ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจ | หนุ่มเมืองจันท์
ตั้งแต่จัดงาน Happy Book Day ของสำนักพิมพ์มติชน ผมก็ติดนิสัยชอบเดินคุยกับคนที่มาร่วมงาน
อยากรู้ว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร
บางที “คำตอบ” ที่ได้ก็เหนือความคาดหมาย
ไม่ตรงกับสิ่งที่เราคิดไว้
อย่างเช่น ในงาน Sunday Lunch & Live ที่โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง แจ้งวัฒนะ
จบงานผมก็เดินถามไปทั่วว่าชอบหรือไม่ชอบอะไร
ส่วนใหญ่คนจะชอบศิลปิน ชอบรูปแบบงาน ชอบเรื่องอาหาร ฯลฯ
แต่มีน้องคนหนึ่งบอกว่าสิ่งที่เขาชอบที่สุด คือ “โมเมนต์” ตอนกินอาหารร่วมกับครอบครัว
เธอพาคุณพ่อ-คุณแม่ และพี่น้องมาดู “สาวสาวสาว”
“เราไม่ได้คุยกันพร้อมหน้า และสนุกแบบนี้นานแล้วค่ะ”
เป็น “โมเมนต์” ในครอบครัวที่ขาดหายไป
ผมประทับใจเรื่องนี้มาก
ใครจะไปนึกว่าเรื่องเล็กๆ ง่ายๆ แบบนี้ กลายเป็นสิ่งที่ทุกคนในครอบครัวโหยหา
และเฝ้ารอมานาน
หรืออย่างหลักสูตร V.A.I.P. ที่ผมและ “อาจารย์อ้น” ปฤณ จำเริญพานิช ร่วมกับมหาวิทยาลัยศรีปทุม ทำมา 10 รุ่นแล้วครับ
หลักสูตรนี้ตั้งใจดีไซน์มาสำหรับ “ผู้ใหญ่” หรือคนที่ต้องการเรียนรู้แบบช้าๆ
เราคิดว่าคนที่มาเรียนก็น่าจะเป็น “ผู้ใหญ่” ที่ชวนเพื่อนๆ มาเรียนกัน
แต่ภาพที่เกิดขึ้นน่ารักกว่านั้นครับ
เพราะมีทั้ง สามี-ภรรยามาเรียนด้วยกัน
ลูกมาเรียนพร้อมคุณพ่อหรือคุณแม่
และล่าสุด คุณตาอายุ 70 กว่ามาเรียนกับหลานอายุ 21
คงยากที่จะหาหลักสูตรอะไรที่จะมีภาพแบบนี้เกิดขึ้น
ผมชอบ “โมเมนต์” อบอุ่นแบบนี้มาก
อาจเป็นเพราะ AI เป็น “ของใหม่” ใครๆ ก็อยากเรียนรู้ ไม่ว่าจะวัยไหนก็ตาม
อย่าง V.A.I.P. รุ่น 10 ที่ผ่านมาก็มี “พี่บุ๊ง-พี่หลิน” เจ้าของร้านไลต์ติ้งเฮ้าส์ (ทองหล่อ) ที่ติดตั้งไฟสวยๆ ในโรงแรมชั้นนำหลายแห่งมาเรียนด้วย
“พี่หลิน” มาเรียนเพราะอยากรู้เรื่อง AI เพื่อเอาไปใช้ในชีวิตประจำวันแบบสนุกๆ เช่น คุยกับ AI ทำรูปภาพ คลิป แต่งเพลง ฯลฯ
แต่กลัวเหงาเลยชวน “พี่บุ๊ง” สามีมาเรียนด้วย
เป็นการชวนกึ่งบังคับ
เจอกันวันแรกตอนกินอาหารกลางวัน “พี่บุ๊ง” ออกตัวว่าแค่มานั่งเรียนเป็นเพื่อน “พี่หลิน” ไม่ได้หวังจะเอาไปใช้อะไร
เพราะวางมือแล้ว
ผ่านไป 1 วัน ผมก็ชวนคุยอีก คราวนี้ “พี่บุ๊ง”เริ่มไล่เรียงว่า AI น่าจะเอาไปใช้อะไรกับธุรกิจของตนเองได้บ้าง
เป็นสัญชาตญาณ “มืออาชีพ” ที่บริหารงานมานาน เห็นเครื่องมืออะไรที่เอาไปช่วยทำให้งานง่ายขึ้นและมีประสิทธิภาพมากขึ้น ก็อดคิดต่อไม่ได้
ก่อนสรุปว่าต้องให้ลูกมาเรียน เพราะเขาเป็นคนทำงาน
