ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจ | หนุ่มเมืองจันท์
งานเช็งเม้งถือเป็นงานรวมญาติประจำปีของครอบครัว
จากเดิมพี่น้องจะทำอาหารบางอย่างกันเองตอนเช้าก่อนเข้าไปไหว้ฮวงซุ้ย “ป๋า” และ “แม่” ในสวน
สมัยก่อนทำเองเกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นปูต้ม ทอดปลา หมูชะมวง ฯลฯ
แต่ตอนหลังก็เริ่มลดเมนูทำเองลงเรื่อยๆ ใช้วิธีซื้อสำเร็จจากร้านอร่อยๆ มาแทน
แต่ปีนี้ “พี่ต่อ” มีเมนูทำเองมาร่วมด้วย
คือ ถั่วต้มกระดูกหมู และหมูซีอิ๊ว
“ทำแบบที่แม่ทำให้กิน”
ครับ 2 เมนูนี้เป็นเมนูที่แม่ชอบทำให้กินตั้งแต่เด็ก
กินทีไรก็จะคิดถึงแม่
ผมเชื่อว่าทุกคนก็จะมีอาหารรสมือแม่ที่เราคุ้นเคย
แต่ละครอบครัวก็มีเมนูเด็ดไม่เหมือนกัน
กลับบ้านทีไรก็อยากให้แม่ทำให้กินทุกที
วันหนึ่ง เมื่อผมกลับมาบ้านที่เมืองกรุง กิจวัตรประจำมื้อของผมก็คือ สั่งอาหารจากแอพพ์ต่างๆ
อยากกินอะไรก็สั่ง
วันนั้น ผมไถดูร้านอาหารไปเรื่อยๆ อยากได้ร้านใหม่ๆ บ้าง
เจอร้านอาหารใต้ร้านหนึ่ง เขาเขียนโฆษณาว่าทุกเมนูเหมือนคุณแม่ทำให้กินที่บ้าน
ใช้คำสั้นๆ ว่า “รสมือแม่”
ตอนนี้ร้านอาหารหลายแห่งเริ่มใช้กลยุทธ์นี้
จากเดิมที่ใช้คำว่า “เจ้าเก่า-โบราณ-ชาววัง” เพื่อบอกว่าร้านนี้เก่าแก่ ยาวนาน หรือเป็นสูตรดั้งเดิม
ใช้ความเก่าแก่เป็นจุดขาย
แต่พอเปลี่ยนมาใช้คำว่า “รสมือแม่” จุดขายจะเปลี่ยนไป
จาก “ความเก่าแก่” เป็น “ความอบอุ่น”
คำว่า “รสมือแม่” ฟังแล้วดูอุ่นๆ อวลๆ ในใจ
เหมือนได้กลับไปกินข้าวกับแม่
ดังนั้น เมื่อเห็นร้านนี้โฆษณาว่า “รสมือแม่” ผมก็สั่งทันที
เห็นหน้าแม่ลอยมาเลยครับ
แต่หลังจากจบมื้อนั้น
ผมได้ค้นพบสัจธรรมเรื่องหนึ่ง
เราไม่ได้มีแม่คนเดียวกัน
ผมนึกขำๆ ก็เลยโพสต์เล่นๆ ในเพจ “หนุ่มเมืองจันท์”
“เคยไหมครับ
สั่งอาหารจากร้านที่โฆษณาว่าอาหาร ‘รสมือแม่’
แล้วเราก็พบว่า ‘คุณแม่บางคน’
…ทำอาหารไม่อร่อย 555″
คือ บางร้านอาจเป็นสูตรของคุณแม่จริงๆ แต่บางร้านเพียงแค่ใช้คำว่า “รสมือแม่” มาโฆษณาเท่านั้นเอง
เขียนสั้นๆ แค่นี้ แต่คนเข้ามาเยอะเลยครับ
ประมาณ 350,000 คน
กดไลก์ 7,000 กว่าคน
แต่ที่ผมชอบที่สุด คือ คอมเมนต์
สนุกมาก
คนเข้ามาคอมเมนต์ 200 กว่าคน
แต่ละคนล้วนมีประสบการณ์ตรงในเรื่องเดียวกัน และต่อมุขกันอย่างสนุกสนาน
เริ่มจากเบาๆ
“อร่อยสำหรับลูกแม่คนเดียว”
“แม่แต่ละคนมีความอร่อยไม่เท่ากันค่ะ 55”
คุณแม่บางคนก็เข้ามาขำด้วย
