คลุกวงใน | พิศณุ นิลกลัด
FB : @Pitsanuofficial
ผมไปญี่ปุ่นเที่ยวนี้ตั้งใจไปทานซูชิร้านไดวะ ซูชิ หรือร้านซูชิ ได ร้านหนึ่งร้านใดก็ได้
เพื่อรำลึกความหลังที่เคยมาทานครั้งหนึ่งเมื่อราว 20 ปีที่แล้ว
ทั้งสองร้านนี้ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นร้านซูชิที่สื่อสิ่งพิมพ์เขียนถึงมากที่สุดในโลก
ซูชิ ได และไดวะ ซูชิ เคยอยู่ในตลาดปลาสึคิจิ ตลาดปลาใหญ่ที่สุดของกรุงโตเกียว ทุกเช้ามีการประมูลปลา โดยเฉพาะทูน่าครีบน้ำเงิน (Bluefin Tuna) ตัวละหลายแสนบาทก็ที่นี่ละ
ร้านซูชิอร่อยๆ จึงตั้งอยู่ที่ตลาดปลาแห่งนี้
ว่ากันตามจริง ร้านซูชิที่ไกลจากตลาดปลาออกไปอีกสิบยี่สิบนาที ปลาก็สดเท่าๆ กัน
แถมราคาก็แพงกว่า ราคาอาหารมื้อละหมื่นบาทต่อหัว แต่ดังสู้ร้านที่สึคิจิไม่ได้ น่าจะเป็นเพราะชื่อเสียงของตลาดปลาสึคิจิ
ปี 2018 ตลาดปลาสึคิจิขยับขยายส่วนการประมูลปลาทูน่าที่มีนักท่องเที่ยวต่างชาติชอบไปอยู่ที่ใหม่ไกลออกไปเกือบ 2 กม. ร้านอาหารที่ตลาดสึคิจิก็ย้ายตามไปด้วย
รวมทั้งร้านซูชิ ได และไดวะ ซูชิ สองร้านที่อร่อยเคียงบ่าเคียงไหล่กัน
ผมไม่เคยทานร้านซูชิ ได เพราะถ้าต้องการทราบว่าอร่อยแค่ไหน ต้องยืนเข้าคิวหน้าร้าน รออีก 2 ชม. (เป็นอย่างน้อย) หลังจากรอมาแล้ว 3 ชั่วโมงที่ร้านไดวะ ซูชิ ที่อยู่ใกล้กัน
ทราบจากเพื่อนว่าเป็นซูชิสไตล์เอโดะหรือโตเกียวเมื่อ 400 ปีก่อน เรียกว่าเอโดะมาเอะ ซูชิ (Edomae Sushi) มีข้าวปั้นทานกับปลาดองด้วย
ส่วนของไดวะ ซูชิ เป็นโอมากาเสะ ซูชิ (Omakase Sushi) แปลว่า ปล่อยให้เชฟทำมาเลย ลูกค้าที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์มองเชฟทำอย่างเดียว ไม่ต้องสั่ง แล้วก็รอกินทีละคำ ทีละคำ สุดแต่เชฟจะทำมาให้กิน ไล่ระดับจากปลาที่มีมันน้อยที่สุดไปหาปลามันเยอะที่สุด
ซึ่งแน่นอนว่าเนื้อท้องส่วนหน้าของปลาทูน่าครีบน้ำเงินที่เรียก โอโทโร่ (Otoro) จะอยู่ลำดับท้ายๆ

ร้านไดวะ ซูชิ สมัยที่ผมไปเมื่อ 20 ปีที่แล้ว เชฟทำซูชิให้ทาน 11 คำ มีซุปหอยตลับขนาดจิ๋วให้กลั้วคอ 1 ถ้วยเล็ก กลิ่นหอยหอมมาก
