เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
สิ่งหนึ่งในวันนั้น ในวันที่จะทำให้ใครบางคนรู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของตัวตนชัดเจนยิ่งขึ้น เมื่อต้องเผชิญหน้าท้าชีวิต ก้าวขาขึ้นสะพานลอยจากฝั่งนี้ ไปยังฝั่งโน้น ช่วงเวลาคับขันแฝงคับแค้น เพราะเรื่องง่ายกลับหัวเรื่องเป็นยาก และนั่นคงเพราะการไม่ยอมรับความจริงตามกฎของธรรมชาติ และด้วยความทรนงนี้ ใครบางคนจึงแสร้งทำลืมวันวัยของตัวเอง หวังยืนหยัดท้าทาย ผ่านก้าวเดินอันทรงพลัง จากสองขาอันทรหด
การมีอยู่จริงของความสูงชัน จากสะพานลอยคนข้าม (หมาก็ด้วย) ที่เรียงรายไต่ระดับอยู่ด้วยเหลี่ยมมุมของขั้นบันไดจำนวนหนึ่ง หากเมื่อดูนับแล้ว อายุขัยของคนข้ามนั้น กลับมีมากกว่าจำนวนของขั้นบันไดสะพานลอย แม้สภาพหัวเข่าจะเริ่มถดถอย หากแต่หัวใจกลับไม่ยอมอ่อนข้อให้กับแรงดึงดูดแต่โดยดี การพยายามใช้ชีวิตให้เป็นปกติ ในวันที่ไม่ปกติ ย่อมเหนื่อยหน่ายเป็นพิเศษ อย่างเป็นธรรมดา
“สะพานลอยข้ามฝั่ง มันถูกสร้างให้ลอยตัวอยู่เหนือจุดหมายปลายทางของผู้คน” ที่กำลังเดินทางไปมาหาสู่อยู่บนท้องถนน ทางข้ามลอยฟ้าถูกบังตาให้อึมครึมด้วยแผ่นขาวขุ่นกรองแสง และแม้จะมองไม่เห็นรถและรถ แต่ก็ได้ยินเสียงด่าทอของคนขับกำลังจะฆ่าฟันกันเองด้วยอารมณ์บาดหมาง
เสียงไม่เงียบนี้ ได้ยินถนัดชัดดีจากข้างบนสะพานลอย
สะพานลอยนี้วัดความยาวได้ โดยกะเอาจากระยะฝั่งนี้และไปสุดอยู่แค่ฝั่งโน้น ได้แค่นั้น ไม่ยาวไปกว่านี้จากระยะสายตา มันเป็นทางเชื่อมที่โยงระยะทางเข้าไว้ด้วยกัน เชื่อมโยงจากฝั่งบ้านไปที่อื่นใดที่อยู่อีกฝั่ง หรือแม้แต่อาจเป็นจุดนัดพบจากฟากฝั่งของความรัก แม้ไม่กว้างขวางมากพอ แต่ก็เดินสวนกันได้โดยไม่เบียดเบียน และใครบางคนทิ้งฝัน นอนก่ายกอดชะตากรรมของตัวเอง
“มันเป็นทางเดินเดียว” ที่จะข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม ฝั่งที่มีป้ายรถเมล์เป็นจุดหมายปลายทางเพื่อไปต่อ
สะพานลอยแห่งนี้มีหลังคาคอยคุ้มกะลาหัวกันแดด กันฝน ทำให้อุ่นใจได้ เท่ากันกับความรู้สึกอึดอัด
ความสูงชันคือความไม่สะดวก สำหรับผู้สูงวัยและผู้ไม่พร้อม หลายคนใช้ชีวิตแบบค่อยเป็นค่อยไปกับแผนการเดินทาง เพราะทางม้าลายอยู่ห่างไกลออกไปในระยะที่ทำให้คนปากกล้า ยังขาสั่น
ภาพประกอบเรื่อง ชี้ชวนให้ก่อตัวจินตนาการไปไกลเกินปากซอยคู่อริอยู่มากระยะ จึงเกิดความอยากที่จะเล่าเรื่องอื่นๆ จากหมู่บ้านดวงดาว ผ่านมโนและหัวคิด ใส่ความเป็นไซไฟด้วยไฟในตัวเอง ท่ามกลางจักรวาลปลายนิ้วสัมผัส ใคร่พาผู้ยังนิยมอ่านลอดบ่วงมิติ เพื่อไปเปิดประตูรั้วตรงทางช้างเผือก และนั่นอาจได้พบเพื่อนต่างภาษา แม้เพียงมองตาก็อาจรู้ใจ
เรื่องแบบไหนในแนวนี้ ยังไกลเกินขอบเขตของตัวเองจะไปถึง ท่ามกลางความฝันที่กำลังระอุอยู่ด้วยสายลมแล้งตอนกลางวัน คงต้องทยอยค่อยสร้างฐานปฏิบัติการ ให้ตั้งอยู่บนพื้นที่ของการเรียนรู้ จากตรงนี้ตรงโคนต้นหญ้า บนผืนดืน ไม่ใช่บนสะพานลอย
ขอบคุณมากมายครับ
