มองบ้านมองเมือง | ปริญญา ตรีน้อยใส
คงเป็นเพราะอากาศบ้านเราในแต่ละฤดูกาลไม่ค่อยแตกต่างกัน ไม่ว่าจะประกาศว่าเข้าฤดูไหน อย่างมากก็แค่มีฝนตกชุกต่อเนื่อง แต่ฟ้าหลังฝนก็ร้อนเหมือนวันอื่นๆ หรืออากาศเย็นสบายแค่ปีละไม่กี่วัน ส่วนที่เหลือคือร้อนอบอ้าวตลอดกาล
สำหรับคนเจนใหม่ คงไม่ค่อยเดือดร้อนในเรื่องนี้ เพราะจะอยู่บ้านหรือไปไหนๆ ทุกแห่งจะมีระบบปรับอากาศให้เย็นสบายไม่เหนียวตัว
แต่ไม่ว่าคนเจนไหน ความสบายจนเคยชิน ด้วยสภาพภูมิประเทศ ภูมิอากาศ ไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก ทำให้เป็นคนง่ายๆ ทำตามใจ ไม่ต้องวางแผน ไม่ต้องคุมความประพฤติ
ประกอบกับทรัพยากรธรรมชาติเหลือเฟือ หาได้ง่ายทุกแห่งหน เลยเป็นคนไม่รัก ไม่หวงแหน ไม่เสียดายสิ่งต่างๆ เพราะอีกไม่นานก็เจริญงอกงามทดแทนใหม่
น่าจะเป็นเพราะสบายเกินไป คนบ้านเราเลยไม่ขยันขันแข็ง ไม่ต้องคิดหาทางอยู่รอดจากภัยพิบัติต่างๆ ธรรมชาติก็เอื้อประโยชน์ จนไม่ต้องคิดหาหนทาง ใช้เครื่องไม้เครื่องมือยังชีพ ข้าวปลาอาหารก็อุดมสมบูรณ์ เลยไม่ประหยัด กินทิ้งกินขว้าง ไม่หวงแหน และพร้อมจะแบ่งปันคนอื่น
คนพื้นถิ่นดั้งเดิม อย่างผีตองเหลืองถึงกับย้ายบ้าน เมื่อใบไม้มุงหลังคาเหลือง ด้วยอาหารนั้น หาได้ทุกแห่งหน
ชาวเขาตามดอยจะย้ายถิ่นหลังเก็บเกี่ยวผลผลิต เมื่อดินเริ่มเสื่อมสภาพ
ส่วนชาวเมืองไม่ย้ายไปไหน แค่ปรับเปลี่ยนเมนูอาหารไปตามพืชผลไม้ในแต่ละฤดูกาล บ้านที่อยู่อาศัยก็ใช้ไม้ที่เคยมีอยู่มาก และไม่ต้องการฝีมือหรือเครื่องมือมากนัก
สภาพแวดล้อมที่ดี ทำให้จิตใจอ่อนไหว เอื้อเฟื้อต่อคนอื่น อาหารการกินเหลือเฟือ ไม่รังเกียจคนต่างถิ่นที่แวะเวียนมาแบบชั่วคราวหรือถาวร ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
เพียงแค่ว่า มาถึงยุคสมัยที่จำนวนประชากรเพิ่มมากขึ้น บริโภคทรัพยากรมากขึ้น หรือขุดค้นให้ได้ปริมาณมากพอไปแลกเปลี่ยนสิ่งของอื่นๆ จากถิ่นอื่น ตามกระแส แฟชั่น หรือถูกมอมเมาด้วยสื่อต่างๆ จนวิถีชีวิตเปลี่ยนไปจากเดิม
จากการบริโภคสรรพสิ่งที่มีอยู่รอบบ้าน กลายเป็นสิ่งต่างๆ ที่ไม่มี จากกินใบไม้ใบหญ้า มากินผักสลัดสดออร์แกนิกแบบตะวันตก หรือผักดองกิมจิแบบตะวันออก จากหาปลาในน้ำใกล้บ้าน มาเป็นเลี้ยงหมูไก่ จนถึงเนื้อวัวเป็นฟาร์มใหญ่ หรือสั่งปลาจากเมืองหนาวมากินดิบๆ
จากเรื่องกิน เรื่องเสื้อผ้า เครื่องมือเครื่องใช้ และอาคารสิ่งก่อสร้าง คนไทยพร้อมใจเห็นดีเห็นงามตามเขา ที่อยู่เมืองอื่น ภูมิอากาศ ภูมิประเทศอื่น ทำให้ต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินตราไปแลกเอามา
อย่างเช่น จากการนุ่งห่มผ้าฝ้ายทอมือ กลายเป็นนิยมกางเกงยีนส์ผ้าหนาที่เขาใส่ขี่ม้า ขุดดินตอนหน้าหนาว กว่าจะมารู้ตัวว่าหลงผิด เมื่อนักท่องเที่ยวจีนนิยมสวมใส่ผ้าบางกางเกงช้าง จนกลายเป็นกระแส และเป็นที่มาของกางเกงลายสัตว์อื่นของแต่ละจังหวัด
จากกินข้าวกินปลาหลากรส กลายเป็นนิยมอาหารรสเดียวจานด่วนแบบฝรั่ง เกาหลี จนถึงญี่ปุ่น กว่าจะมารู้ว่า ชาวต่างชาติยกนิ้วให้ผัดไทย ข้าวซอย และข้าวผัดกะเพรา
คงต้องรอให้คนอื่นเขามาชื่นชมสิ่งดีๆ ในบ้านเรามากขึ้น คนไทยจะได้ตื่นจากความหลงผิด หรือเชื่อตามนักเรียนนอกเสียที
