Tatsuki Fujimoto 17-26 ไม่มีอะไรที่ศูนย์เปอร์เซ็นต์หรอก
การ์ตูนที่รัก | นายแพทย์ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์
Tatsuki Fujimoto Before Chainsaw Man เป็นมังงะเรื่องสั้น 2 เล่มที่รวบรวมผลงานของทัตสึกิ ฟุจิโมโตะ ผู้เขียน Chainsaw Man ผลงานที่รวบรวมไว้มี 8 เรื่อง แบ่งออกเป็น 2 เล่ม เล่มละ 4 เรื่อง คือ 17-21 และ 22-26
เป็นผลงานที่เขาเขียนระหว่างอายุ 17-26 ปี ก่อน Chainsaw Man นั่นเอง วางตลาดเมื่อเดือนตุลาคมและพฤศจิกายน 2021
เดือนพฤศจิกายน 2025 อะเมซอนไพรม์วิดีโอสตรีมอะนิเมะที่สร้างจากเรื่องสั้นทั้งแปดเรื่องของเขา (มีชื่อเรียกว่า original net animation, ONA) ในชื่อว่า Tatsuki Fujimoto 17-26
หากใครคิดว่าเรื่อง Chainsaw Man บ้ามากแล้วชวนดูอะนิเมะแปดเรื่องนี้จะพบว่าบ้ากว่ามาก
หนังสั้น 12-22 นาทีทั้งแปดเรื่องสร้างโดยศิลปินและสตูดิโอเจ็ดแห่ง ผมมิได้อ่านมังงะ ได้ยินว่ารวดเร็ว จะแจ้งและเด็ดขาดมากกว่ามังงะเสียอีก
เมื่อดูแล้วมีความเห็นว่าไม่ควรพลาดอย่างยิ่ง
“A Couple Clucking Chickens
Were Still Kickin’ in the Schoolyard”
เรื่องที่หนึ่งชื่อยาวเหยียดเป็นผลงานเรื่องแรกของทัตสึกิ ฟุจิโมโตะ กลับกลายเป็นเรื่องที่ผมชอบมากที่สุดในแปดเรื่องนี้
ดูไปหัวเราะไปและนึกไม่ถึงว่าผู้เขียนจะไอเดียบรรเจิดอะไรได้ปานนั้น
หนังมิได้สนุกแค่เนื้อเรื่องแต่มันมากด้วยการตัดต่อและลงสีด้วย
เด็กหนุ่มคนหนึ่งตื่นสาย จะไปโรงเรียนไม่ทัน เขาชื่อโยเฮ เขาเป็นเอเลี่ยนตัวเขียวมีเขา
สักครู่หนึ่งแฟนมากดกริ่งหน้าบ้าน
หล่อนเป็นเอเลี่ยนตัวใหญ่กว่าโยเฮเป็นศอก หน้าไก่ผสมพรีเดเตอร์ที่เรารู้จักกัน
ระหว่างทางไปโรงเรียนพวกเขาเดินผ่านเอเลี่ยนอีกมากมาย กลายเป็นว่าญี่ปุ่นเวลานี้มีแต่คนนอก (alien)
เรื่องสั้นนี้เขียนนานแล้วยังกับจะรู้อนาคตว่าวันหนึ่งญี่ปุ่นจะมีแต่นักท่องเที่ยว (alien)
โยเฮมีงานประจำที่ชอบทำเป็นส่วนตัวคือเอาอาหารไก่ไปให้ไก่สองตัวที่สวนของโรงเรียน
ที่แท้เมื่อเอเลี่ยนมาโลกพวกมันพบว่าเนื้อมนุษย์อร่อยที่สุดจึงลงมือกินมนุษย์และชวนเอเลี่ยนจากอีกหลายสถานที่มารุมกินโต๊ะเนื้อมนุษย์จนหมดโลก
ชวนให้นึกถึงครั้งที่ผมไปประชุมโตเกียวครั้งแรกเมื่อหลายสิบปีก่อนไม่พบคนไทยเลย เมื่อพาภรรยาและบุตรไปเที่ยวอีกหลายครั้งก็ไม่พบคนไทยเลย
แต่เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียวเอเลี่ยนทั่วโลกก็มารุมกินโต๊ะที่ญี่ปุ่นจนกระทั่งเกิดกระแสไม่เอานักท่องเที่ยวและนายกรัฐมนตรีหญิงคนปัจจุบันก็มีนโยบายเข้มงวดกับนักท่องเที่ยวมากขึ้น