“เคยบอกลูกว่าอยากทำเมนูนี้ให้ลูกชิม ลูกรีบสวน แม่ทำไข่เจียวแบบเดิมก็ได้ครับ แม่ทำอร่อยที่สุดแล้ว แม่นี้เงิบบบ 555”
หรือบางคนก็บอกว่าทำอาหารให้ลูกกินประจำ
แต่ตัวเองสั่ง Grab 55
ส่วนลูกคนหนึ่งบอกว่าจะล้อแม่เล่นประจำตอนแม่ทำอาหารให้กิน
“กินที่ร้านยังไงก็ไม่เหมือนกินที่บ้านอ่ะแม่
ที่ร้านอร่อยกว่า”
พูดแบบนี้แสดงว่าแม่ทำอาหารอร่อยจริง แต่ลูกชอบแกล้ง
พักหนึ่ง “ยอร์ช” ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ ผู้กำกับฯ ร้อยล้านก็เข้ามา
“เค้าอาจจะเขียนตก ง.งูไปครับ”
ครับ คำว่า “แม่” พอเติม “ง” เข้าไป
ความหมายจะเปลี่ยนทันที
จาก “รสมือแม่” ที่ดูอุ่นๆ กลายเป็นคำบ่นที่ดูร้อนระอุขึ้นมาเลย
คาดว่าคงเสียดายเงิน
จากนั้นก็เข้าสู่เทศกาลเล่นมุขกัน
คนแรกเริ่มก่อนเหมือนโชว์เหนือ
“ไม่ใช่แค่รสมือ แม่เรามีรสดีด้วย”
อีกคนตามมา
“แม่แต่ละคนใส่ชูรสไม่เท่ากัน”
ส่วนคนนี้คงเป็นประสบการณ์จริงกับคำโฆษณา
เขาบอกว่า “อารมณ์เหมือนร้านที่โฆษณาอย่างภาคภูมิใจว่า ไม่ใส่ผงชูรส
ถ้ารสชาติได้แค่นี้ใส่สักหน่อยเถอะพี่”
คือ ร้านนี้คงใช้จุดขายเชิงสุขภาพว่า “ไม่ใส่ผงชูรส”
เขาไม่ได้โกหก
แต่ลูกค้าคิดเกินเลยไปเองว่าต้อง “อร่อย” ด้วย
เป็นความผิดของลูกค้า
เหมือนผมที่ผิดเอง เพราะร้านนี้ไม่ได้บอกว่า “อร่อย”
บอกแค่ “รสมือแม่” เท่านั้น
อีกคนหนึ่งเจอคล้ายๆ กัน
“เห็นป้าย…บะหมี่ทำเอง เราก็รีบพุ่งตัวไปเลยเพราะชอบเส้นทำสดมาก…
พอกินเสร็จคำสุดท้าย ถึงกับต้องเรียกพี่เจ้าของร้านมากระซิบเบาๆ
…พี่ครับ วันหลังซื้อเอาเถอะ เชื่อผม”
คือ “ทำเอง” ไม่ได้หมายความว่า “อร่อย”
ซื้อบะหมี่ที่อร่อยมาง่ายกว่า 555
ส่วนคนนี้เอาคำว่า “บะหมี่ทำเอง” มาเล่นอีกมุมหนึ่ง
“ยังดีกว่าร้านก๋วยเตี๋ยวที่ติดป้ายว่า ‘บะหมี่ทำเอง’ กูเสียตังค์แล้วยังต้องทำบะหมี่เองด้วยหรือวะ”
นั่งอ่านแล้วก็ขำ
แฟนเพจผมเป็นคนมีอารมณ์ขันมาก
“สูตรลับประจำตระกูล…บางที่ก็ไม่อร่อยนะ ปล่อยลับไปเหอะ ให้มันจบที่ตระกูลพวกเธอนะ”
เล่นกับคำโฆษณาที่เห็นกันบ่อยๆ
หรือ 2 คนนี้ก็ “เอ๊ะ” ได้น่าสนใจ 555
“รสมือแม่ แต่ในครัวมีแต่อีกฟากลำน้ำโขง”
และ “เอ๊ะ แม่เราเป็นผู้ชายพม่า”
คือ เดินเข้าครัว แล้วคงสงสัย
ทำไมแม่ของเจ้าของร้านไม่ตรงปก
เพื่อนผมคนหนึ่งหลังไมค์มาเล่าประสบการณ์ของตัวเอง
เขาไปกินข้าวที่ร้านหนึ่ง โฆษณาว่า “รสมือแม่” เหมือนกัน
อาหารไม่อร่อยเลย
ตอนแรกก็หงุดหงิด จนลูกสาวที่เป็นเจ้าของร้านเดินมาเก็บเงิน
เพื่อนที่ไปด้วยกระซิบว่ามึงอย่าโกรธเลย
“ดูลูกสาวสิ ยังผอมขนาดนี้”