“เธอต้องขอบคุณชั้นที่ชวนมาเรียน” พี่หลินได้ทีทวงบุญคุณเลย
คู่นี้เป็นคู่ที่น่ารักมากครับ ในห้องเรียนจะหยอกล้อกันตลอด ทำภาพหรือคลิปอะไรได้ก็จะเอามาอวดกัน
เป็นบรรยากาศการเรียนที่น่าอิจฉาที่สุด
หลังเรียนจบ “พี่หลิน” ส่งเฟซบุ๊กที่เขียนถึงหลานมาให้อ่านเล่นๆ
“พี่หลิน” เขียนดีมาก
ลองอ่านดูนะครับ
…เลเล่ ที่รัก
ในช่วงเดือนมีนาคมที่ผ่านมา อากงกับอาม่าได้ไปลงเรียนคลาส AI ที่มหาวิทยาลัยศรีปทุม
เพราะอาม่าเชื่อว่า นี่ไม่ใช่แค่เทคโนโลยีธรรมดา แต่มันคือสิ่งที่จะเข้ามา “เปลี่ยนแปลงโลกทั้งใบ”
ทั้งในวันนี้และในอนาคตอย่างมหาศาล
ในห้องเรียนนั้น อาม่าได้ลองใช้ AI หลายแบบ และได้เห็นตัวอย่างจริงว่า ผู้คนเอามันไปใช้ในธุรกิจ ทำงานร่วมกับมนุษย์ได้อย่างน่าทึ่งแค่ไหน จนทำให้อาม่ามั่นใจ
วันหนึ่ง…ทุกคนบนโลก จะต้องใช้ AI ในชีวิตประจำวัน เหมือนที่เราใช้โทรศัพท์มือถือหรือ Google ในวันนี้
เลเล่รู้ไหม ในสมัยอาม่าเป็นนักเรียน อาม่าต้องฝึกคัดลายมือให้สวย ตอนมัธยมปลายเรียนสายวิทย์ก็ต้องท่องจำตารางธาตุ
ตอนเป็นเด็กอาเล่ากงก็สอนให้ดีดลูกคิด คำนวณเลขยากๆ เป็นชั่วโมง
แต่ในยุคของหนู หลายอย่างเปลี่ยนไปแล้ว… เหมือนที่วันนี้ เรามีเครื่องคิดเลขและมี Google ที่หาคำตอบได้ในพริบตา
และตอนนี้…เรามี AI
ถ้าทุกอย่างหาคำตอบได้ง่ายขึ้น สิ่งหนึ่งจะยิ่งมีค่ามากขึ้น
นั่นคือ “วิธีคิดของหนู”…
“พี่หลิน” สรุปได้คมคายมาก
แต่ยังไม่จบครับ
“อาม่าขอสรุปบทเรียนที่อาม่าเรียนรู้มาที่สำคัญ 4 เรื่องให้เลเล่ ซึ่งอาจจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในยุคของหนูเลยก็ได้
1. อย่ากลัวหรือขี้เกียจที่จะใช้เครื่องมือใหม่ๆ เพราะในอนาคตจะมี AI ตัวใหม่ๆ เกิดขึ้นมามากมาย
เลเล่จะต้องเรียนรู้และปรับตัวให้ทัน และเลือกใช้ AI ที่ตรงกับความต้องการใช้งานของตัวหนูเอง
ถ้าเปรียบให้เข้าใจง่ายๆ AI ก็เหมือน ‘เครื่องคิดเลขของสมอง’ มันช่วยให้เราทำเรื่องยาก ให้เร็วขึ้น ง่ายขึ้น และกว้างขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการหาข้อมูล การเขียน หรือแม้แต่การเรียนรู้เรื่องใหม่ๆ
เลเล่ควรหัดใช้มันให้เป็น แต่ต้องจำไว้ว่า เราใช้ AI เพื่อให้เรา ‘เก่งขึ้น’
ไม่ใช่เพื่อให้เรา ‘ขี้เกียจคิด’
2 .ความคิดเชิงวิพากษ์ คืออาวุธลับของหนู แม้ AI จะดูฉลาดมาก แต่มันก็ยัง ‘ผิดได้’
และบางครั้งมันก็แค่ ‘เดาให้ดูน่าเชื่อ’
เหมือนเวลาเลเล่ดูมายากลไงลูก AI มันแสดงโชว์ให้เราดูเหมือนจริงมาก แต่เราต้องฝึกมองให้ออกว่าเบื้องหลังเขาวางแผนมายังไง อย่าเพิ่งเชื่อแค่สิ่งที่ตาเห็นในแวบแรกนะ
