ตอนนี้คนหนุ่มสาว เลือกทาง “ร้อน”
ทั้งที่ เนปาล อินโดนีเซีย ติมอร์ ฟิลิปปินส์
ยังไม่รู้ว่าจะปะทุ ที่ไหนอีก
ต้องติดตามกันต่อไปอย่างระทึก
กระนั้น คงมิใช่มีเฉพาะใน “ทางร้อน” เท่านั้น
ยังมีคนหนุ่มสาว เลือก “ทางเย็น”
อย่าง ที่ “ห้องกาแฟนกนางแอ่น” นั้น
…ตั้งชื่อว่า “ห้องกาแฟนกนางแอ่น”
ไม่ใช้คำว่า “ร้าน”
เพราะขนาดและพื้นที่นั้นเล็กเกินกว่าจะเรียกว่าร้าน
พื้นที่เพียงห้องขนาดสี่เมตรครึ่ง
ส่วนชื่อนกนางแอ่นนั้น ก็แค่เลือกนกที่พบเยอะที่สุดในเมืองนี้
ห้องกาแฟนกนางแอ่น
เป็นบ้านหลังสีฟ้า ขนาดเล็ก อยู่ในซอยๆ หนึ่ง
หน้าปากซอยมีร้านขายของชำ
ผู้คนแถวบ้าน 80% เป็นผู้สูงอายุ
ในซอยนี้จึงเงียบสงบและไม่พลุกพล่าน
หน้าบ้านทุกบ้านจะมีแคร่ไม้หรือม้านั่งหินอ่อนวางไว้
ทั้งคุณยาย คุณตา คุณลุง คุณป้า ต่างนั่งสนทนากันหน้าบ้าน บ้านใครบ้านมัน
ปล่อยให้สายลมหอบถ้อยคำส่งถึงระหว่างกัน
รู้สึกถึงความอบอุ่นในยามที่พนมมือไหว้ เสมือนไหว้ญาติของตัวเอง
คุณยายมักจะชวนกินข้าวทุกครั้งที่พบหน้ากัน
ส่วนคุณตาถามว่ามาทำอะไรในซอยนี้
บอกว่าเปิดร้านกาแฟร้านเล็กๆ
“เงียบหน่อยนะซอยนี้ แต่ไม่วุ่นวาย อยู่สบาย” คุณตานั่งเล่นหมากรุกกับคุณลุง หันมายิ้มให้
เวลาทำธุรกิจ ทำเลที่ไม่ดีย่อมหมายถึงขาดทุนตั้งแต่ยังไม่เริ่ม
แต่เลือกซอยนี้ เลือกละแวกบ้านแห่งนี้แล้ว ชอบบ้านสีฟ้าหลังขนาดกะทัดรัดหลังนี้
ซอยนี้แหละที่จะดำรงชีพอยู่ ในช่วงชีวิตที่ยังหลงเหลือนับจากนี้…
“ห้องกาแฟนกนางแอ่น เปิดให้บริการแล้ววันนี้ ในซอยกระดิ่งลม”
ถือวิสาสะตั้งชื่อซอยขึ้นมาเอง (—ตามเสียงของกระดิ่งลง หน้าร้าน)
อยากให้ผู้มาเยือนเรียกซอยนี้ว่า ‘ซอยกระดิ่งลม’
แทนชื่อซอยเดิมที่ทางการตั้งไว้ยืดยาว
และไม่เคยมีใครจำได้
ทําไมจึงต้องเป็น ‘ซอยกระดิ่งลม’
โปรดพลิกไปที่หน้า 72
คำตอบ อยู่ในเรื่องสั้น “ในซอยกระดิ่งลม” ของ “คนรุ่นหนุ่มสาว” ปรัชวิชญ์ บุญยะวันตัง
แด๊กซ์-ปรัชวิชญ์ บุญยะวันตัง เป็นนักเขียน เป็นกวี
และเป็นเจ้าของร้านหนังสือเจ้าของร้านหนังสือ Swiftlet Bookshop & Coffee ที่จังหวัดพัทลุง
มีเรื่องสั้น กวี ลงตีพิมพ์ ใน มติชนสุดดัปดาห์ ต่อเนื่องมาหลายเรื่อง
แต่สำหรับ ปรัชวิชญ์ บุญยะวันตัง และ (บ.ก.) มติชนสุดสัปดาห์
ต่างถือเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน
ไม่เคยพบ สนทนา
รู้จักกันแค่ผ่านผลงาน “เรื่องสั้น-กวีนิพนธ์” ที่ส่งมาให้พิจารณาเท่านั้น
พิจารณาแล้ว “ชอบ” ก็นำเสนอ
เป็นเช่นนี้ในห้วงหลายปีที่ผ่านมา
ยังมีกวีและเรื่องสั้น ตกค้างอยู่ที่ “มติชนสุดสัปดาห์” อยู่จำนวนหนึ่ง
รวมถึง “ในซอยกระดิ่งลม” นี้ด้วย
เพราะไม่ใช่คนที่รู้จัก
จึงทราบข่าวอัน “เย็นเฉียบ” ผ่านโลกโซเชียลมีเดีย
“ปรัชวิชญ์ บุญยะวันตัง” จากไปไม่มีวันกลับ
ร้านกาแฟ และหนังสือ Swiftlet Bookshop & Coffee ปิดลงลงอย่างถาวร
ปรัชวิชญ์ บุญยะวันตัง เป็นคนหนุ่ม
แต่พยายามทำตามความฝัน
ฝันถึงร้านหนังสือ
ฝันถึงร้านกาแฟ
ฝันถึงชุมชุนที่มีคนกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย มาพูดคุยเรื่องหนังสือ เพลง ชีวิต
ซึ่ง “หนุ่มสาว” หลายคนฝัน และลงมือทำในทางร่มเย็นนี้
แน่นอน มีทั้งสำเร็จ และล้มเหลว
แต่ไม่ว่าจะเป็นทางไหน
นี่คือ การเลือกใช้ “ชีวิต” อันท้าทายคนหนุ่มสาว มิใช่หรือ
แม้วันนี้ “กระดิ่งลม” ของ “ปรัชวิชญ์ บุญยะวันตัง”
จะสิ้นเสียงลงในระยะเวลาอันสั้น
แต่คนหนุ่มสาว คนเจนวาย คนเจนซี ก็คงแสวงหา
ทางของตนเอง
ทางของสังคมส่วนรวม อย่างท้าทาย
ไม่ว่าเส้นทางนั้น จะ “ร้อน” หรือ “เย็น” ก็ตาม
