เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
มีเสียงสะอื้นไห้แว่วมาจากห้องน้ำ ผมและเด็กแปดขวบกว่ามองหน้ากัน ก็รู้ได้ทันทีว่า เสียงความเสียใจเป็นของใคร การบิดบังความเสียใจของเธอไม่เป็นผลสำเร็จ เสียงคร่ำครวญสะเทือนก้องอยู่ในความรู้สึกของเรา มันทำให้บรรยากาศของห้องเช่าห้องน้ำในตัวมีกลิ่นทะแม่งของปัญหา
ผมรีบเดินไปเคาะประตูห้องน้ำสองครั้ง “แม่เป็นอะไร” ผมถาม “มีอะไร ออกมาคุยกันก่อน” โดยแนะให้เธอออกมาร้องไห้ต่อข้างนอกห้องน้ำ ดูจะสมควรกว่าการคร่ำครวญอยู่ในนั้น
เธอตอบกลับเป็นเสียงร้องไห้ที่ดังขึ้นกว่าเดิม และประตูห้องน้ำยังคงปิดสนิท มันเป็นสิบนาทีที่ยาวนานเป็นชาติ จนจวนแล้วที่ประตูจะถูกพัง เธอก้าวออกมาจากห้องน้ำในสภาพย่ำแย่ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน โดยยังคงร้องไห้ตามคำแนะนำ
เธอถูกทำร้ายจากคำพูดของคนที่เธอรัก คนที่เธอเรียกว่าลูก
คำปลอบหลายแขนงจากผมยังคงไม่ออกฤทธิ์ในทันที และไม่ปรามหากเธอยังอยากที่จะร้องไห้แต่ตามเดิม น้ำตาคงตกอย่างต่อเนื่องท่ามกลางการรอคอย หวังว่าพายุอารมณ์จะอ่อนกำลังลง
น้ำตาร่วงหล่นชวนให้นึกถึงฟ้าหลังฝน เมฆหมอกความทรงจำลอยมาพร้อมกับเรื่องราวเมื่อก่อนหน้า หลายครั้งหลายหน ตรงระเบียงห้อง ผมชอบออกไปยืนสูดอากาศดีๆ หลังฝนหยุดตก และมักจะมีเสียงนกร้อง “จิ๊บจั๊บ” และในวันที่ฝนตกแล้วยังไม่สิ้นแสง ประจวบเหมาะกับความโชคดี ผมจะได้เห็นรุ้งกินน้ำประดับสวยอยู่บนท้องนภา
ทว่า สิ่งอันวิเศษนี้มักจะมาหลังจากความมืดครึ้มของท้องฟ้า จางคลายหายไปหลังจากฝนตกห่าใหญ่
คําพูดที่ปนมากับเสียงสะอื้น ตัดพ้อหมายเอาความตายเป็นช่องทางหนีปัญหา
นั่นเพราะคำพูดของเด็กหนุ่มที่อาจฆ่าแม่ของตัวเองด้วยความไร้เดียงสา
ความไม่เข้าใจระหว่างกันผลักไสให้ผู้เป็นแม่อยากวิ่งหนีจากการมีชีวิตอยู่
หากแต่พวกเราคงต้องชะลอการวิ่งหนีของเธอไว้แต่เท่านี้ เพราะเธอไม่ได้เดินเพียงลำพัง เราจะจับมือกันและบีบเบาๆ ด้วยความเข้าใจ
ไม่มีใครและใครเป็นคนผิดในเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะผมป้ายสีให้เงามืดกลายเป็นแพะผู้รับบาปเป็นที่เรียบร้อย เงามืดอาจทำให้ใครบางคนสูญเสียการมองเห็น
“เงาไม่ได้มาจากดินแดนอันลึกลับ เพราะที่ใดมีแสงมันก็ย่อมต้องมีเงา ก็ครอบครัวมันมีแสงสว่างอยู่เสมอยังไงเล่า” ผมอธิบาย
“ความรักเป็นสิ่งประเสริฐสุด ยังทำให้คนตาบอดอยู่เป็นประจำ” ผมพูดเสริม โดยหวังว่าเธอจะไม่ทุกข์ใจไปมากกว่านี้
แม้เธอจะยังหนาวเหน็บ แต่ในวงอ้อมแขนอันอบอุ่นค่อนร้อนในเดือนเมษายน จะประคับประคองฉุดรั้งไม่ให้ใครสักคนจมลึก ดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง พวกเราหวังจะผ่านพ้นวันคืนไม่น่ารื่นรมย์นี้ไปด้วยกัน แม้มันจะยาก
อย่าตายกับเรื่องปางตาย เราชักชวนกันออกจากห้องที่กำลังอบอวลอึดอัดเต็มไปด้วยความเศร้า ย้ายที่ย้ายทางไปเดินเล่นเป็นเพื่อนกันสักประเดี๋ยว ที่ไหนสักแห่งเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ
ขากลับจะแวะซื้อพิซซ่าแถวตลาดนัดคนเดิน แถมด้วยจูงมือพาไปหามะม่วงน้ำปลาหวานให้เป็นของปลอบใจ
แบบนี้แล้วเราควรออกไปไหนต่อไหน ละเลยความศร้าจากที่ตรงนี้เพื่อการพักยกชีวิต เพื่อลมหายใจ
และสิ่งที่อยากเห็นที่สุดในตอนนี้ เราสองสามคน หวังจะได้เห็นรุ้งกินน้ำในแววตาของใครบางคน
ขอบคุณมากมายครับ