เอเลี่ยนไม่ชอบกินไก่จึงมีไก่เหลืออยู่สองตัวในสวนที่โรงเรียน ทำไมเอเลี่ยนถึงโหดร้ายปานนี้
มีคำถามในหนังดังขึ้นทันที “มนุษย์กินไก่กินวัวทุกวันต่างกันตรงไหน”
แต่ว่าไก่สองตัวที่เห็นเป็นมนุษย์ที่สวมหัวไก่กลมๆ ที่ใช้เล่นละครโรงเรียน ที่แท้ “พวกเอเลี่ยนเห็นสัตว์และมนุษย์ทุกตัวไม่ต่างกัน พวกมันไม่จำแนกหน้าตา”
ชวนให้นึกถึงคำพูดในหนังพิภพวานรฉบับแรกสุดของชาร์ลส์ตัน เฮสตัน ที่มีคำพูดคล้ายกัน “พวกวานรจำแนกมนุษย์ไม่ออก” ในทำนองเดียวกันพวกเราทุกวันนี้เวลาไปสวนสัตว์เราก็จำแนกเสือสิงห์กระทิงแรดและวานรแต่ละตัวไม่ค่อยจะได้เหมือนกัน
เด็กผู้ชายตัวโตกว่าชื่อยูโตะ เด็กผู้หญิงตัวเล็กชื่ออามิ อามิประสบเหตุการณ์สยองขวัญวันที่เอเลี่ยนบุกเข้ามากินเพื่อนๆ เธอจนหมดโรงยิม เธอเสียขวัญจนหมดสติไปฟื้นมาก็สวมหัวไก่กลมๆ โดยมียูโตะสวมหัวไก่กลมๆ คอยดูแล
ทั้งโลกเหมือนมีมนุษย์เหลือสองคนเท่านี้ ยูโตะให้สัญญาจะดูแลเธอตลอดไป
ฉากสังหารในโรงยิมนี้เป็นฉากโชว์การต่อสู้ฉากที่หนึ่งหักมุมแล้วหักมุมอีกชวนให้ไปหาดู แล้วจะระลึกได้ว่าอุลตราแมนก็เป็นเอเลี่ยนจริงๆ เหมือนกัน
วันนี้จะมีนักเรียนใหม่มาโรงเรียน มันเป็นเอเลี่ยนร่างยักษ์ที่ชอบกินไก่ พลันที่มีนักเรียนปากโป้งว่ามีไก่สองตัวที่สวนมันก็สูญเสียอีเอ๊ฟควบคุมร่างกายตนเองมิได้เสียสติบ้าคลั่งแผ่รังสีแปลงร่างพุ่งทะยานออกทางหน้าต่างอย่างน่ากลัวพุ่งไปจะกินยูโตะและอามิทันทีทันใด แต่ไม่ทันทีทันใดด้วยโยเฮก็แปลงร่างได้เข้าขัดขวางทันท่วงทีแต่ไม่ทันท่วงทีด้วยมีตำรวจเอเลี่ยนยักษ์พุ่งหมัดสังหารลงมาจากท้องฟ้า!
ตอนนี้เหลือแค่ยูโตะกับอามิและตำรวจเอเลี่ยนยักษ์ หาดูตอนจบที่คาดไม่ถึงโดยพลัน
โยเฮไม่เห็นด้วยกับเรื่องที่เอเลี่ยนกินมนุษย์ไม่ยั้งจนสูญพันธุ์ แม้เขาจะแปลงร่างได้แต่ไม่ทันการณ์ ร่างแหลกเหลวสีเขียวอื๋อไหลนอง
ในตอนแรกเขาคิดว่ายูโตะและอามิเป็นไก่จริงๆ เหมือนเอเลี่ยนทั่วไปแต่เพราะสนใจค้นคว้าจึงรู้ว่าไก่จริงๆ ตัวเล็กกว่ายูโตะกับอามิ
เขาอาจจะเคยสงสัยว่าทำไมเอเลี่ยนไม่ทำมนุษย์เป็นกิจการปศุสัตว์จะได้มีไว้กินนานๆ หรือเพาะพันธุ์ คัดสายพันธุ์ หรือทำวิศวพันธุกรรมสร้างฟาร์มมนุษย์ดีๆ ไว้กินกัน
นี่เล่นกินไม่เลือกเวลาสถานที่ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เลย หรืออย่างน้อยเลี้ยงพวกเด็กๆ ให้เติบโตเนื้อนุ่มได้ที่ก่อนค่อยกินก็ยังดี
ไม่ใช่มีแต่โยเฮคิด อีก “คน” ก็คิด!
