bg-single

รายงานพิเศษ : Unseen “ไซบีเรีย-มองโกเลีย” (2) พาไปดู ไบคาล “มุกงาม” แห่งไซบีเรีย

08.03.2017

ตอนที่ 1

ไบคาล “มุกงาม” แห่งไซบีเรีย

รถโดยสารเอียร์คุตสก์ไปเกาะโอลขอน (Olkhon) เป็นรถตู้เหมือนบ้านเรา จอดเรียงเป็นตับท้ายตลาด ฉวยโอกาสซื้อผลไม้ก่อนขึ้นรถ พอขึ้นปั๊บ-รถออกปุ๊บ ดีใจจังมีผู้โดยสารแค่เรา 3 คน ที่ไหนได้-รถวิ่งรับคนเพิ่มตามจุดนัด ได้ผู้โดยสารนานาชาติเต็มรถ สาวจีนบินเดี่ยว หนุ่มสาวฝรั่งเศสหนึ่งคู่ อีกคู่หนึ่งเป็นหนุ่มกับหนุ่ม นอกนั้นน่าจะเป็นหนุ่มรัสเซีย นั่งนิ่ง-นั่งเงียบแถวหลัง

จากเอียร์คุตสก์-เกาะโอลขอน ระยะทาง 70 ก.ม. รวมเวลาข้ามเรือด้วย น่าจะไปถึงราว 4-5 โมงเย็น “ถนนไม่ค่อยดีค่ะ” แดงบอก

ดีตอนแรกๆ ออกนอกเมืองถนนชักคุ้มดีคุ้มร้าย โซเฟอร์ขับเร็วอีกต่างหาก สมัยเพื่อนรักเริ่มออกอาการ เวียนหัว ฉันส่งยาหอมโบราณตำรับ ม.ร.ว.สะอาด ทินกร ของแท้ตราพระอาทิตย์ดั้นเมฆให้เธอ ก็ยังไม่ดีขึ้น ก็เลยเปลี่ยนที่ให้เพื่อนมานั่งริมหน้าต่างที่แง้มให้ลมเข้าหน่อยนึง-ดีขึ้นค่ะ

ขับเร็ว คนเต็มรถ ถนนแย่ อากาศหนาวปิดกระจกหมด ออกซิเจนไม่พอเพียง ก็ต้องเมากันบ้างละ-เมารถค่ะ

รถจอดที่จุดพักให้ผู้โดยสารลงไปกินอาหารเที่ยง ได้สูดอากาศบริสุทธิ์เย็นเฉียบ-ค่อยยังชั่ว แย่อีกทีก็ตรงสั่งอาหาร เมนูรัสเซียอ่านไม่ออกค่ะ สมัยรอบคอบ ศึกษาภาษารัสเซียแบบเร่งรัดก่อนเดินทาง 2 อาทิตย์ เจอคำว่า “สลัด” ดีใจเหมือนได้แก้ว ฉันสั่งปลาโอมุลจากทะเลสาบไบคาล บอกพนักงานที่เคาน์เตอร์แค่ชื่อปลา “โอมุล-โอมุล” ได้ปลาโอมุลดองเค็ม กินกับหอมหัวใหญ่ซอย-เครื่องเคียง ส่วนสาวแดงเดินสำรวจอาหารตามโต๊ะชาวบ้าน เห็นจานไหนหน้าตาดี-ขอถ่ายรูปไปให้พนักงานที่เคาน์เตอร์ดู

“ชิกเก้นโรลค่ะ มีข้าวให้ด้วย” ลองชิมแล้ว น่าจะเป็นข้าวมันไก่ม้วน ถ้ามีน้ำจิ้มข้าวมันไก่แบบบ้านเราละก็-ใช่เลย ฉันลองตักข้าวของแดงมากินกับปลาโอมุลดอง รสเค็มๆ ตามด้วยหอมหัวใหญ่ซอย-อืม…อร่อย

ช่วงบ่าย ผู้โดยสารแถวหลังหายไป รถหลวมนั่งสบาย แต่เส้นทางไปยังท่าเรือเฟอร์รี่ข้ามทะเลสาบไบคาลไม่เรียกถนน แต่เป็นทุ่งหญ้าสูงๆ ต่ำๆ มีรอยรถวิ่งเป็นทางสีน้ำตาลพุ่งไปเบื้องหน้า รถตู้ของพวกเราวิ่งปุเลงๆ แบบไม่เกรงใจ ผู้โดยสารกระเด้งกระดอนไปจนถึงท่าเรือ

เมื่อทั้งรถทั้งคนขึ้นไปอยู่บนแพเรียบร้อยจึงเคลื่อนออกจากท่าเรือ ลมเย็นพัดฉิว ท้องฟ้าปิด แดดหลัว น้ำในทะเลสาบเป็นสีน้ำเงินเข้ม ถ้าแดดจ้าฟ้าใส ทะเลสาบจะเป็นสีฟ้าสด


