E-DUANG
“นุ่งกางเกงในแทบไม่ทัน” อันเป็นคำอุทธรณ์ภรรยาของ”จอมพล”คนหนึ่งที่ต้องบินออกนอกประเทศหลังสถานการณ์เดือนตุลาคม 2516
อาจเรียกเสียงหัวเราะ และ หัวร่อ ตามมาได้หลายความรู้สึกสำหรับคนรุ่นเดียวกัน
แต่ก็ดำรงอยู่อย่างมีลักษณะ”ร่วมสมัย”ในทางความคิด
กระนั้น หากศึกษากระบวนการผลัดเปลี่ยน”อำนาจ”ในประวัติศาสตร์ยุคใกล้ก็จะค่อยๆเข้าใจ
ไม่ว่ายุค ชวน หลีกภัย ไม่ว่ายุค บรรหาร ศิลปอาชา
เมื่อตัดสินใจยุบสภาทุกนายกรัฐมนตรีล้วนมั่นใจว่าตนเองจะสามารถหวนกลับคืนมา
เหมือนที่ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ยุบสภา
เหมือนที่ ประยุทธ จันทร์โอชา ประวิตร วงษ์สุวรรณ อนุพงษ์ เผ่าจินดา ยุบสภา
ยืนยันว่าอำนาจที่มีในมือง่อนแง่น ไม่จีรัง ยั่งยืน
การยุบสภาของ ชวน หลีกภัย เมื่อเลือกตั้งอำนาจก็เป็นของ บรรหาร ศิลปะอาชา
การยุบสภาพของ บรรหาร ศิลปะอาชา
เมื่อเลือกตั้งอำนาจก็เปลี่ยนจากพรรคชาติไทยเป็นของพรรค ความหวังใหม่ และ นายกรัฐมนตรีคือ ชวลิต ยงใจยุทธ
ความเป็นจริงไม่ว่าในยุคเผด็จการทหาร ไม่ว่าในยุคเผด็จการพลเรือน ทุกคนล้วนมีความมั่นใจและเพลิดเพลินเป็นอย่างสูงในตำแหน่งทางการเมืองที่ได้มา
แต่แล้วแทบทุกคนก็ต้องเข้าสู่ประสบการณ์เดียวกันกับที่ภรรยา”จอมพล”คนหนึ่งสรุปหลังสถานการณ์เดือนตุลาคม 2516
นั่นก็คือ “นุ่งกางเกงในแทบไม่ทัน”
สถานการณ์ในแบบที่ แปลก พิบูลสงคราม ต้องขับธันเดอร์ เบิร์ดออกจากทำเนียบรัฐบาลมุ่งหน้าไปยังชายแดนกัมพูชาเมื่อ เดือนกันยายน 2500 เกิดขึ้นมาแล้ว
แต่เมื่ออยู่ในอำนาจไม่ว่านายกรัฐมนตรีที่เป็นทหาร ไม่ว่านายกรัฐมนตรีที่เป็นพลเรือนล้วนมิได้สำเหนียก ระวังระไว
ที่หนังสือพิมพ์ไทยรัฐเคยเสนอพาดหัวตัวไม้”ตี๋กร่าง”ต่อนักการเมืองยุคหลังการเลือกตั้งเดือนมีนาคม 2535 ก็เป็นรูปธรรม แห่งการลืมตัวทางการเมือง
เมื่อปี 2535 เคยมีนักการเมืองพันธุ์”ตี๋กร่าง”ปรากฏตัวและเป็นที่รับรู้มาแล้ว
ผ่านมา 30 กว่าปีนักการเมืองพันธุ์”กร่าง”ก็ยังมีอยู่
อำนาจอาจเป็นความหอมหวานอย่างยิ่งในทางการเมือง ไม่ว่าอำนาจจากการยึดอำนาจด้วยกระบอกปืน ไม่ว่าอำนาจจากการใช้อามิสเงินตราซื้อมา
โอกาสของอาการ”กร่าง”เหิมเกริมในทางการเมืองจึงมีโอกาสเกิดขึ้นและดำรงอยู่เสมอ
จึงมีปรากฎการณ์ทางการเมืองแบบ”ทรราชย์เสียงข้างมาก”
เพราะไม่ต้องการเห็นการเคลื่อนไหวที่กีดหูขวางตาอันไม่เป็นที่สบอารมณ์ เนื่องจากเห็นว่านั่นเท่ากับเป็นการท้าทายในลักษณะเซาะกร่อนบ่อนทำลาย
อำนาจชั่วร้ายอยู่แล้ว อำนาจเบ็ดเสร็จยิ่งชั่วร้าย
ปรากฎการณ์จากการเลือกตั้งมิดเทอมของสหรัฐอเมริกาแม้จะคือบททดสอบหนึ่ง แต่นั่นก็เป็นเรื่องของสหรัฐอเมริกา
เหมือนที่เห็นในบราซิล เหมือนที่เห็นในเซอร์เบีย
กระนั้นอุทานจากเรียวปากบางของภรรยา”จอมพล”คนหนึ่งหลังสถานการณ์เดือนตุลาคม 2516 ก็น่าจะเป็นอนุสติ
อนุสติประเภท”นุ่งกางเกงในแทบไม่ทัน”
