The Imaginary ตอนที่ 2 หรือว่าพวกเขาจะมีอยู่จริง
“ไปด้วยกัน อย่าทิ้งกัน และห้ามร้องไห้”
หลังจากอะแมนดามีปากเสียงกับรัตเจอร์เหตุเพราะเธอรู้ตัวดีว่าวันหนึ่งรัตเจอร์จะหายไปและเธอจะลืมเขา คืนนั้นรัตเจอร์ขึ้นไปนั่งบนหลังคาคนเดียว
เพื่อนในจินตนาการมีตัวตนมากพอจะไปนั่งคนเดียวได้โดยที่อะแมนดามิได้รู้เห็นด้วย?
หนังกำลังจะพาเราข้ามพรมแดนจิตวิทยาที่ไม่เคยมีใครข้ามมาก่อน
รัตเจอร์มองไปเห็นหุ่นยนต์เศร้าสร้อยตัวหนึ่งกำลังจะเลือนหายไป เขารีบกระโดดข้ามหลังคาไปคุยด้วย
“เธอเป็นเพื่อนของใครบางคนหรอ” “ชั้นเป็นเพื่อนติ๊งต่างน่ะ” เพื่อนติ๊งต่างมาจากคำว่า made-up friend เพื่อนที่ถูกสร้างขึ้น “ตอนนี้เค้าไม่เห็นชั้นแล้ว” “เธอกำลังจะหายไปหรอ แล้วเธอจะไปไหน” “ชั้นไม่รู้” “เธอกลัวมั้ย เจ็บมั้ย” รัตเจอร์ยิงคำถามซึ่งไม่ได้คำตอบเพราะหุ่นนั้นเลือนหายไปแล้ว
เป็นคำถามที่มนุษย์ทุกคนอยากรู้ “กลัวมั้ย เจ็บมั้ย จะไปไหน” แล้วเราก็ไม่มีวันรู้
ที่น่าสนใจคือคนหนุ่มสาวไม่ถามคำถามเหล่านี้ มนุษย์ต้องรอจนแก่และสัมผัสได้ด้วยประสบการณ์ว่าชีวิตไม่เที่ยงจริงๆ จึงจะเริ่มถาม
เชื่อได้ว่ารัตเจอร์ก็ไม่เคยถามจนกระทั่งสัมผัสได้ว่าชีวิตไม่เที่ยงจริงๆ จึงเริ่มถามเช่นกัน
วันหนึ่ง แม่อะแมนดาและรัตเจอร์ไปซื้อของในเมือง แม่ขับรถ เด็กสองคนคาดเข็มขัดนิรภัย ใช่แล้ว เพื่อนในจินตนาการก็คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย
ที่ลานจอดรถรัตเจอร์บอกอะแมนดาว่าเขาจะไม่ยอมหายไปไหน เขาจะอยู่ได้ด้วยตัวเองแม้ไม่มีอะแมนดาอยู่ใกล้ๆ
ทันใดนั้น ชายแก่จมูกโตบันติ้งและเด็กผีปรากฏตัว มันพยายามดูดกลืนอะแมนดา อะแมนดาวิ่งหนีรัตเจอร์วิ่งตาม รถชนอะแมนดากลิ้งไปเป็นตายคนดูไม่รู้แต่มีรถพยาบาลมารับไปทิ้งรัตเจอร์อยู่คนเดียว เขาเดินเร่ร่อนหลงทางไปในเมืองใหญ่จนถึงกลางคืนจนพบแมวพูดได้ตัวหนึ่ง แมวพาเขาไปที่ห้องสมุดขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
ห้องสมุดแห่งนั้นเป็นห้องสมุดธรรมดาๆ มีคนมาใช้บริการ แต่รอบๆ คนเหล่านั้นมีเพื่อนในจินตนาการนับร้อยพันสนุกสนานกันอยู่ ความจริงแล้วห้องสมุดคือศูนย์รวมของจินตนาการ
จินตนาการทั่วโลกอยู่ที่ห้องสมุด เห็นหรือยัง จินตนาการไม่ได้อยู่ในสมาร์ตโฟน สมาร์ตโฟนถูกสร้างและตั้งอัลกอริธึ่มให้เราค้นพบเฉพาะเรื่องที่เราอยากดูหรือกดไลก์
รัตเจอร์ได้พบหุ่นยนต์ที่เลือนหายที่นี่ ที่แท้จินตนาการมารวมกันที่ห้องสมุดนี้เอง ที่นี้มีเพื่อนในจินตนาการของปิคัสโซ่และศิลปินอีกหลายคน รัตเจอร์สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป
“แมวซินแซนตาขวาสีแดงตาซ้ายสีฟ้า หรือว่าตาขวาสีฟ้าตาซ้ายสีแดง” รัตเจอร์ถูกถาม ชวนให้คิดถึงสมมุติฐานเรื่องที่แท้เพื่อนในจินตนาการคือความจำใช้งาน
คนดูเล่า เห็นไหมว่าแมวตาสีอะไร!