ดังนั้น เลเล่ต้องไม่เชื่อทุกอย่างทันที ต้องฝึกเป็นคนช่างสังเกตและสงสัยเสมอ อย่าเชื่อทุกอย่างที่หน้าจอบอก ให้หนูถามตัวเองเสมอว่า
o มันจริงไหม
o มันสมเหตุสมผลหรือเปล่า
o ถ้าเป็นหนู หนูจะคิดแบบนี้ไหม
เพราะคนที่เก่งจริงในโลกอนาคต ไม่ใช่คนที่มีคำตอบเร็วที่สุด
แต่คือคนที่ ‘คิดลึกที่สุด’
3. ฝึกคิดนอกกรอบ และปรับตัวให้เร็ว โลกข้างหน้าจะหมุนเร็วมาก ความรู้บางอย่างอาจใช้ได้แค่ไม่กี่ปี แล้วก็เปลี่ยนไป
ดังนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุด ไม่ใช่การ ‘จำเก่ง’ แต่คือการปรับตัวเก่ง คิดเป็น
และไม่หยุดเรียนรู้
ขอให้หนูรักษาความอยากรู้อยากเห็น ความคิดสร้างสรรค์ และความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเอาไว้
เพราะสิ่งเหล่านี้คือ ความเป็นมนุษย์ที่ AI ยังเลียนแบบไม่ได้
4 .Human Touch AI อาจวาดรูปสวยๆ ให้เราได้ในไม่กี่วินาที แต่มันไม่รู้หรอกว่า ตอนที่เลเล่ระบายสีลงไป ทั้งที่อาจไม่สวยเท่า ไม่สมบูรณ์แบบเท่า หนูมีความสุขแค่ไหน
ความรู้สึกและหัวใจของหนูต่างหากที่เป็นของจริง ที่ AI ไม่มีวันเลียนแบบได้
การมาของ AI ช่วยทำให้เราหาข้อมูลได้เร็วขึ้น คำตอบจะหาได้ง่ายขึ้น แต่สิ่งที่ยังยากเหมือนเดิมคือ
*การเลือกว่าจะเชื่ออะไร*
*และการตัดสินใจว่าจะเดินไปทางไหน*
ซึ่งไม่มี AI ตัวไหนทำแทนหนูได้ สิ่งที่อาม่ากลัวที่สุด…ไม่ใช่ AI ฉลาด
แต่อาม่ากลัว ‘วันที่มนุษย์หยุดคิด’
เพราะถ้าวันนั้นมาถึง เราจะมีคำตอบมากมาย แต่จะไม่มีใคร ‘เข้าใจ’ อะไรจริงๆ เลย
อาม่าอยากให้เลเล่เป็นแบบนี้นะคะ ไม่ใช่เด็กที่ทำการบ้านเสร็จเร็วที่สุด แต่เป็นเด็กที่กล้าคิดเอง กล้าตั้งคำถาม และกล้าคิดต่าง
และประโยคนี้…อาม่าอยากให้หนูจำไว้ตลอดชีวิตเลยนะและมันสำคัญมาก
‘ใช้ AI ให้เก่ง แต่ห้ามให้ AI คิดแทนหนู’
จำไว้นะลูก เราไม่ได้เรียนหนังสือ เพื่อไปแข่งขันกับหุ่นยนต์ แต่เราเรียน เพื่อใช้สิ่งเหล่านั้น ‘สร้างโลกที่ดีกว่าเดิม’
จดหมายฉบับนี้อาจยาวหน่อย แต่อาม่าอยากให้เก็บไว้ดูตอนโตนะลูก แล้วถ้าวันไหนเลเล่ลองใช้ AI ทำอะไรสนุกๆ อย่าลืมมาเล่าให้อาม่าฟังด้วยนะ
อาม่าจะคอยเฝ้าดูเลเล่เติบโตเป็นคนที่ไม่ได้แค่เก่ง แต่เป็นคนที่ ‘คิดเป็น’ และ ‘เข้าใจชีวิต’
อาม่าเดินผ่านประตูของห้องเรียน พร้อมหันไปดูคำพูดสุดท้ายของโดเรมอน ที่แปะไว้ที่ประตู
‘ประตูไปไหนก็ได้’ สามารถไปที่ไหนก็ได้ ภายในเวลาไม่ถึงวินาที
‘แต่ถ้านายตื่นสาย ยังไงก็ไปไม่ทันอยู่ดี’
รักที่สุด
อาม่า”
น่ารักไหมครับ
ผมดีใจที่ “โมเมนต์” แบบนี้เกิดขึ้นที่ V.A.I.P.
