E-DUANG : ข้อจำกัด ของเวลา และพื้นที่ ระหว่าง “สื่อเก่า” กับ “สื่อใหม่”
การนำเสนอ”ข่าวสาร”และรายละเอียดของบางข่าวสารกำลังกลายเป็น”เส้นแบ่ง”ระหว่างโลก 2 โลกอย่างเด่นชัด
นั่นก็คือ โลกของ”สื่อเก่า” กับ โลกของ”สื่อใหม่”
ใครก็ตามที่เกาะติดอยู่กับโลกของสื่อเก่าอย่างโทรทัศน์ อย่างหนังสือพิมพ์ ต่อข่าวการฝากขัง รุ้ง ไผ่ ไมค์ และโตโต้ ก็จะรับรู้เพียง ว่าศาลไม่ยอมให้ประกัน
ไม่ว่ารุ้ง ไม่ว่าไผ่ ไม่ว่าไมค์ ไม่ว่าโตโต้ ก็ถูกเจ้าหน้าที่จากกรม ราชทัณฑ์นำตัวไปขัง ณ เรือนจำตามระเบียบที่กำหนดเอาไว้อย่างเคร่งครัด
อย่างมากก็ได้เห็นอาการตกตะลึงของบรรดาญาติมิตรของผู้ถูกจำขังเกาะกลุ่มกันแสดงความเสียใจ แม้กระทั่งอาจารย์จากมหาวิท ยาลัยธรรมศาสตร์ที่มาร่วมในเหตุการณ์ยังเศร้าสะเทือนใจ
แต่สถานการณ์และผลสะเทือนนอกเหนือไปจากนั้นไม่มีการนำเสนอผ่านพื้นที่ของ”สื่อเก่า”อย่างครบถ้วน
ตรงกันข้าม ปฏิกิริยาและความต่อเนื่องจากสถานการณ์ ณ ศาลอาญา กลับปรากฏอย่างคึกคักผ่านเครือข่าย”สื่อใหม่”
ใครก็ตามที่ท่องเข้าไปในอาณาจักรของ”สื่อใหม่” ไม่ว่าจะเป็นเฟซบุ๊ค ไม่ว่าจะเป็นทวิตเตอร์ ไม่ว่าจะเป็นโทรทัศน์ในช่องทางของยูทูบก็ดำเนินไปเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การนัดหมาย”เคลื่อนไหว”เพื่อแสดงปฏิกริยาและความรู้สึกต่อแต่ละสถานการณ์อันเกิดขึ้น
นั่นก็จะเห็นได้จากการประกาศของ”คนรุ่นใหม่”เพื่อไปร่วมชุมนุมกัน ณ เกาะกลาง อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ พร้อมกับมีการไลฟ์สด อย่างคึกคัก
นั่นก็จะเห็นได้จากการนัดหมายติด”โบว์ดำ”ของกลุ่ม”นักเรียน เลว”ถึงบรรดาแฟนานุแฟนของตน ประสานเข้ากับการใช้สัญลักษณ์สีดำร่วมกันหน้าศาลอาญาผ่าน#ม็อบ9มีนาคม
ยิ่งตกดึกการแพร่กระจายคำถาม”ตามหาโตโต้”ยิ่งดังก้อง
ข่าวสารการนัดหมายและการตามหาโตโต้เป็นเรื่องธรรมดายิ่งในโลกแห่ง”สื่อใหม่” แต่หาแทบไม่เจอในโลกแห่ง”สื่อเก่า”
ความแตกต่างเช่นนี้อาจเนื่องจากข้อจำกัดในเรื่อง”เวลา” ประสานกับข้อจำกัดในเรื่อง”พื้นที่” สะท้อนให้เห็นถึงบทบาทและการเคลื่อนไหวในลักษณะ”นำ”ของสื่อใหม่
เพราะสื่อใดที่สามารถ”เผยแสดง”ออกอย่างรวดเร็ว ย่อมครอง ความเหนือกว่าสื่อที่ถูกจำกัดทั้งพื้นที่และเวลา
