เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
ผมนั่งเหยียดมือขึ้นไปบนอากาศ เงยหน้ามองหลังมือสีหม่นแดด
ในระยะสุดช่วงแขนผมเห็นริ้วความเหี่ยวย่นอยู่ร่วมกับแผลเป็น
รอยอดีตที่แลกมากับการนอนไถลครูดเสียทรงไปกับพื้นถนนที่ปูพรมด้วยเศษหินแทนกลีบกุหลาบ
ผมและมอเตอร์ไซค์ทนใช้ไปไม่ถึงที่ชอบ อุบัติเหตุเมื่อนับข้อนิ้วคำนวนดูก็ราวสองปีมาแล้ว จากความประมาทตัวเอง และความเลินเล่อของก้อนหิน
ตรงที่เดิมนี้ ผมนั่งพลิกกลับจากหลังมือให้เป็นหน้ามือ หน้ามือไม่มีบาดแผลจากอดีตให้นึกถึง จะมีก็แต่เส้นสายที่เรียกกันลายมือ ว่ากันว่ามันมีเรื่องราวแห่งโชคชะตาของผู้เป็นเจ้าของลายมือซ่อนอยู่
หลายคนพลิกฝ่ามือเพื่ออ่านลายเส้น ส่วนผมแม้จะอ่านลายมือไม่ออก แต่ก็เข้าใจไปเองได้ไม่ยากว่า
ไม่มีลายแทงสมบัติอยู่บนลายมือ แต่เหนือเส้นลายมือขึ้นไปเป็นพื้นที่ใต้โคนนิ้ว ตรงจุดนี้พบหนังมือหนาและแข็ง ความสากกระด้างของมันบอกให้รู้ว่า มือนี้ผ่านการใช้งานมาซ้ำซากนานปี มันต้องกำชะตาเอาไว้ให้แน่นมืออย่างคงทน กระทั่งเนินฝ่ามือหนาจนหยิกไม่เจ็บแล้วอีกต่อไป
นิ้วที่มีอยู่ของผมยังคงทำงานร่วมกันตามปกติ หากแต่ความต่างกันของนิ้วเมื่อจับแยกกางออก เลาะสำรวจเรื่องราวทีละนิ้วจะเห็นว่า เราและเขาต่างใช้นิ้วชี้เพื่อบอกทางให้กับผู้ที่กำลังหลงฉันมิตร
และนิ้วเดียวกันนี้อาจแผลงฤทธิ์สั่งเป็นสั่งตายให้ใครบางคนไสหัวไป
ขยับถัดมาเป็นนิ้วที่ยาวกว่านิ้วไหน การงอกอยู่ตรงกลางจึงมีชื่อเรียกตามที่ตั้ง นิ้วกลางสร้างความสมดุลให้กับมือท่ามกลางความไม่เท่ากันของนิ้ว
นอกจากนี้นิ้วกลางจะทำอะไรให้ใครอีก ผมคิดไม่ตกอยู่นาน ความเมื่อยบอกให้ขยับนิ้วเพื่อผ่อนคลาย ผมงอทุกนิ้วเขาหาตัว ยกเว้นนิ้วกลางคงทิ้งให้โด่เด่แต่เพียงลำพัง
สุดท้ายจึงรู้ได้ว่า เราควรรีบไปที่นิ้วถัดไป
ความรักมักชมชอบการสวมแหวนไว้ตรงนิ้วนาง ประจักษ์พยานแห่งรักนี้จะบอกให้โลกรู้ว่า คนสองคนจะกลายเป็นซึ่งกันและก้น
นิ้วนางย่อมเจิดจรัส งามสง่าอยู่ด้วยวงแหวนของความซื่อสัตย์ได้เป็นอย่างดี ดีได้พอกับการที่นิ้วนางไม่ยึดติดกับแหวนวงไหน ถ้าหากมันจะไม่ขาดไปเสียก่อน จากความรักร่วงหลุดมือ
จุดของความบาดหมาง ระงับเรื่องร้ายๆ ด้วยการคืนดี ทำได้ด้วยการเกี่ยวก้อยกันในระยะประชิด หรือแม้จะห่างไกลกันคนละฝั่งคลอง นิ้วก้อยเพียงนิ้วเดียวก็ยังกระดิกง้อขอความสัมพันธ์เกี่ยวคืนกลับมา นิ้วก้อยมีพลังบางอย่างที่จะทำให้คนขี้งอนเปลี่ยนใจตน จากหน้ามือเป็นหลังมือ
ใครจะเชื่อว่านิ้วที่สั้นและเล็กที่สุดในมือเราจะทำให้ความรักและมิตรภาพของใครหลายคนอยู่ได้ยืดยาวจนน่าประหลาดใจ เพียงแค่เกี่ยวก้อยกัน ก็เท่านั้นเอง
หลาย พ.ศ.ก่อนหน้านี้ ผมรู้จักนิ้วแต่ไม่รู้ชื่อนิ้วบนมือของตัวเอง และแม้จะขึ้นชื่อว่ารู้ ก็ยังจำสลับกันระหว่างนิ้วกลางกับนิ้วนางอยู่ร่ำไป เป็นที่น่าเอ็นดูและเวทนาในคราวเดียวกัน
และในวันหนึ่งของการไปโรงเรียน วันที่ทำให้เด็กผู้หลงผิดก็ได้พบกับบทเพลงตามหลักสูตร มันช่วยให้ผมรู้จักนิ้วทั้งห้าของตัวเองผ่านการฟังและร้องตามวนไป
บทเพลงไม่ซึ้งแต่สนุกนี้ขึ้นต้นว่า “นิ้วโป้งอยู่ไหน? นิ้วโป้งอยู่ไหน? อยู่นี่จ๊ะ อยู่นี่จ๊ะ สุขสบายดีหรือไร? สุขสบายทั้งกายและใจ ไปก่อนนะ สวัสดี”
ขอบคุณมากมายครับ
