เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
ตรงตามเวลา เสียงดังจากนาฬิกาจะปลุกให้ตื่นจากหลับและมักจะตามมาด้วยเสียงถอนหายใจยาวๆ พอเป็นพิธี ก่อนที่จะพยุงตัวตั้งสติอยู่บนที่นอน
ระลึกถึงความรู้สึกของคนที่เพิ่งฝันสลาย เรื่องราวดีๆ มลายหายไปแล้ว
เสียงแรกของวันซ้ำวนไปห้าวัน ยกเว้นวันเสาร์อาทิตย์จะเป็นการปลุกตัวเองให้ลืมตาตื่น ตามเวลาที่สายกว่า แต่การทำตัวตามสบายตามใจอยากเป็นส่วนน้อยของสัปดาห์ เสียงปลุกตื่นไม่ใช่เสียงชวนฟัง หากแต่เป็นเสียงรบกวนชวนให้รำคาญ
และเพื่อเป็นการรักษาเวลา ผมตัดสินใจเลือกที่จะให้เสียงนาฬิกาปลุกดังหนวกรูหู ตามแต่เดิมกับเช้าวันใหม่
เสียงแปรงฟันเป็นจังหวะสม่ำเสมอพร้อมกับหัวที่สั่นคลอน แม้ฟันจะไม่กระจ่างใส แต่ในช่วงเวลาเดียวกัน กลับเห็นความกระจ่างชัดบนโลกความเป็นจริงของตัวเอง เสียงน้ำจากขันที่รดราดตัว ชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังอาบสำนึก ตื่นตัวกับภาระและหน้าที่ สิ่งที่ทำให้น้ำเย็นลดความสดชื่น เสียงยามเช้าในห้องน้ำกว้างคูณยาวเท่ากันในระยะกางแขน มันคือเสียงเริ่มต้นของวันที่แว่วยินได้ในแบบนี้
การมีชีวิตจนมาถึง พ.ศ.นี้ นับว่าโตมากพอที่จะทำอะไรด้วยตัวเอง บางครั้งเสียงจากอดีตมักทำให้นึกภาพเปรียบต่างของยุคสมัย ย้อนกลับเมื่อครั้งยังเป็นเด็กน้อยของแม่ ช่วงวัยที่ตื่นลืมตาขึ้นมาจากความฝัน แล้วไม่รู้อะไรไปมากกว่าการคิดแต่จะออกไปเล่นกับเด็กสักคนสองคนที่เรียกว่าเพื่อน ชีวิตรักสนุกมากกว่าสิ่งที่รู้ เป็นไปตามประสาผู้อยู่ในความเยาว์
และแม้จนป่านนี้เสียงในหัวของผู้เป็นแม่ ลูกของเธอจะเกิด พ.ศ.ไหนก็ไม่เคยโตพอสักที
เสียงเด็กเกิดใหม่ นอนเอ่ยอ้อแอ้อยู่ในเปล เด็กน้อยควรนอนให้มาก เสียงส่วนใหญ่เชื่อกันตามนั้น และจะหลับใหลแต่โดยอย่างง่ายดาย หากไม่มีใครหรืออะไรส่งเสียงดังให้เป็นที่รบกวน และเพื่อชีวิตที่ดี โลกนี้มีเสียงเพลงสำหรับเด็กไว้ขับกล่อมให้เด็กฟัง
น้ำเสียงเอ่ยเอื้อนเคลิ้ม ชวนวังเวงให้คล้อยหลับ น้ำเสียงอันหวานแว่วมาจากใจของแม่ หวังให้ลูกรักหลับตาลงเลี้ยงง่ายราวต้องมนตร์ เพียงประเดี๋ยวเดียว แม่ก็หลับไปพร้อมกับลูกน้อยที่นอนนิ่งลืมตาแป๋ว เป่าน้ำลายแตกฟองอยู่ในเปล
เสียงกรนของแม่สะเทือนอยู่ในลำคอ สะท้อนบอกว่าแม่เหนื่อยอ่อนจากนอนน้อย นั่นเพราะเสียงทารกร้องหิวตลอดคืน แม่จึงอดตาหลับ เช่นนี้แล้ว หลับเสียเถอะนะแม่ พักเสียให้พอ “โยกเยกเอย น้ำท่วมเมฆ กระต่ายลอยคอ หมาหางงอ กอดคอโยกเยก”
ไม่ทันจะนาน มีเสียงไม่ไกลเกินได้ยิน เป็นเสียงเปาะๆ แปะๆ ดังอยู่บนหลังคาสังกะสี ฝนเริ่มลงเม็ดแล้ว ลูกน้อยตาใสแป๋วไม่ได้ร้องจ้า หากแต่จิตใต้สำนึกปลุกให้แม่ตื่น ผ้าที่ตากจะเปียกถ้าโดนฝนตกใส่ แม่ลูกอ่อนแข็งใจลืมตา รีบพยุงตัวลุกเดินงัวเงียไปเก็บผ้าที่ยังไม่แห้ง พร้อมกับเสียงบ่น ตัดพ้อชะตากรรม
ขอบคุณมากมายครับ
