สามเด็ก

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

วันเด็กปีนี้ผ่านไปแล้ว แม้จะไม่ทันกาลตามปฏิทินใหม่ หากจะยังอยากเล่าเรื่องเก่าในวัยเด็ก เพราะความไม่ยอมโตยังคงมีอยู่ จึงยังไม่ยึดติดกับกาลเทศะให้เสียความตั้งใจของตัวเองในคราวนี้ เพราะโมงยามของความสนุกสนานตอนเป็นเด็ก ยังคงค้างคาอยู่ในรูปแบบ ความประทับใจที่ลืมไม่ลง

หากจะปล่อยวางความเข้าใจ ให้ตรงกันตามแบบแผนทางสังคม บอกได้ว่า ผมและเพื่อนเคยเป็นเด็กกันมาแล้ว และด้วยความกลัวเกรงจะแก่แดดแก่ พ.ศ. ผมจะไม่อ้างอิงหมายเลขหรือจำนวนปีให้ใครต่อใครได้นั่งนับอายุ คงละไว้ให้เป็นภาระของการคาดเดา จะรู้ก็แต่เพียงเมื่อครั้งผมและเพื่อนเล่นอีกสองคน เป็นชายไทยวัย 10 ขวบเท่ากันกับผม และหญิงไทยวัยราว 5 ขวบเห็นจะได้ เราทั้งสามเด็กล้วนแล้วไม่รู้ประสีประสา

จำได้ว่า บางช่วงตอนของความเป็นเด็ก พวกเรามักชอบเล่นเป็นผู้ใหญ่ ตกลงที่จะสวมบทบาทและเลือกอาชีพได้ตามสมัครใจ เพราะความไร้เดียงสา พวกเราสมมุติกระดาษให้เป็นเงิน ผมและคำตั๋นช่วยกันใช้กรรไกรตัดกระดาษให้เป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กใหญ่ต่างกันตามราคา เราทำเงินกันอย่างสนุกสนาน ยิ่งตัดกระดาษมากเท่าไรก็ยังไม่พอกับความต้องการ

ส่วนน้องเนตร สาวน้อยผู้น่ารักอย่างเป็นธรรมชาติ ด้วยทรงผมกระเซอะกระเซิง แก้มชมพูอ่องต่องนั้นมีขี้มูกแห้งเกรอะกรัง เธอนั้งขุดพื้นดินให้เป็นหลุมเล็กๆ เลียนแบบถาดขนมครก ก้มหน้าก้มตาเพลินอยู่กับการแคะขนมครกที่ทำจากดินผสมน้ำอยู่ใต้ต้นมะม่วง นักธุรกิจสาวนั่งตักดินขายให้ผมทั้งสอง

ในราคาเป็นกันเอง

เด็กชายคำตั๋นมักใส่เสื้อพละโรงเรียนตกรุ่นจากพี่ สวมกางเกงขายาวแบบไม่ถึงตาตุ่ม สภาพร่างกะหร่องก่อง ไม่เด่นไปกว่าการเกิดมาเป็นเด็กคุยโว ผมเป็นเด็กที่ไม่สนุกเถียง เราจึงเป็นเพื่อนกันได้ หลังจากอุดหนุนขนมครก หมดกระดาษไปมากโข ไม่นานนัก แม่ค้าของเราก็ถูกผู้เป็นแม่พาตัวไป ด้วยวิธีการลากให้อาบน้ำเสียแต่เที่ยงของวัน ละสองหนุ่มให้เล่นทอยเส้นจนเป็นอันเบื่อ ดูท่าเพื่อนเล่นสาวน้อยของเราจะถูกบังคับให้กินนมนอนเสียแล้ว เด็กชายคำตั๋นจึงออกหัวคิดเปลี่ยนที่เล่น ย้ายไปตรงกลุ่มต้นกล้วยที่มองเห็นได้ไม่ห่างตา

ปืนก้านกล้วยทำเองกับมือคำตั๋น ถึงแม้จะเพื่อนกันโดยแท้ แต่ราคามันขายแพงเอาเรื่อง คนอยากได้จึงต้องจ่ายแบงก์กระดาษอยู่หลายใบ จนเป็นที่พอใจพ่อค้าหน้าจืด อ้างเหตุผลความยากลำบาก ด้วยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของสวนกล้วยก็คือยาย หากเกิดมาเห็นเข้าเขาอาจโดนตี ด้วยเหตุนี้ ขายปืนก้านกล้วยจึงไม่อาจขายถูกให้กับเพื่อนที่ทำเองไม่เป็น

เมื่อมีปืนเป็นของตัวเองแล้ว “ด้วยความเป็นเด็ก จึงเกี่ยงกันที่จะสวมบทโจร” ครั้นจะเลือกเล่นโปลิศจับตำรวจก็ดูจะยากเกินวัย เราจึงหันเหเรื่องราว ตกลงปลงใจเล่นเป็นนายพรานเสียด้วยกันทั้งคู่ เป็นผู้ล่า ไล่วิ่งยิงนกด้วยปืนก้านกล้วยกันอย่างสนุกสนานอยู่จนค่อนวัน

ขอบคุณมากมายครับ