สถานการณ์ “ปรองดอง” กำลังเป็น “หินลองทอง”อันคมแหลมใน ทางการเมือง
เหมือนกับจะทดสอบ “คสช.”
อันหมายรวมทั้ง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา และ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
อาจ “สรุป”ได้เช่นนั้น
แต่เมื่อสภาพความเป็นจริงแต่ละระลอก แต่ละระลอกได้เสนอตัวขึ้นมา
“ความหมาย” จะกว้างไกลกว่านั้น
ความหมาย 1 คือ นักการเมือง พรรคการเมือง กลุ่มการเมือง ก็จะถูก “ดูด” เข้าไปในกระบวนการ “ปรองดอง” ด้วย
เพียงเอ่ยปากออกมาก็ทำให้ “รู้”
รู้ว่า นายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ คิดอย่างไร รู้ว่า น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร คิดอย่างไร รู้ว่า นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ คิดอย่างไร รู้ว่า นายสุเทพ เทือกสุบรรณ คิดอย่างไร
คิดอย่างไรกับคำว่า “ปรองดอง”
หากมองจากมุมและความจัดเจนของ “คสช.” ไม่ว่าจะเป็นพรรค เพื่อไทย ไม่ว่าจะเป็นพรรคประชาธิปัตย์
ไม่ว่าจะเป็นนปช. ไม่ว่าจะเป็นกปปส.
กล่าวในทาง “ยุทธศาสตร์” ทุกฝ่ายล้วนเห็นด้วยกับแนวทาง “ปรองดอง”
ทุกภาคฝ่ายล้วนอยากเห็น”ปรองดอง”เกิดขึ้น
กระนั้น จุดต่างอย่างสำคัญอยู่กับ “ยุทธศาสตร์”ของแต่ละฝ่ายอาจแตกต่างกันไป
แตกต่างเหมือนกับคำว่า “ประชาธิปไตย”
ถามว่าทุกคนมีความต้องการ “ประชาธิปไตย” หรือไม่ อยากเห็น “ประชาธิปไตย”เกิดขึ้นและดำรงอยู่ในสังคมไทยหรือไม่
ตอบได้เลยว่า ล้วน”ต้องการ”
แต่ทั้งๆที่ล้วนต้องการ”ประชาธิปไตย”ด้วยกันทั้งสิ้น แล้วเหตุใดจึงยังทะเลาะกัน ขัดแย้งกัน
ตอบได้เลยว่า เพราะมอง”ประชาธิปไตย”ต่างกัน
ความแตกต่างอันทำให้ไม่ว่าเรื่อง “ปรองดอง” ไม่ว่าเรื่อง”ประชา ธิปไตย”ยังเป็นปัญหา
มาจาก “นิยาม”ที่ไม่เหมือนกัน
ไม่เพียงแต่ส่งผลให้ “ยุทธวิธี” ไม่เหมือนกัน หากแม้กระทั่ง “ยุทธศาสตร์”ก็ไม่เหมือนกัน
ทำให้ “เพื่อไทย”ไปทาง “ประชาธิปัตย์”ไปทาง
ทำให้ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร กับ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ พูดเหมือนกับเป็นคนละภาษา
ทำให้ นายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ กับ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ ยืนอยู่คนละมุม
ตรงนี่คือ “ภาระ”ที่ “คสช.”ต้องเข้ามารับผิดชอบ
รับผิดชอบในฐานะ “คนกลาง” ทำหน้าที่ประสานและทำความเข้าใจ