ซดน้ำหมด อยากชิมเนื้อว่าจะอร่อยแค่ไหน มองที่ถ้วยซุปทำด้วยไม้ เห็นเปลือกหอยที่ก้นถ้วย 6-7 ฝา เนื้อหอยบางเฉียบติดเปลือก หยิบขึ้นมาชิม ไม่รู้รสเลย ของดีคือกลิ่น และความหวานของหอยคงละลายอยู่ในน้ำซุปแล้ว ผมคิด
ทานซูชิไปได้ 8-9 คำ รู้สึกว่าใกล้อิ่ม เริ่มมีเวลามองสำรวจรอบๆ ด้านในของร้าน พบว่าร้านไม่มีโต๊ะให้นั่ง
ทั้งร้านมีแค่เคาน์เตอร์ยาวรูปสระอาตัวเดียว กับเก้าอี้กลมมีพนักพิง 11 ตัว รับลูกค้าเข้าพร้อมกันได้ 11 คน ด้านในเคาน์เตอร์มีเชฟยืนปั้นข้าวซูชิบริการลูกค้าอยู่ 5 คน ท่าทางสบายๆ ทั้งๆ ที่ลูกค้าเดินแหวกม่านเข้ามาแบบเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ไม่เคยว่าง
ตลอดการปั้นข้าวและเสิร์ฟ เชฟกำหนดจังหวะได้พอเหมาะพอเจาะ ผมไม่ต้องรีบเคี้ยวรีบกลืน จนไม่ได้ซึมซาบรสชาติของเนื้อปลาสดแต่ละประเภท และไม่ทิ้งช่วงว่างคำต่อไปบนจานจนเรารู้สึกว่าต้องรอคอย
เขาส่งยิ้มน้อยๆ ให้เมื่อเห็นผมเจริญอาหาร แต่ไม่พูดอะไรสักคำ
จนกระทั่งวางชิ้นที่ 11 บนจาน เขาบอกว่า “ชิ้นสุดท้ายแล้วครับ” เป็น 11 คำที่อิ่มพอดี ไม่มาก ไม่น้อย เป็นซูชิมื้ออร่อยมื้อหนึ่ง

ผมกลับไปญี่ปุ่นเมื่อเดือนตุลาคมที่ผ่านมา อยากไปทบทวนความทรงจำอีกที ทราบว่าเขาย้ายไปอยู่ที่ตลาดปลาโทโยสึ ห่างจากตลาดปลาสึคิจิที่เก่า 2 กม. แต่ไม่ได้ไปเพราะปวดหลัง
ร้านไดวะ ซูชิ เป็นร้านที่คนชอบซูชิอย่างยิ่งน่าไป ถ้าไปเที่ยวโตเกียว
ราคาไม่แพง เมื่อ 20 ปีที่แล้ว 1 อิ่ม 11 คำ ตามที่ผมเล่า ค่าเสียหาย 3,300 เยน อัตราแลกเปลี่ยนตอนนั้น 1,000 เยนต่อ 310 บาท 3,300 เยน ก็ 940 บาท ถูกกว่าร้านซูชิเกรดเอในเมืองไทย
ปลายปี 2569 ผมไปญี่ปุ่น ไม่ได้ไปร้านไดวะ ซูชิ แต่อ่านในรีวิวพบว่า 1 อิ่มที่ร้านไดวะ ซูชิ และซูชิ ได ตกในราว 5,000-6,000 เยน อัตราแลกเปลี่ยน 1,000 เยนต่อ 210 บาท ราคาก็ยังถูกกว่าร้านอาหารญี่ปุ่นชั้นดีใน กทม.
ว่าไปแล้วทานอาหารญี่ปุ่นเกรดดี ไม่ว่าจะเป็นซูชิเนื้อมัตสึซากะ หรือเนื้อโกเบ ที่เมืองโกเบ หรือเมืองไหนๆ ของญี่ปุ่น ราคาถูกกว่าทานในเมืองไทยครับ
