‘สีกากอล์ฟ’ กับ ‘สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร’ | ปราปต์ บุนปาน

ของดีมีอยู่ | ปราปต์ บุนปาน

การร่วมกระทำ “ความผิดบาป” ระหว่าง “สีกากอล์ฟ” กับบรรดาอดีตเจ้าคุณ/พระราชาคณะทั้งหลาย นั้นไม่ใช่พฤติกรรมที่ควรค่าต่อการยกย่องชื่นชมแน่ๆ

อย่างไรก็ตาม มิอาจปฏิเสธว่า ความผิดบาปข้างต้นได้สร้างแรงสั่นสะเทือนสำคัญใน “เชิงบวก” ที่ช่วยเปิดโปงให้เรากล้าวิพากษ์-หาทางยับยั้ง “ด้านลบ” ซึ่งแฝงฝังในสังคมมาเนิ่นนาน จนเต็มไปด้วยความฟอนเฟะผุพัง

ที่สำคัญ ผลสะเทือนของ “สีกากอล์ฟ” ทำให้เราได้ตระหนักว่าสังคมไทย รัฐไทยยังมี “ความเป็นไปได้อื่นๆ” ดำรงอยู่

กล่าวคือ สำหรับ “ปัญหาใหญ่-ปัญหาหลัก” ซึ่งแฝงตัวพัวพันอยู่กับ “อำนาจรัฐ” มาอย่างลึกซึ้ง กระทั่งผู้คนมักคิดว่าแตะต้องไม่ได้ แก้ไขเปลี่ยนแปลงไม่ได้

แต่เมื่อสังคมร่วมสมัยช่วยกันสะท้อนปัญหา ช่วยกันแสดงความวิตกกังวล ช่วยกันแสดงความเดือดเนื้อร้อนใจต่อกรณี “สีกากอล์ฟ” อย่างกว้างใหญ่ไพศาล

อำนาจรัฐไทยก็สามารถตอบสนองต่อความปรารถนาดีดังกล่าว ด้วยการตัดสินใจ “ยกเลิก” ในสิ่งที่พวกเราหลงนึกว่า “ยกเลิกไม่ได้” หรือหลงนึกว่า “เปลี่ยนแปลงแก้ไขไม่ได้”

พูดอีกอย่างคือ รัฐสามารถระงับปัญหาที่แทบจะกลืนกลายเป็นเนื้อเดียวกับโครงสร้างอำนาจและจารีตแบบเดิมๆ มิให้ลุกลามขยายต่อ ได้อย่างรวดเร็วทันใจสาธารณชนระดับหนึ่ง

นี่เป็นผลสะเทือนใหญ่หลวง ที่คนธรรมดาสามัญ มีถูก มีผิด ดูหม่นๆ เทาๆ มากกว่าขาวหรือดำอย่าง “สีกากอล์ฟ” ได้มีส่วนก่อร่างสร้างเอาไว้ให้สังคมไทยยุคปัจจุบัน โดยที่เธออาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

ในโลกอีกใบหนึ่ง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรนั้นทรงอำนาจ มีสถานะพิเศษกว่าคนอย่าง “สีกากอล์ฟ” แน่ๆ และส่วนใหญ่ก็คงไม่ได้ก่อพฤติกรรมฉาวโฉ่เป็นที่โจษจันอย่างหนักของสังคม หรือมีภาพลักษณ์เสียหายย่อยยับ เหมือนดังเหล่าอดีตพระราชาคณะที่ตกเป็นข่าวคบหากับสีกา

น่าเสียดายที่การโหวตคว่ำร่างกฎหมายนิรโทษกรรม ซึ่งเสนอโดยพรรคประชาชนและภาคประชาชน ในสภาผู้แทนราษฎร ได้สะท้อนให้เราเห็นว่า ส.ส.ส่วนใหญ่ ผู้สามารถจะนำพาสังคมการเมืองไทยไปสู่ “ความเป็นไปได้ใหม่ๆ” และหลุดพ้นจากเพดาน-ความอึดอัดที่ปกคลุมบ้านเมืองมาอย่างน้อยๆ ก็ราวหนึ่งทศวรรษ พากันปฏิเสธการใช้สิทธิอำนาจอันชอบธรรมของตนเอง

พวกเขาไม่กล้าหาญพอที่จะโหวตสร้างความเปลี่ยนแปลง เพื่อให้ทุกฝ่ายในบ้านเมือง “เดินหน้า” ไปพร้อมกันได้จริงๆ โดยไม่ต้องละทิ้ง “อนาคต” ของตัวเองเอาไว้ข้างหลัง

พวกเขาไม่เปิดใจรับฟังกระทั่งร่างกฎหมายที่ยื่นเสนอมาโดยประชาชนนอกสภา

ผู้แทนราษฎรทั้งหลายทราบกันดีว่า มีปัญหา ความขัดแย้ง รอยแตกร้าว อันซึมลึก-ขยายกว้างไปเรื่อยๆ ซ่อนตัวอยู่ภายในโครงสร้างอำนาจรัฐ กระบวนการยุติธรรม และตัวบทกฎหมายปัจจุบัน

ทว่า พวกเขากลับไม่ยอมลงมือริเริ่มแก้ไข เยียวยา หรือสะท้อนปัญหา ทั้งที่พวกตนต่างมีอำนาจ มีตำแหน่งแห่งที่ในรัฐสภา และได้รับอาณัติอาญาสิทธิ์มาจากราษฎรโดยตรง

พวกเขาไม่เชื่อว่ารัฐไทยมีศักยภาพในการปรับตัว เต็มไปด้วยความยืดหยุ่น และพร้อมรับฟังเสียงกังวลใจของประชาชน (ซึ่งเป็นความเชื่อที่ผิด หากดูจากปฏิกิริยาตอบสนองที่รัฐมีต่อปัญหา “สีกากอล์ฟ” กับอดีตพระราชาคณะ)

หากพิจารณาในแง่นี้ ท่านสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรค่อนสภาก็อาจมีคุณูปการต่อสังคมไทยน้อยกว่า “สีกากอล์ฟ” เสียอีก