ใกล้

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

“ไปชงกาแฟก่อนก็ได้” ผมแนะตัวเองกึ่งปลอบ ก่อนจะลุกเดินละเก้าอี้แคมปิ้งที่ไม่เคยไปไหน “จุดไฟจากเตาแก๊สมันช่างง่ายกว่าจุดประกายความคิดโดยแท้” ผมเชื่ออย่างนี้ในเวลานั้น

ผมกลับมานั่งตามเดิมพร้อมแก้วใส่กาแฟร้อนใบเขื่อง มันใส่กาแฟขมได้สาแก่ใจ ในวันที่มักมาก นั่นเพราะความตั้งใจพร่องความตื่นตัว

ผมมองไปมารอบๆ ห้อง หวังสบตากับแรงบันดาลใจ เรื่องราวอะไรสักอย่างจากสิ่งใกล้ตัว หรือแม้แต่ฝุ่นผงบนใยแมงมุม

ห่างจากจุดที่นั่งอยู่ไม่เกินเอื้อม เงยหน้ามองตรงมีกระถางพลูด่างใบเขียวเป็นพุ่มดูชุ่มตา ผมมีสิ่งนี้ไว้เพื่อตกแต่งการมองเห็น และเผื่อไว้ให้ฟองอากาศเล็กๆ น้อยๆ มันเป็นต้นไม้ที่ดูแลง่ายแถมตายยาก จะปลูกบนดินหรือจะจับแยกใส่ขวดแช่น้ำก็ไม่หยุดเจริญพันธุ์

หากจะนับถือเชิดชูให้เป็นแบบอย่างของการมีชีวิต ก็ไม่รู้สึกกระดากใจในความเป็นพลูด่าง ถึงอย่างนั้นผมก็ยังจะไม่เล่าเรื่องราวของต้นไม้ชนิดนี้

มีรอยยิ้มเปี่ยมไมตรีอยู่ข้างกองหนังสือ บางสิ่งไร้ชีวิตที่ดูเหมือนจะให้กำลังใจ ตุ๊กตาหมีขนนุ่มสีน้ำตาลเป็นสิ่งเดียวในตอนนี้ที่ยิ้มส่งและนิ่งดูดายอย่างอารมณ์ดี ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว แม่ค้าตั้งราคาเจ้าหมีน้อยไว้ที่ยี่สิบบาท มันเคยนั่งยิ้มอยู่บ้านใครมาก่อนไม่ได้รู้ และรู้แต่เพียงว่า ผมจ่ายค่าความเอ็นดูเป็นแบงก์ยี่สิบใบเดียวที่หลงเหลืออยู่ในประเป๋ากางเกง

เจ้าหมีน้อยหาบ้านได้ในที่สุด รอยยิ้มประดิษฐ์บนใบหน้ามาพร้อมกับดวงตาแต่งแต้มความเป็นมิตร ตุ๊กตาหมีเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่สร้างรอยยิ้มให้ผู้คน

แต่โลกย่อมมีหลายสิ่งที่อาจทำให้ผู้คนกลายเป็นเสือยิ้มยาก ปล่อยปละตุ๊กตาหมีน้อยในบ้านหรือที่ทำงานให้ยิ้มเก้อเขิน อยู่เดียวดาย

อีกาไม่ทราบเพศร้องเสียงหลงอยู่บนอากาศขณะบินผ่านไป เสียงกาเกือบประสานเข้ากับท่วงทำนองน้อยตัวโน้ตของรถขายไอติมเจ้าประจำที่มาเร็วไปไว เสียงร้องจิ๊บๆ จากนกน้อยมากกว่าหนึ่ง ส่งเสียงให้รู้ว่ายังมีสิ่งมีชีวิตอื่นอีกอยู่ข้างนอกห้องแคบๆ หลายชีวิตที่กำลังทำมาหากินในแบบของตัวเอง

ผมยังคงนั่งอยู่ด้วยอาการเช่นเดิม สำรวจหาเรื่องอยู่รอบตัว ช่องหน้าต่างสว่างขาวโพลนด้วยก้อนเมฆหนาโดนแดดแรง กาแฟลดลงจนเห็นก้นแก้วอยู่รางๆ ยังไม่มีอะไรคืบหน้าพอจะเป็นการเป็นงาน ชีวิตแม้จะรู้วิธีแก้เบื่อหน่ายอยู่หลายจำพวก ความเป็นคนก็ยังจะมีอยู่บ้างกับความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง

บ่อยครั้งที่ผมเกรงความเคยชิน มันลดคุณภาพในการเห็นความหมาย หากมองอะไรผ่านม่านความเคยชิน สิ่งที่ใกล้จะดูห่างเหิน ไกลลิบจนลับตา

และขณะที่ผมเห็นแต่ภาพของความว่างเปล่า ก็มีเสียงปืน เสียงระเบิด ประสานเข้ากับเสียงโวยวายของผู้คนที่กำลังสู้รบดังขึ้นอยู่ไม่ไกล จากจุดที่ผมนั่งอยู่

เสียงการผจญภัยในช่วงปิดเทอม เด็กแปดขวบกว่ากำลังแล่นเรือทำสงครามอยู่ท่ามกลางภาคพื้นมหาสมุทร

กระแสความสนุกเร้าใจวนเวียนอยู่จากห่างจากขาเก้าอี้ไม่ถึงช่วงแขนเดียว บทพูดของคนบนเรือดูจะน้อยและเบากว่าเสียงโหวกเหวก

ผมใช้สายตาข่มขวัญ หวังลดความคะนองลง แม้จะใช้วิธีนี้หรือวิธีอื่นใด มันไม่ได้ช่วยให้เสียงจินตนาการเงียบสงบงลงได้อย่างถาวร ผมยอมยกธงขาว “การถอนหายใจมันช่างง่ายกว่าการถอนสมอเรือโดยแท้” ผมเชื่ออย่างนี้ในเวลานั้น

ขอบคุณมากมายครับ