ร่อง

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

เพราะรูปแบบของการดำรงชีวิตช่างแสนห่างไกลโอกาส ภาพลักษณ์ของใครสักคนที่ได้เข้าไปยืนเสนอหน้าสังเกตดูรูปู รูงู เฉกเช่นผู้ชำนาญการตามคันนา

เพราะอย่างนี้นี่เอง จึงจนหนทางที่จะนำเอาเรื่องราวของสัตว์โลกที่อาศัยอยู่ในรูมาเล่าสู่

แต่ถึงแม้จะไร้ประสบการณ์เชิงลึกจากรูปูถึงรูงู ความน้อยเนื้อต่ำใจก็หามีมาให้รู้สึก เพราะความไม่เป็นไรยังคงใช้ได้เสมอ ด้วยยังมีร่องลึกจากความทรงจำของตัวเอง เพราะมันยังไม่ถูกถมกลบให้เลือนลืม

มันเป็นความสูญเสียในระดับห้าบาท เรื่องราวในวันนั้น เกิดขึ้นจากการทำตัวสับสนซุ่มซ่าม คงเพราะกระหายน้ำไม่น้อย ทันทีที่เหรียญเดียวที่มีอยู่ถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ หวังจะซื้อน้ำเย็นสักขวดให้เป็นที่ชื่นใจ และโดยไม่ระวัง เหรียญที่มาด้วยกันจากบ้านก็ร่วงหลุดมือ มันกลิ้งจากไปโดยไม่รีรอและไม่อาลัยให้ลังเล

เหรียญนอกกำมือกลิ้งหนีอย่างรีบเร่งราวกับหิวกระหายอิสรภาพ มันละทิ้งผู้เป็นเจ้าของโดยไม่ชะลอความเร็ว ความมีราคาติดตามมันไปด้วย

และ ณ ช่วงเวลาเดียวกันนั้น โลกของผมได้หยุดหมุนด้วยแรงบีบคั้นของความเสียดาย เหรียญห้าบาทจากไปต่อหน้าต่อตา ฟ้าดินปล่อยให้เหรียญดังกล่าวหลบหนีลงร่องไปโดยละม่อม อย่างเย้ยหยัน

ร่องนี้ไม่มีน้ำ แต่กลับล้นเต็มด้วยกระแสความกลัว เห็นความลึกลับได้จากความมืด และจะไปรู้อะไรได้อีกนอกจากความไม่รู้ ร่องปริศนานี้ชี้ชวนให้จินตนาการถึงสิ่งอื่นอีกนอกจากเหรียญที่ตกหล่น การคาดเดาบอกทางไปยังทิศอันน่าสะพรึง อะไรอีกเล่าที่กำลังหลบหลืบอยู่ในร่อง มันอาจเป็นงูอนาถาที่ไร้รูเป็นของตัว

หรือจะเป็นตัวเงินตัวทองที่เพิ่งมีเหรียญห้าบาทเป็นของตัวเอง

เหรียญไปไม่ถึงร้านขายน้ำ และมันจะไม่ได้เดินทางไปยังทิศทางอื่นใดทั้งใกล้และไกล ไม่มีการอ้างว้างค้างแรมอยู่ในกระเป๋าตังค์ของใครต่อใคร หรือแม้แต่การถูกกักให้อยู่ในกระปุกออมสินของผู้มีอุดมการณ์อันมัธยัสถ์ เหรียญหล่นร่องจะไม่ผ่านมือผู้จับจ่ายใช้สอยเหมือนเช่นแต่ก่อนอีกแล้ว

ร่องแห่งนี้คือโลกใหม่ของมัน จะอีกนานแค่ไหน อาจแค่สิบวัน หรือจะตั้งร้อยปี ใครเล่าจะเป็นผู้ทำนาย และคงจนกว่าจะมีคนดวงดีสักคน ผู้มองเห็นสิ่งมีค่าในความมืด ใครบางคนที่ความโชคดีของเขาหรือเธอมีราคาห้าบาทไม่ขาดและอาจเกิน

เหรียญร่วงหล่นนำร่องจนได้เรื่อง ถึงแม้จะผ่านเวลามานานวัน เท่าที่จำได้ผมยังคงนึกถึงเหรียญและกับอีกด้านหนึ่งนั้นคือการได้เห็นความไม่ทันระวังของตัวเอง

ส่วนความเสียดาย ผมโยนมันทิ้งลงร่องให้อยู่เป็นเพื่อนร่วมเหงากับเหรียญไปแล้วในวันนั้นนั่นเอง

สุดท้ายก่อนจบตอน เพื่อไม่ให้เป็นการอยู่กับร่องกับรอย ควรออกทะเลกันดีกว่า

เรือน้อยไม่กังวลร่องน้ำเหมือนเรือใหญ่ แต่กลัวเสมอว่าเรือจะมี “รูรั่วนำร่อง” พาน้ำจมเรือ”

ขอบคุณมากมายครับ