มองบ้านมองเมือง | ปริญญา ตรีน้อยใส
หลายปีมาแล้ว มีเรื่องเล่าว่า หากสาววัยรุ่นญี่ปุ่นขอมาเที่ยวเมืองไทย พ่อแม่ผู้ปกครองจะไม่อนุญาต แต่จะอนุญาตให้มาเที่ยวภูเก็ต ด้วยความเข้าใจว่า ภูเก็ต ไม่ใช่ประเทศไทย
การไปมองภูเก็ตเมื่อเร็วๆ นี้ เกิดความรู้สึกคล้ายๆ กันว่า ภูเก็ต ไม่ได้อยู่ในไทย
ในขณะที่รัฐบาลพูดถึงปัญหาเศรษฐกิจ ชาวบ้านพูดถึงความยากลำบากในการทำมาหากิน คนทำงานมีปัญหาว่างงานและเครดิต โรงงานมีปัญหาการส่งออก บรรยากาศดูซึมเศร้า นักธุรกิจดูงงงวยไม่รู้จะทำอะไร
แต่ที่ภูเก็ตบรรยากาศกลับคึกคัก คนที่เจอะเจอต่างมีแผนงาน การลงทุน และขยายกิจการ ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารโรงแรม ไปจนถึงโครงการอสังหาริมทรัพย์ ทั้งระดับระดับสูง ไฮเอนด์ ประเภทพูลวิลล่า จนถึงคอนโดมิเนียมสำหรับคนต่างชาติ รวมถึงตลาด ร้านค้า แผงลอย โครงการบ้านอยู่อาศัยสำหรับคนในพื้นที่
ไปที่ไหนก็เห็นผู้คนมากมายหลายเผ่าพันธุ์ ทั้งๆ ที่สถิติประชากรของรัฐระบุว่า ในปี 2567 มีจำนวนเพียง 615,961 คน แต่ตัวเลขที่ไม่เป็นทางการดูจะมากเป็นสองเท่า เพราะมีคนดั้งเดิมในพื้นที่ สี่แสนคน จำนวนเกือบเท่ากับคนนอกพื้นที่ที่เข้าไปอยู่ถาวร
ยังมีแรงงานต่างด้าวเป็นแสน และชาวต่างชาติที่มาเที่ยวนานแบบลองสเตย์ อีกกว่าสองแสนคน
ตัวเลขนี้เลยทำให้ความหนาแน่นประชากรภูเก็ตมากกว่าที่อื่นๆ คือพอๆ กับนนทบุรี และสมุทรปราการ จะเป็นรองแค่กรุงเทพฯ
ยังไม่รวมนักท่องเที่ยว ที่ปีที่แล้ว (2567) สูงถึงสามสิบห้าล้านคน เฉพาะช่วงเทศกาลปีใหม่ที่จะมาถึง ประมาณการไว้แล้วว่าจะมีนักท่องเที่ยวเข้ามามากถึงสองแสนห้าหมื่นคน
เสียดายว่ารัฐมนตรี ชุดชั่วคราวนี้ไม่รู้เรื่อง เลยไม่รวมภูเก็ตเข้าห่อ ควิกวิน แต่ที่จริงรัฐบาลชุดไหนๆ เหมือนจะไม่รู้ไม่เห็นเรื่องนี้ ปล่อยเครื่องยนต์หารายได้และคนขับช่วยดูแลตัวเองตลอดมา
ไม่มีใครคิดจะแก้ปัญหา ไม่ว่าจะเป็นการจราจรติดขัดตลอดทั้งวัน น้ำประปาไม่พอเพียง ทั้งเมืองไม่มีท่อระบายและระบบบำบัดน้ำเสีย ปริมาณขยะมากมหาศาล
ปัญหาน้ำท่วมที่เคยเกิดเฉพาะที่ป่าตอง ตอนนี้ขยายไปอีกหลายพื้นที่
ปัญหาที่ว่ายังเกินกำลังหน่วยงานท้องถิ่นดูแลและจัดการ เพราะพื้นที่เกาะภูเก็ต ที่ใหญ่ประมาณหนึ่งในสามของพื้นที่กรุงเทพมหานครนั้น ถูกแบ่งแยกออกเป็นถึง 6 องค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) 9 เทศบาลตำบล 2 เทศบาลเมือง และ 1 เทศบาลนคร ยังไม่รวมองค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.)
ดังนั้น ถนนสายหลักสายเดียวของภูเก็ต ที่เป็นทางหลวง จึงอยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม
ในขณะที่พื้นที่สองฟากถนน จากเหนือถึงใต้ จะอยู่ในความดูแลของ อบต. เทศบาลตำบล เทศบาลเมือง และเทศบาลนครต่างๆ
ปัญหารถติด การใช้ที่ดิน และอื่นๆ จึงต่างกันไป และวุ่นวายจนไม่รู้จะกล่าวโทษใครได้
มีทั้งแนวคิดและข้อเสนอ จะรวมกันเป็นภูเก็ตมหานคร เหมือนพัทยามหานคร (ที่มีพื้นที่เล็กกว่า)
แต่เมื่อภูเก็ตยังใช่ประเทศไทย เลยเป็นแค่ความฝัน และรอชาติหน้าตอนบ่ายๆ
