บทสรุป นายณัฐวุฒิ ไสยเกื้อ หลังรับฟังคำพิพากษาคดีสลายการ ชุมนุมเมื่อเดือนตุลาคม 2551
น่าศึกษา
“ไม่ได้ยกเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะเจ็บแค้น แต่เป็นความเจ็บปวดที่ไม่รู้จะถามหาคำตอบได้ที่ไหน”
“และอยากฝากคำถามถึงทุกฝ่ายที่ต่อสู้ฟาดฟันกันมากว่า 10 ปีว่า แท้จริงแล้ว เราคือคู่ขัดแย้ง หรือต่างเป็นเหยื่อของความขัดแย้งกันแน่”
เป็นคำถามถึง “พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย” เป็นคำถามถึง “กปปส.”
และเป็นคำถามถึง “คนเสื้อแดง”
ความแหลมคมอย่างยิ่งของ “คำถาม” อันมาจาก นายณัฐวุฒิ ไสย เกื้อ อยู่ตรงที่
1 ต่างเป็นคู่แห่ง “ความขัดแย้ง”
หรือ 1 ทั้งหมดทั้งปวงล้วนอยู่ในฐานะเป็น “เหยื่อ” ภายใต้สถานการณ์และความขัดแย้งอันยืดเยื้อมาอย่างยาวนาน
จะเข้าใจเรื่องนี้จำเป็นต้อง “ทบทวน”
กล่าวสำหรับพันธมิตรประชาชน เพื่อประชาธิปไตย ต้องย้อนไปตั้ง “คำถาม”ต่อหลายกรณี
ทำไม นายสนธิ ลิ้มทองกุล จึงถูก “ยิง”
เป็นการยิงอย่างไม่ธรรมดา หากแต่ดำเนินไปในลักษณะของการ “ลอบสังหาร”
หมายเอา “ชีวิต”
ทั้งยังเป็นการพยายามลอบสังหารภายหลังรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549
เคยมีปราชญ์อธิบายสภาพความขัดแย้งของคนไทยดำเนินไปเช่นเดียวกับ “ไก่ในเข่ง”
จิกตีกันโดยไม่รู้ว่าล้วนเป็น”เหยื่อ”
ไม่ว่าก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549 ไม่ว่าก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
“เหยื่อ” ล้วนปรากฏอย่างเด่นชัด
ที่ต้องบาดเจ็บ ล้มตาย คือเหยื่อไม่ว่าจะจากพันธมิตร ไม่ว่าจะจากคนเสื้อแดง ไม่ว่าจะจากคนเป่านกหวีด ต้องหลั่งเลือดพลีชีพ
เป็นไปอย่างที่ นายณัฐวุฒิ ไสยเกื้อ ถามจริงหรือ
