ประตู

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

ผมควรเปิดเรื่องผ่านประตูที่ปิดอยู่ เพียงแค่ก้าวขาเข้าไปใกล้ แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าประตู ประตูไม้บานเก่าที่ดูจะมีเรื่องเล่า หวังว่าประตูจากภายนอกจะสะท้อนส่องให้เห็นประตูภายในได้บ้าง มันอาจมีเรื่องราวถูกเก็บคลุมผ้าไว้ อยู่หลังประตูที่ถูกปิดล็อกมานานวัน จนผมหลงลืมมันไป

หน้าบ้านติดทางเดินใกล้ถนนมีรถวิ่ง ผู้คนมากหน้าร่วมทางสัญจร และมีบ้างกับหมาแแมวที่ย่างกรายผ่านไปมา พวกมันและพวกเราก็คงมองเห็นไม่ต่างกัน ประตูไม้ผ่านเวลาจนเห็นเศษเสี้ยน ตอกย้ำความเคยเป็นต้นไม้มาก่อนหน้า

ด้วยวาสนาผมจึงยังจัดอยู่ในกลุ่มคนผู้สัญจร เป็นใครอีกคนที่เดินผ่านมาและจะผ่านเลยไปในท้ายที่สุด แต่จะหยุดถ่ายภาพสักประดี๋ยว เพราะเป็นการไม่สมควรหากจะหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านใครอื่นนานเกินไป ผมจึงไม่รู้อะไรไปไกลเกินกว่าเขตหน้าประตู

ร่องรอยเวลาบอกผมว่า มันเป็นประตูไม้ใกล้ฝั่ง สภาพทนใช้ มันถูกล็อกด้วยกุญแจทองเหลืองวาววับ ราวกับเครื่องประดับทำให้ดูดีมีเสนห์

มันดึงดูดสายตาคนชอบถ่ายภาพเช่นผม

ประตูยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างที่เคยเป็นมา ก็คงพอสำหรับความเป็นประตูให้คนในบ้านได้ไว้วางใจ

และมันจะยังไม่กลายเป็นเศษไม้ในตอนนี้

คงมีบ้างบางเวลา กับช่วงชะตาไม่ค่อยสู้จะดีนักของใครต่อใคร กับการรีบปิดประตูลงกลอนใส่หน้าความกลัว ที่แม้จะดูเสียมารยาท แต่ก็เพื่อความอยู่รอดอย่างสงบ หลีกหลบกันไม่ให้ความกลัวเข้ามาสู่ภายในโดยไม่อยากยินยอม เพราะความกลัวมันห่ามห้าวเกินกว่าจับมือแสดงความเป็นมิตรกับผู้ใดทั้งมวล ความเหนือกว่าของมันแม้แต่ผู้เป็นนักขโมยยังต้องปิดประตูหนีให้สนิทก่อนเข้านอน

เว้นเสียแต่ว่า ใครบางคนพร้อมแล้วที่จะ เปิดประตูเผชิญหน้ากับความกลัวให้การต้อนรับขับสู้ ในฐานะครูผู้สอนวิธีหย่าขาดความกลัว แม้การเปิดประตูต้อนรับความกลัวนี้ จะเปรียบเหมือนการเปิดโลกเพื่อการเรียนรู้ ทว่า ผลข้างเคียงของมันอาจทำให้เกิดอาการขาสั่นสะท้าน ลามสะเทือนจนถึงทรวง

มีประตูบานเดียวตรงทางเข้าถูกใช้เป็นทางออก มันเป็นประตูห้องเก็บของ ประตูปิดตายนี้ มีเรื่องราวของชีวิตอยู่ภายใน ไม่มีใครในบ้านอยากเปิดประตูเดินเข้ามา เพื่อสำรวจตรวจดูของเก่าในราคาต่ำเตี้ย หลายสิ่งในวิถีชีวิตกลายเป็นเศษซาก เรื่องราวถูกละเลยเช่นเดียวกับฝุ่นผงที่รอคอยวันเก็บกวาด

เสียงส่วนใหญ่ของคนในบ้านบอกว่ามันเป็นการเสียเวลา หากจะแยแสสิ่งที่อยู่หลังประตู ในยุคที่ความเร่งรีบดูจะเป็นเรื่องปกติ

และที่สำคัญ ราคาคือสิ่งจำเป็นในการดำรงชีวิต หากจะสรรเสริญคุณค่าก็ควรจะบูชาด้วยการทำใจ และกองมันไว้ตรงมุมห้องของตัวเอง แล้วก็รีบปิดประตูซะ!

ขอบคุณมากมายครับ