คำสารภาพ

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

“ฉันมันเลว”

ใครสักคนขีดเขียน ระบายความรู้สึกผิดให้ติดอยู่บนกำแพง ขอแค่อ่านออกก็ถือเป็นการรับฟัง ด้วยหวังเจือจางความขมขื่นแห่งตน บอกกล่าวคนไทยที่เดินผ่านไปมาให้รู้ว่า “ฉันมันเลว”

แต่จะเลวกี่มากน้อยเพียงใด ใครต่อใครไม่มีใครรู้ เพราะข้อความสั้นๆ ที่ได้ใจความนี้ มันไร้คำอธิบายเพิ่มเติม จึงไม่อาจจับต้นเรื่องมาชนปลายเหตุ

สิ่งนี้จึงกลายเป็นของยากที่จะเข้าใจเรื่องราวชีวิตของคนคนหนึ่งว่าไปทำเลวอะไรมา

คำสารภาพถูกทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า คงไม่ใช่แค่ผม แต่คงมีอีกหลายชีวิตที่อดสงสัยไม่ได้ว่า บุคคลนิรนามผู้นี้เป็นคนเลวประเภทไหน เขาหรือเธออาจเป็นคนเลวในเรื่องของความรัก หรืออาจเป็นตัวป่วนในระดับตำนาน จนชาวบ้านเขาเดือดเนื้อร้อนใจไปตามกันแบบถ้วนหน้า คำสารภาพนี้ถูกปล่อยเปล่าทิ้งทวนให้เป็นปริศนา

คำสารภาพบนกำแพงอาจไม่ใช่สิ่งแทนการแก้ต่างให้ตัวเอง แต่มันอาจฝากความหวังเล็กๆ ให้แฝงเร้นอยู่กับความหมาย “ฉันมันเลว” ปล่อยความซื่อตรงเข้าถึงหัวใจของใครต่อใคร คำสารภาพที่มาพร้อมกับการคาดเดาเรื่องราวของคนเลวๆ คนหนึ่ง เลือกที่จะยอมรับความผิดพลั้งของตัวเอง คำสารภาพที่หวังการให้อภัย เพื่อเริ่มตั้นใหม่ในวันที่มันอาจจะสายเกินไป

ผมเดินผ่าน “คำสารภาพ” เลาะเลียบตามแนวกำแพงในท้ายที่สุด ในขณะเดียวกับที่ “ฉันมันเลว” กลายเป็นเสียงในหัว ที่แววตามมาเป็นเหมือนของที่ระลึก มันกลายเป็นของฝากจากคนคนหนึ่ง “คำสารภาพของเขากลายเป็นกระจกเงาของเรา” ให้ใช้แอบส่องสะท้อนแลความดีความเลวของตัวเอง

กับบางเรื่องหรืออีกหลายเรื่องดีๆ ร้ายๆ ที่อาจทำผิดพลาดเผลอไป

คําสารภาพไม่ได้มีแต่เรื่องแย่ๆ เพราะบนโลกอันยุ่งเหยิงมากมายหลายอย่าง ยังมีสิ่งดีๆ ให้สารภาพ ประมาณว่า “ผมรักคุณ” คำสารภาพจากคนปากดีๆ จะยังมีอยู่เสมอ

และจะมีคนดีในแบบไหน สักกี่คนที่กล้าพอจะสารภาพกับใครต่อใครอยู่ถี่ๆ ว่า “ผมเป็นคนดี”

ระหว่างเดิน ระหว่างคิด ลองถามตัวเองเบาๆ ว่าท่ามกล่างความผิดถูกของชีวิต มีเรื่องราวอะไรบ้างที่อยากจะสารภาพในแบบที่ไม่ควรโกหกตัวเอง

และขณะที่กำลังนึกคิดจับผิดจับถูกตัวเอง มองข้อดีข้อด้อย ก็มีละอองฝนบางเบาจากฟากฟ้าทยอยโปรยปรายลงมา จึงต้องรีบจ้ำอ้าวก้าวขาลงสะพานลอย หันหน้ามุ่งตรงไปย่านโบ๊เบ๊ หาที่หลบฝนสักประเดี๋ยว

คำสารภาพจากสารรูปของชีวิต ยอมรับแล้วได้ความว่า ผมเป็นคนที่ค้าขายไม่เป็น กินง่ายอยู่ง่ายอะไรก็ได้

ด้วยเหตุนี้มันจึงไม่ได้และไม่มีอะไรมากมายนัก กับความลำบากที่ยาวนาน มันเกินทนจนชาชิน

สิ่งนี้ทำให้หาความสุขได้จากสิ่งที่มีอยู่ (ควรใช้วิจารณญาณ) บางครั้งก็ดูเหมือนจะขาดความกระตือรือร้นจนเกินพอดี (ไม่ควรเอาเยี่ยงเอาอย่าง)

แต่จะว่าไป รูปแบบชีวิตคนเรามันแก้ไขและเปลี่ยนแปลงกันได้

เรื่องราวชีวิตแบบนี้มันคงต้องใช้เวลาอัพเกรด ค่อยๆ เรียนรู้ด้วยประสบการณ์ แต่จะนานแค่ไหนกว่าจะถึงที่ดีกว่าเดิม ขอสารภาพอีกสักนิด “หนูไม่รู้”

ขอบคุณมากมายครับ

คำบรรยาย

คำสารภาพบนกำแพงอาจไม่ใช่สิ่งแทนการแก้ต่างให้ตัวเอง แต่มันอาจฝากความหวังเล็กๆ ให้แฝงเร้นอยู่ความหมาย “ฉันมันเลว” ปล่อยความซื่อตรงเข้าถึงหัวใจของใครต่อใคร คำสารภาพที่มาพร้อมกับการคาดเดาเรื่องราวของคนเลวๆ คนหนึ่ง เลือกที่จะยอมรับความผิดพลั้งของตัวเอง คำสารภาพที่หวังการให้อภัย เพื่อเริ่มต้นใหม่ในวันที่มันอาจจะสายเกินไป / เทคนิค : f.8 1/40s ISO100 / สถานที่ : ย่านรองเมือง กรุงเทพฯ