มีแนวโน้มเด่นชัดมากยิ่งขึ้นเป็นลำดับว่า คำว่า”โรดแมป” อาจถูกทำให้กลายเป็น “คำต้องห้าม”
ต้องห้ามเหมือนกับคำว่า “เลือกตั้ง”
อย่างน้อยการออกโรงของ นายสุรชัย เลี้ยงบุญเลิศชัย กับ การ ออกโรงของ พล.อ.สมเจตน์ บุญถนอม
ก็ฉายชัดไปใน “กระสวน” แบบนั้น
บทบาทของสนช.ทั้ง 2 คนนี้แม้จะแอบอิงอยู่กับหลักการในทาง “การร่าง” กฎหมายอย่างแนบแน่น
แต่ก็สร้าง “ข้อกังขา”
พลันที่ออกมายืนยันว่า เวลาในการพิจารณาร่าง”กฎหมายลูก”ของรัฐธรรมนูญอาจไม่ทันตามกำหนดภายใน 60 วันตามที่รัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวกำหนด
ทุกสายตาก็มองไปยังสนช.ทั้ง 2 ด้วยความคลางแคลงและสงสัยอย่างยิ่งยวด
โดยเฉพาะเมื่อนึกถึง”ร่างพรบ.คณะสงฆ์”
ตรงนี้แหละที่นำไปสู่แนวโน้มที่คำว่า “โรดแมป”กับค่ำว่า “เลือกตั้ง” อาจกลายเป็น “ต้องห้าม”
กระทั่ง กลายเป็น “คำหยาบ”
หากนำเอาคำ “โรดแมป” และคำ “เลือกตั้ง” มาวางเรียงเคียงข้างกันแล้วถาม “นักการเมือง”
ไม่ว่า นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ แห่งพรรคประชาธิปัตย์
ไม่ว่า นายสุรพงษ์ โตจักษณ์วิชัยกุล ไม่ว่า นายวัฒนา เมืองสุข แห่งพรรคเพื่อไทย
จะประจักษ์ใน “ความคาดหวัง”
เป็นความคาดหวังตาม “โรดแมป” เป็นความคาดหวังว่า “เลือกตั้ง”จะเป็นหนทางออกของประเทศชาติ และประชาชน
“เลือกตั้ง” คือพลังทะลวง “จุดคีมึ๊ง”
นี่ย่อมตรงกันข้ามกับความรู้สึกของเหล่า “สนช.” และเหล่า “สปท.”
นี่คือจุดต่างระหว่าง “นักเลือกตั้ง” กับ “นักลากตั้ง”
จึงพลันที่ปีระกาส่งเสียงขันเอ๊กอีเอ๊กเอ๊กดังมากับเดือนมกราคม 2560
เท่ากับส่งสัญญาณเตือนถึง “โรดแมป”
เท่ากับบ่งบอกให้รู้ว่า ตามกำหนดของโรดแมปหมายถึง”การเลือกตั้ง” ต้องเกิดขึ้น
บางฝ่ายอาจต้องการพบ “การเลือกตั้ง” เร็วๆ
ขณะที่บางฝ่ายอาจไม่ต้องการพบ “การเลือกตั้ง” ในเร็ววัน หากแต่ต้องการทอดเวลาให้ยาวนานออกไปมากที่สุดเท่าที่จะมากได้
กระทั่ง ไม่มี”การเลือกตั้ง”เลย
คำว่า”โรดแมป” คำว่า”เลือกตั้ง” จึงกลายเป็นคำเพราะเสนาะหูของบางฝ่าย บางคน ขณะเดียวกัน กลับเป็นคำแสลง กระด้างอย่างยิ่งสำหรับหูของบางฝ่าย บางคน
ทาง 1 จึงเป็น”คำหวาน” ขณะเดียวกัน ทาง 1 กลับกลายเป็น”คำหยาบ”