พอห้องสมุดปิดมนุษย์กลับบ้าน หนังสือทุกเล่มในห้องสมุดเทจินตนาการลงมากองรวมกันเกิดเป็นโลกและเมืองในจินตนาการที่เหล่าเพื่อนในจินตนาการจะได้ใช้ชีวิตทุกค่ำคืน แต่ละคืนไม่เคยซ้ำเมืองกันเพราะจินตนาการของหนังสือในห้องสมุดไม่เคยมีจำกัด
“เธอเป็นคำตอบของอะแมนดา” เอมิลี่ จินตนาการคนหนึ่งพูดกับรัตเจอร์
“ชั้นเป็นคำตอบ?” รัตเจอร์งง
ใช่แล้ว เด็กๆ สร้างเพื่อนในจินตนาการเพื่อเป็นคำตอบของชีวิต อีกสมมุติฐานของเรื่องนี้คือเพื่อนในจินตนาการเกิดขึ้นเพื่อทดแทนบางสิ่ง แม้ว่าเพื่อนในจินตนาการจะมิใช่ความผิดปกติทางจิตเวช มิใช่โรคจิต แต่นอกเหนือจากสมมุติฐานเรื่องเพื่อนในจินตนาการเป็นตัวแทนของแม่ที่มีอยู่จริง หรือเป็นกลไกของความจำใช้งานแล้ว เพื่อนในจินตนาการอาจจะถูกสร้างขึ้นเพื่อทดแทนบางสิ่ง เป็นคำตอบบางอย่าง
อะแมนด้าอยู่กับแม่สองคน แม่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว พ่อหายไปไหน รัตเจอร์จึงเป็นได้แค่คำตอบ เราคนดูจะได้รู้ว่าพ่อหายไปไหนเมื่อใกล้ไคลแมกซ์
“ผมจะไปหาอะแมนด้า” รัตเจอร์พูดขึ้น
“อะแมนดาลืมเธอแล้ว” คนหนึ่งตอบ “หรือตายแล้ว” อีกคนตอบ “หรือบันติ้งดูดเธอไปแล้ว” คนที่สามตอบ
ทุกคนที่ห้องสมุดรู้จักบันติ้ง
เขาแก่แล้วแต่ไม่ยอมหมดสิ้นจินตนาการ
เขาใช้วิธีดูดเด็กๆ ที่ยังมีเพื่อนในจินตนาการ เด็กหญิงหน้าเหมือนผีที่ไม่มีใครเห็นยืนอยู่ข้างเขาตลอดเวลา
แต่รัตเจอร์เห็นเธอ เขาไม่แน่ใจว่าเธอน่ากลัวหรือน่าสงสารกันแน่ สมมุติจินตนาการคงอยู่ตลอดไปไม่มีวันตาย สภาพยังจะน่าดูอยู่หรือเปล่า
เด็กๆ มีจินตนาการตลอดไปไม่เชื่อมต่อกับโลกแห่งความเป็นจริงเสียทีจะเป็นอย่างไรนะ น่าจะไม่ดีเป็นแน่ รัตเจอร์พักค้างคืนในห้องสมุดพอตื่นนอนเช้าห้องสมุดคึกคักอีกครั้งเมื่อเหล่าเพื่อนในจินตนาการจะได้ตัวเลือกเด็กๆ บนโลกให้ไปดูแล
รัตเจอร์เลือกได้เพื่อนใหม่ที่จะไปดวงจันทร์
“เอมิลี่ตายแล้ว” รัตเจอร์บอกทุกคนในห้องสมุด
“ใครคือเอมิลี่” ไม่มีใครรู้จักเอมิลี่เลย ทำไมจะรู้จักล่ะ ทุกคนเป็นแค่จินตนาการ
อะแมนดาโคม่าอยู่ที่โรงพยาบาล
จะเป็นอย่างไรต่อไป
บันติ้งและนางผีตาดำจะทำอะไร
จินตนาการที่ไม่รู้จบจะจบอย่างไรยังเหลืออีกหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ
หนังงดงามและลงสีสวยงาม ได้รับคำชมเชยจากนักวิจารณ์ล้นหลาม
“นกที่ไม่เคยเห็น ดอกไม้ที่ไม่เคยได้ชม สายลมที่ไม่เคยสัมผัส ค่ำคืนที่ไม่เคยพบพาน” เป็นคำขึ้นต้นและปิดท้ายที่ลงตัวมาก •
การ์ตูนที่รัก | นายแพทย์ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์
สะดวก ฉับไว คุ้มค่า สมัครสมาชิกนิตยสารมติชนสุดสัปดาห์ได้ที่นี่https://t.co/KYFMEpsHWj
— MatichonWeekly มติชนสุดสัปดาห์ (@matichonweekly) July 27, 2022