โอลขอน “หัวใจ” ของไบคาล

โอลขอนเป็นเกาะใหญ่ที่สุดในทะเลสาบไบคาล และใหญ่เป็นอันดับ 4 ของโลก เป็นเกาะเดียวในไบคาลที่คนอยู่ชนเผ่าแรกที่ตั้งรกรากบนเกาะคือคูรีแคน (Kurykan) บรรพบุรุษของเผ่าบูร์ยัต (Buryat) กับยาคุต (Yakut) อยู่ร่วมกับอีกหลายชีวิตที่กระจัดกระจายอยู่ตามหมู่บ้าน 5 แห่ง รอบๆ เกาะ อาชีพหลักคือทำการประมง กับเลี้ยงสัตว์ ปัจจุบันชาวเกาะโอลขอน มีรายได้เสริมจากการท่องเที่ยว แหล่งพักพิงยอดนิยมของนักเดินทางที่อยากใกล้ชิดไบคาล มุกงามแห่งไซบีเรีย

จากท่าเรือเฟอร์รี่ ข้ามทะเลสาบมายังท่าเรือเกาะโอลขอน ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เรือเทียบท่า รถตู้ก็พาพวกเราวิ่งตะลุยทุ่งหญ้า กระเด้งกระดอนอีกหนึ่งชั่วโมง เข้าเขตหมู่บ้านคูซีร์ (Khuzhir) เมืองหลวงของโอลขอน รถตู้รัสเซียทรหดค่ะ สามารถลุยพื้นทราย ลัดเลาะผ่านดงไทก้า ทยอยส่งผู้โดยสารถึงบ้านพักตามลำดับ เหลือชุดสุดท้ายคือ สามเรา รถวิ่งตะบึงพามาจอดพรืดตรงหน้าตึกสีมชมพูริมทางสายหลักของหมู่บ้าน

“หมดระยะ” ค่ะ จะใช่ที่พักของเราหรือไม่ใช่ก็ “ต้องลง”

แดงควักโพยจองโฮสเทลมาดูชื่อบ้านเลขที่บ้าน ภาษารัสเซียล้วน ส่งให้สมัยถอดรหัส-อักษรรัสเซียเทียบภาษาอังกฤษ อ่านว่า “ไดอาน่า” “ใช่แล้วค่ะ…พี่หมัยเก่งจัง” สาวแดงกระโดดตัวลอย สามเราลากกระเป๋าเดินเข้าบ้านอย่างโล่งอก

ผู้ดูแลโฮสเทลเป็นหญิงสาวลูก 2 ผู้หญิงทั้งคู่ สื่อสารกันรู้เรื่องด้วยภาษาอังกฤษ พาสำรวจที่พัก

ห้องรับแขกกว้างขวาง มีกรงเมียร์แคตสองตัว นอนหลับปุ๋ยอยู่ในถุงนอนไหมพรม อากาศหนาวค่ะ หมาสีดำหูยาวยึดเก้าอี้นวมหน้าทีวีชื่อ “ยีน่า” กระดิกหางทักทายแล้วก็หันก้นนั่งแปะบนหลังเท้าฉันหน้าตาเฉย “อุ่นบั้นท้ายดี” มีแขกอื่นหรือเปล่าไม่รู้ ตอนนี้มีแค่สามเรา นั่งพักในห้องอาหารให้ตับไตไส้พุงถูกรถเขย่าเข้าที่ก่อน มุมห้องมีห้องครัวเล็กๆ ทำอาหารได้ด้วย ห้องน้ำต้องผลัดกัน เพราะมีห้องเดียว เมื่อสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษราบรื่น แดงจัดโปรแกรมพรุ่งนี้ทันที

อาหารเช้า 3 ที่ ซื้อทัวร์เที่ยวรอบเกาะ-สะดวกสุด รถจะมารับตอน 10 โมงเช้า!

หลังจากขนสัมภาระเข้าห้องพักเรียบร้อย สามเราเติมพลัง ผลไม้ที่ซื้อติดมือมาด้วย กล้วยหอม แอปเปิ้ล ลูกพรุนสด กับน้ำชา-กาแฟ จากนั้นโปรแกรมบ่ายก่อนเย็น พวกเราจะเดินชมหมู่บ้านและไปคารวะเจ้าที่เจ้าทางศิลาอาถรรพ์ “Shaman Rock” ศูนย์รวมจิตวิญญาณของชาวเกาะโอลขอน

อยู่ไม่ใกล้-ไม่ไกล เดินไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็พัก จนถึงสุดท้ายปลายเกาะ ประมาณ 20 นาที-ก็ถึง

 

ศิลาอาถรรพ์ Shaman Rock

ชนเผ่าดั้งเดิมและชาวบูร์ยัต ที่เคารพนับถือ “ชาแมน” มีความเชื่อว่า “เกาะ” เป็นสถานที่มีจิตวิญญาณหลากหลายสิงสถิต ส่วนจิตวิญญาณชาแมนที่กลุ่มชาวบูร์ยัตบูชา คือชาแมนเหลือง ชื่อ Noyod oikony ก็เป็น 1 ใน 13 เทพเจ้าแห่งเกาะโอลขอน

