว

ผมลากรถเข็นทำความสะอาดเดินผ่านหน้าแท่นหินอ่อนนั้นไปอย่างเชื่องช้า พนักงานคนหนึ่งหันมาจ้องหน้าผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและการคาดโทษ ผมไม่ได้หลบสายตา แต่กลับจ้องมองกลับไปที่หน้ากากพลาสติกของเขา ผมอยากจะควักหัวใจตัวเองออกมาให้เขาดู อยากจะแสดงให้เห็นว่าข้างในนั้นยังมีดินเปื้อนและเศษเนื้อนกที่แหลกเหลว ซึ่งมีค่ามากกว่าวิญญาณสะอาดสะอ้านของพวกเขา

“เช็ดรอยบนแท่นนั่นด้วยนะ อย่าให้เหลือแม้แต่ร่องรอยเดียว” พนักงานคนนั้นสั่งเสียงแข็ง

ผมหยิบน้ำยาขัดเงาขึ้นมา แล้วเริ่มเช็ดลงบนรอยขีดข่วนนั้น ผมขัดมันอย่างแรง… แรงจนกระทั่งมือของผมเริ่มชา แรงจนกระทั่งผมรู้สึกว่าผมไม่ได้กำลังขัดหินอ่อน แต่ผมกำลังขัดผิวหนังของตัวเองให้ลอกล่อนออกมา เพื่อค้นหาว่าภายใต้จริยธรรมที่สวยหรูนี้ ผมยังเหลือความเป็นมนุษย์ที่เจ็บปวดเป็นอยู่บ้างไหม

ในโดมแก้วนี้ ผมยังคงทำงานต่อไปท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงที่เริ่มบิดเบี้ยวในโสตประสาท ท้องฟ้าจำลองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูเพื่อบอกเวลาพลบค่ำที่ไม่มีอยู่จริง และผม… สักขีพยานผู้ขี้ขลาดและน่ารังเกียจ ยังคงเก็บซากนกตัวถัดไปที่เพิ่งบินชนกระจก รอคอยวันที่จะมีใครสักคนขว้างก้อนหินที่ใหญ่กว่าเดิม เข้าใส่ท้องฟ้าที่สวยงามจอมปลอมนี้จนมันแตกละเอียดลงมาทับพวกเราทุกคน

พนักงานในชุดสีพาสเทลคนนั้นยังคงยืนคุมเชิงอยู่ เขาเฝ้ามองดูผมเช็ดรอยขีดข่วนบนแท่นหินอ่อนจนมันกลับมาวาววับเหมือนเดิม เมื่อเขาแน่ใจว่าความสงบถูกกู้คืนกลับมาแล้ว เขาก็เดินจากไปพร้อมกับขบวนของท่านผู้นำที่มุ่งหน้าไปยังจุดถ่ายทำถัดไป ทิ้งให้สวนสาธารณะจำลองตกอยู่ในความเงียบที่มีเพียงเสียงพัดลมแอร์ครางหึ่ง

ผมมองดูแท่นหินอ่อนที่สะอาดไร้ที่ติ แต่ในใจของผมกลับเห็นรอยขีดข่วนนั้นชัดเจนยิ่งกว่าตอนที่มันยังอยู่เสียอีก มันคือแผลเป็นของความจริงที่ไม่อาจลบเลือนได้ด้วยน้ำยาขัดเงา

ผมก้มลงเก็บกล่องพลาสติกเปล่าๆ ที่ตกอยู่ข้างถังขยะ เดินไปที่หลังพุ่มไม้ที่กล้องวงจรปิดมองไม่เห็น ผมไม่ได้หยิบก้อนหินขึ้นมาใหม่ เพราะไม่มีก้อนหินเหลืออยู่ที่นี่แล้ว แต่ผมหยิบความลับอย่างหนึ่งขึ้นมา

มันคือเศษกระจกที่แตกออกมาจากโดมแก้วในจุดที่นกบินชนเมื่อเช้านี้ ผมเก็บมันไว้ในถุงมือยาง มันแหลมคม เย็นเฉียบ และใสจนเกือบมองไม่เห็น

ผมเลือกที่จะเดินไปยังจุดจ่ายน้ำหล่อเย็นของระบบปรับอากาศขนาดมหึมาที่ซ่อนอยู่หลังก้อนหินจำลองก้อนใหญ่เหมือนที่เคยทำทุกวัน ผมมองดูสายพานที่หมุนวนด้วยความเร็วคงที่ มองดูเฟืองโลหะที่หล่อลื่นด้วยน้ำมันใสสะอาด

ผมเป็นมนุษย์อยู่อีกไหม… เพราะแม้แต่การขัดขืนของผมก็ยังต้องทำในที่มืด

ผมสอดเศษกระจกแผ่นนั้นเข้าไปในร่องของสายพาน เสียง กรีด แหลมเล็กดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนที่ระบบจะกลืนกินมันเข้าไป ผมรู้ดีว่าเศษกระจกชิ้นเล็กๆ เพียงชิ้นเดียวไม่อาจหยุดเครื่องจักรยักษ์นี้ได้ แต่มันจะค่อยๆ กัดกร่อนสายพานจากข้างใน มันจะสร้างรอยร้าวที่ไม่มีใครสังเกตเห็น จนกว่าจะถึงวันที่ความร้อนสะสมจนถึงขีดสุด

ผมเดินกลับออกมาที่ลานกว้าง ท้องฟ้าจำลองเริ่มฉายภาพดวงดาวที่สว่างไสวเกินจริง ผู้คนในโดมเริ่มพากันแหงนมองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังจอมปลอม พวกเขาดูมีความสุขเหลือเกินที่ได้รับอนุญาตให้เห็นดวงดาวที่ถูกคัดสรรมาแล้ว

ผมยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา มือข้างหนึ่งถือไม้กวาด อีกข้างหนึ่งแอบสัมผัสรอยแผลเล็กๆ ที่เศษกระจกบาดลึกเข้าไปในฝ่ามือ ความเจ็บปวดนั้นเต้นตุบๆ เป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่เคยตายด้านของผม

เราทุกคนที่นี่กำลังหายใจเอาอากาศชุดเดิมที่หมุนวนซ้ำไปซ้ำมา เรากำลังชื่นชมความงามที่ไม่มีรากเหง้า และเรากำลังเชิดชูผู้มีบุญคุณที่หยิบยื่นความว่างเปล่าให้ในราคาที่ต้องจ่ายด้วยวิญญาณ

ผมมองตัวเองในกระจกเงาเป็นครั้งสุดท้ายในค่ำคืนนี้… ผมไม่ได้เห็นเพียงแค่ความเน่าเฟะ หรือความขี้ขลาด แต่ผมเห็นรอยร้าวเล็กๆ ที่กำลังขยายตัว รอยร้าวที่เกิดจากเศษกระจกแห่งความจริงที่ผมฝังไว้ในเครื่องจักรแห่งความลวงนั้นทุกวัน

ผมยิ้มออกมา เป็นยิ้มของคนที่มีความลับที่อันตรายที่สุด ผมจะนั่งรออยู่ที่นี่ ในมุมที่มืดที่สุดของสวนจำลอง รอคอยเสียงระเบิดที่เกิดจากความร้อนเกินขนาดของระบบที่พยายามจะนิ่งสนิท รอคอยวันที่อากาศสีเทานี้จะระเบิดออก เพื่อให้เราทุกคนได้สูดกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นดินของจริงข้างนอกนั่น… ไม่ว่ามันจะสยดสยองเพียงใดก็ตาม