“Sasaki Stopped a Bullet”
เรื่องที่สองก็สนุกมาก “ซาซากิหยุดลูกกระสุน” ดูแล้วนึกถึงวัยหนุ่มอีกครั้ง
ซาซากิเป็นนักเรียนมัธยมชายที่หลงรักคุณครูคาวาคูจิ คิดถึง เฝ้ามอง ฝันถึง เขาเชิดชูคุณครูคาวาคูจิเหมือนเทพี
คุณครูเป็นคนเดียวที่ฟังเขาและไม่หัวเราะเขาเมื่อเขาพูดว่าโตขึ้นจะเป็นนักบินอวกาศเหมือนพ่อ
เพราะพ่ออยากไปดวงจันทร์แต่พ่อตายเสียก่อน เขาเชื่อว่าเขาจะได้ไปพบพ่อที่ดวงจันทร์
เขาถามคุณครูว่าเขาจะทำได้มั้ย คุณครูคาวาคูจิบอกว่า “ไม่มีอะไรที่ศูนย์เปอร์เซ็นต์หรอก คนเราชอบคิดว่ามีโอกาสแค่ศูนย์เปอร์เซ็นต์เพราะไม่อยากคิดเท่านั้น”
ในคาบเรียนคราวหนึ่ง ชายจรจรัดถือปืนเดินเข้ามาในห้องที่คุณครูคาวาคูจิยืนสอนอยู่หน้าชั้น เขาเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันกับคาวาคูจิ เขาอนาคตไกลได้ไปมอโตเกียวแน่ๆ แต่เพราะอกหักจากคาวาคูจิจึงเสียผู้เสียคน เขาดูบ้าคลั่งถือปืนแกว่งไปมาในห้องเรียน
คุณครูสาวจึงว่า “จะให้ชั้นทำอะไรก็ได้ อย่าทำร้ายเด็กๆ” “หา! ทำอะไรก็ได้เลยหรือ” ชายถือปืนตกใจ “หา! ทำอะไรก็ได้เลยหรือ” ซาซากิตกใจยิ่งกว่า หลายนาทีจากนี้เราคนดูก็จะคิดไปต่างๆ นานาตามไปด้วย “หา! ทำอะไรก็ได้เลยหรือ”
“ฉันขอมีเซ็กซ์กับเธอ” ชายถือปืนยื่นข้อเรียกร้อง “หา! จะมีเซ็กซ์กับคุณครูคาวาคูจิ” ตะลึงพร้อมกันทั้งห้อง “หา! จะมีเซ็กซ์กับคุณครูคาวาคูจิ” ซาซากิทวนคำด้วยความระทึก “หา! จะมีเซ็กซ์กับคุณครูคาวาคูจิ” เราคนดูก็เป็นไปด้วย ซ้ำไปซ้ำมากับวลีนี้จนอดขำมิได้
“ได้” คุณครูสาวตกลง แต่ซาซากิไม่ยอมเด็ดขาด เขาขวางทางปืนแล้วปืนก็ยิงทันที เขายกฝ่ามือขึ้น “ไม่มีอะไรที่ศูนย์เปอร์เซ็นต์หรอก คนเราชอบคิดว่ามีโอกาสแค่ศูนย์เปอร์เซ็นต์เพราะไม่อยากคิดเท่านั้น” แล้วซาซากิก็หยุดลูกกระสุน
เขารู้ว่าโอกาสที่คุณครูคาวาจูกิจะมีเซ็กซ์กับชายถือปืนยังไม่หมดไปเสียทีเดียว เหลืออีก 0.001% เขาต้องคิดต่อจะทำอย่างไร เขาจะทำอะไรต่อ เขาหยุดลูกกระสุนได้อย่างไร เขาจะได้ไปดวงจันทร์หรือไม่
คุณครูคาวาคูจิจะรอดพ้นการมีเซ็กซ์หรือเปล่า สนุกมาก
“Love is Blind”
เรื่องที่สามเรื่องก็สนุกน่ารักแถมบ้ามากเหมือนเคย อิบูกิประธานนักเรียนกำลังจะจบการศึกษาวันนี้เขาต้องสารภาพรักยูริรองประธานนักเรียนผู้ที่ทำงานกับเขาอย่างดีเยี่ยมไม่เคยตั้งข้อสงสัยอะไรเขาเลยตลอดมามีแต่ “ค่ะ” ลูกเดียว (ควรดูเสียงญี่ปุ่นจะสนุกที่สุด)
ทั้งเรื่องมีเพียงเท่านี้ กับเพียงแค่เรื่องเด็กหนุ่มมัธยมปลายจะเอ่ยวาจาสารภาพรักมันเป็นเรื่องใหญ่โตระดับที่เห็น ยากเย็นดังที่เห็น เสียงประกอบและลายเส้นดุดันจริงจังดังที่เห็น ไม่นับว่ากำลังกำลังจะได้ที่ก็มีใครบางคนมาแตะหลังทุกที
คนแรกเป็นคุณครูมาขอให้ไปช่วยงาน “ไม่ไปครับ” คนที่สองเป็นโจรจี้ปล้น “ไม่มี” ตัวที่สามเป็นเอเลี่ยนที่จะทำลายโลกเพื่อสร้างทางด่วน “ไม่ว่าง” เขาต้องบอกรักให้จงได้ตอนนี้เดี๋ยวนี้
ตอนอายุเท่านั้น มันยากจริงๆ
