E-DUANG
การปล่อยข่าวว่าด้วย”นายกรัฐมนตรี ศ.”ออกมาอย่างเป็นระบบ ไม่เพียงสะท้อนความจัดเจน หากยังก่อเกิดนัยประหวัดการเมือง
จัดเจนเพราะมิได้เกิดอย่างว่างเปล่า เลื่อนลอย ไร้รากฐาน
ลักษณะที่มิได้ว่างเปล่า เลื่อนลอย และไร้รากฐานความเป็น มานั้นเองคือองค์ประกอบแห่ง”นัยประหวัด”
เป็นนัยประหวัดไปยังสถานการณ์ก่อน”รัฐประหาร”
ไม่ว่าจะเป็นก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549 ไม่ว่าจะเป็นก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
ที่ไม่ควรมองข้ามก็คือ ข่าวปล่อยนี้มาจาก”สำนักใด”
คำตอบ 1 ก็คือ มาจากสำนักอันสัมพันธ์กับพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย 1 ก็คือ มาจากสำนักอันสัมพันธ์กับ กระบวนการของมวลมหาประชาชน”กปปส.”
สัมพันธ์กับวิธีวิทยาในเชิง”โหราพยากรณ์” เพียงแต่มิได้มา จากมหาฤาษีเกวาลันแห่ง”สุขิโต”
จึงประสานกับข่าวลือในเรื่อง”รอยแยก”ภายใน”สีน้ำเงิน”
คำถามก็คือ นัยประหวัดนี้ปักธงด้วยปัจจัยใด
อาจเป็นปัจจัยที่เคยเพรียกหา”มาตรา 7”นั่นก็คือ นายกรัฐมนตรีซึ่งเป็น”คนนอก”
เหมือนที่กระหึ่มในเดือนมกราคม 2549
เหมือนที่มีการร่วมกันวางแผนตั้งแต่หลังการเลือกตั้งเดือน กรกฎาคม 2554 กระทั่งนำไปสู่การปิดประตูตีแมวในเดือนพฤษภาคม 2557 ที่สโมสรกองทัพบก วิภาวดีรังสิต
จะแปลกก็คือ ความไม่แน่ใจว่ากระบวนการ”รัฐประหาร”ในกระสวนเดิมจะยังมีมนต์ขลังอยู่มากเพียงใด
ในเมื่ออำนาจของ”รัฐ”อยู่ในกำมือแล้วอย่างเบ็ดเสร็จ
จึงอาจเป็นแนวทางในแบบ”นิติสงคราม”อย่างที่เกิดขึ้นเมื่อ เดือนสิงหาคม 2567 และเมื่อเดือนสิงหาคม 2568
แม้จะดำรงอยู่ภายใต้”ข้อตกลง”เดือนสิงหาคม 2566 ก็ตาม
กระนั้น แต่ละการตัดสินใจล้วนอยู่ในกระบวนการทางความคิดอันดำรงอยู่ตลอด 4 ปีภายหลังรัฐประหารเมื่อเดือนกัน ยายน 2549
นั่นก็คือ บทสรุปร่วมที่ว่าเป็น”รัฐประหารเสียของ”
คำว่า”เสียของ”ในที่นี้มีความหมายไม่เพียงแต่ต่อรัฐประหารเดือนกันยายน 2549 เท่านั้น
หากหมายรวมถึงรัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557
และครอบคลุมถึงการพยายาม”ทดลอง”ผ่านกระบวนการแห่ง”ข้อตกลง”ทางการเมืองเมื่อเดือนสิงหาคม 2566
และเปลี่ยนผ่านจาก”เพื่อไทย”มาเป็น”ภูมิใจไทย”
ภายใต้บทสรุปเดียวกัน นั่นก็คือ รูปของรัฐบาลในแบบ นาย เศรษฐา ทวีสิน รูปของรัฐบาลในแบบ น.ส.แพทองธาร ชินวัตร อาจไม่ WORK
ขณะเดียวกัน การทดลองผ่านรัฐบาลพรรคภูมิใจไทยโดย นายอนุทิน ชาญวีรกูล
จากพื้นฐานการเลือกตั้งเดือนกุมภาพันธ์ 2569 ก็ไม่ WORK เห็นได้จากความแตกและแยกตัวทางความคิดภายในกลุ่มอนุรักษนิยมด้วยกัน
เพียงแต่เมื่อเห็นว่านายกรัฐมนตรีจาก”พรรคการเมือง”ไม่ WORK อย่างต่อเนื่อง
จึงโหยหานายกรัฐมนตรี”คนนอก”ขึ้นมาอีก
ข้อเสนอว่าด้วย”นายกรัฐมนตรี ศ.”จึงเหมือนกับเป็นการโยนหิน ถามทางในทางการเมือง
อย่างน้อยก็เป็นการเขย่ารัฐบาล ภูมิใจไทย เพื่อไทย
“ปฎิกิริยา” อันปรากฏคือ ความรู้สึกที่ดำรงอยู่ในสังคม