พวกเรากำลังไต่เนินเขาฝั่งตะวันตกของหมู่บ้านคูซีร์ เพื่อไปดูสถานที่สำคัญที่สุดในทะเลสาบไบคาล ติดอันดับ 1 ใน 9 สถานที่ลี้ลับมหัศจรรย์ในเอเชียด้วย นั่นคือศิลาอาถรรพ์ชาแมน หรือ Shaman Rock อันโด่งดัง นักท่องเที่ยวรู้จักดี

โขดหินศักดิ์สิทธิ์ชาแมน (Rock Burkhan) ตั้งอยู่บนแหลมที่ยื่นไปในทะเลสาบ มีถ้ำเล็กๆ และภาพเขียนอักษรสันสกฤตที่ปากทาง คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของผู้นับถือชาแมนมาเคารพบูชา บนยอดศิลามีลักษณะเป็นรอยหยักแหลมๆ ดูแล้วเหมือนสวมมงกุฎ

พวกเราใช้เวลามากกว่า 20 นาที กว่าจะไปถึงยอดเขาปลายเกาะ วิวทะเลสาบสีน้ำเงินเข้มจากมุมสูง หลังคาบ้านเรือนลดหลั่นเรียงรายไปตามไหล่เขา และผืนฟ้ากว้างงดงาม สมควรถ่ายรูปคู่-รูปเดี่ยว ไปตลอดทาง กว่าจะถึงจุดหมาย แสงอาทิตย์-สลัวราง

ไฮไลต์-ของสามเราช่วงเย็นย่ำ คือเทร็กกิ้งขึ้นๆ ลงๆ เนินเขา หน้าผาชันท้ายเกาะเพื่อจะได้ภาพ ศิลาอาถรรพ์ Shaman Rock ในทะเลสาบเบื้องล่าง ฉันอยากลงไปที่ชายหาด เพื่อชิมน้ำในทะเลสาบไบคาล-จืดสนิทค่ะ

สามเรา-หมดเรี่ยวแรงไปกับการเดินขึ้นลง เพื่อหามุมงามๆ มีฉากหลังเป็นโขดหินศักดิ์สิทธิ์ เช่นเดียวกับนักท่องเที่ยวจีน เดินสวนทาง-หลีกทางกันหลายรอบ ทักทายกันบ้าง ขอให้ช่วยเป็นช่างภาพถ่ายรูปหมู่-สามเราบ้าง ที่เต็มใจ-คืออดทนรอให้โพสท่างามๆ ที่ไม่เต็มใจ-รำคาญ กดมือถือรัวทีเดียว 20 รูป

เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า อากาศเย็นจัด-สามเราจากไทยแลนด์ลิ่วละล่องลงเขาอย่างรวดเร็ว-หิวข้าว

ดินเนอร์ที่วางแผนไว้-ซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตตรงสามแยกใกล้ที่พักมาทำกินเอง เปลี่ยนกะทันหัน เมื่อเดินผ่านร้านอาหาร

ตามเคย-เมนูรัสเซีย ไม่มีภาพประกอบ ใช้มุขเดิม-สมัยสั่งสลัด ฉันสั่งปลาโอมุล คราวนี้ได้สเต๊กปลาโอมุลทั้งตัว ย่างหอมฉุยร้อนฉ่า โรยเกลือ-พริกไทย เพิ่มรสชาติความสดจากทะเลสาบ-อร่อยล้ำ สลัดผักสด และกรอบ โดยเฉพาะมะเขือเทศเนื้อฉ่ำชิ้นเบิ้ม มีสาวเสิร์ฟสูงวัยวนเวียนรอบโต๊ะ ไม่ได้มาคอยบริการ แต่เร่งให้รีบกิน-รีบอิ่ม

“จะปิดร้านกลับบ้านแล้ว” ทำนองนั้น



เนื้อหาที่ได้รับการโปรโมต

ชาวไร่คนสุดท้ายของโลก (2)
การ์ตูน สะดุดยิ้ม by พล
เครือข่ายค้าปลีกญี่ปุ่น
ไม่เมาไม่เลิกรา (1)
หลายองค์กรระดับโลกยกเลิก ‘ท่านั่งยองๆ เท้าชิด มือปิดหู’ ในการรับมือฟ้าผ่า
นั่งรถเข็น…ไปญี่ปุ่น (4) ทานซูชิที่ญี่ปุ่น
ทาวน์เฮาส์ ทางเลือกใหม่
การ์ตูน อรุณ วัชระสวัสดิ์
นางสีดา กับพระราม สัญลักษณ์แห่งการช่วงชิงความอุดมสมบูรณ์ ในมหากาพย์รามายณะ
การ์ตูน san_d1196
วิกฤต ‘บูลลี่ออนไลน์’ โจทย์ใหญ่-สกัดภัยไซเบอร์
กอดหน่อย อ่อยแล้วนะ : ภารกิจสร้างหุ่นยนต์เบย์แม็กซ์