‘แก่นแท้สารัตถะ’ ของ ‘การเลือกตั้ง’ | ปราปต์ บุนปาน

ของดีมีอยู่ | ปราปต์ บุนปาน

ทุกๆ การเลือกตั้ง มักวูบไหวไปด้วย “กระแส” ต่างๆ นานา

ไม่ว่าจะเป็นกระแสของการดีเบต หรือยอดผู้ชมการถ่ายทอดสดรายการดีเบต

กระแสจากโพลที่เกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะโพลออนไลน์อันผุดขึ้นราวดอกเห็ด

กระแสของไวรัลคลิป ตลอดจนการโพสต์เนื้อหาจริง-เท็จนานัปการ ในโซเชียลมีเดีย

กระแสว่าด้วยบุคลิก หน้าตา ลีลาการพูดจาที่ปรากฏในสื่อของนักการเมือง

หลายคนอาจทึกทักหรือหลงคิดไปว่าการยึดกุมกระแสด้านใดด้านหนึ่งข้างต้น จะเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ตนเองได้รับความสำเร็จหรือชัยชนะในการเลือกตั้งทั่วไปต้นปี 2569

หรือในอีกด้านหนึ่ง หลายคนก็เชื่อว่าแนวทางการใช้ “กระสุน” ซึ่งหมายถึงการระดมทรัพยากร-สรรพกำลังมาจัดตั้งจัดวางฐานคะแนนเสียงในแต่ละพื้นที่ จะทำให้ตนมีชัยเหนือ “กระแส” ทั้งปวงได้

อย่างไรก็ดี เรื่อง “กระแส” และ “กระสุน” ทั้งหมดอาจเป็นเพียงแค่ “ภาพลวงตา” ที่ล่อให้เราหลงทางหรือลืมเลือน “แก่นแท้สารัตถะ” ของการเลือกตั้งทั่วไป-การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งหมายถึง “การเลือกตั้งระดับชาติ”

“การเลือกตั้งระดับชาติ” นั้นวางพื้นฐานอยู่บน “จินตนาการถึงความเป็นชาติ” ที่เปลี่ยนแปลงผันแปรไปอยู่ตลอดเวลาและมีความหลากหลาย

“ชาติ” ที่มิได้เป็นเพียงแค่ “รูปขวานทอง” บนแผ่นแผนที่ “ชาติ” ที่มิได้จ้องจะรบกับ “ประเทศเพื่อนบ้าน” ท่าเดียว

หากแต่ “ชาติ” ยังเป็นพื้นที่รองรับอดีต-ปัจจุบัน-อนาคตของผู้คน

“ชาติ” เป็นสิ่งบ่งชี้ตัวตน-อัตลักษณ์ของเราว่า พวกเรากำลังอยู่ตรงตำแหน่งแห่งที่ไหนของสังคมโลก

และ “ชาติ” ยังเป็นเหมือนกันชนหรือเครื่องมือรับประกันความมั่นคงให้แก่เหล่าสมาชิกของชาติ ที่ต้องเผชิญหน้ากับความไม่มั่นคง ความเปราะบาง และปัญหาร่วมสมัยเยอะแยะเต็มไปหมด (ตั้งแต่เรื่องสภาพภูมิอากาศ เรื่องเศรษฐกิจ-การเมือง จนถึงเทคโนโลยี)

โจทย์ใหญ่ของ “การเลือกตั้งระดับชาติ” โดยเฉพาะในปี 2569 ก็คือผู้มีสิทธิเลือกตั้งในสังคมไทยต่างกำลังแสวงหา “ชาติอันพึงปรารถนา” ของตนเอง ท่ามกลางสภาวะที่ “โครงสร้าง-หน้าที่” ภายใน “ชาติไทย ณ ปัจจุบัน” ได้พังทลายล่มสลายลงเกือบหมดแล้ว

บุคคลหรือคณะบุคคลที่โหวตเตอร์กำลังตามหาในสนามเลือกตั้ง ก็คือ “ผู้นำทางการเมือง” ที่มีความมุ่งมาดปรารถนาอยากจะเปลี่ยนแปลง “ประเทศชาติ” ด้วยพันธกิจและวิสัยทัศน์ที่กลั่นกรองมาอย่างรอบคอบถี่ถ้วน ซึ่งถูกนำเสนออย่างเป็นระบบระเบียบมีขั้นมีตอนมีแผนงาน

นี่ต่างหากที่เป็น “แก่นแท้” อันอยู่เหนือ “กระแส-กระสุน” ต่างๆ ไปอีกระดับหนึ่ง

ในห้วงเวลาที่เสียงปี่กลองเลือกตั้งเริ่มดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏกายตรงหน้าฉากของเหล่า “นักแสดงรับจ้าง” และ “ตัวตลก” จำนวนมาก (ซึ่งหลายคนคงเป็นได้แค่ “แคนดิเดตนายกฯ ที่ไม่มีวันได้เป็นนายกรัฐมนตรีจริงๆ” หรืออาจไม่ได้เข้าสภาไปเป็น ส.ส.ด้วยซ้ำ)

สังคมไทย (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนเป็น “นักการเมือง” และ “ผู้นำทางการเมือง”) ไม่ควรที่จะหลงลืม “แก่นแท้สารัตถะ” ซึ่งตั้งมั่นอยู่ตรงจุดใหญ่ใจความของ “การเลือกตั้งระดับชาติ”