หลังเลนส์ในดงลึก | ปริญญากร วรวรรณ

การทำงานในป่าของผม นอกจากกล้องและเลนส์แล้ว มีเครื่องมือสำคัญอีกสองอย่าง คือ รถขับเคลื่อนสี่ล้อ และซุ้มบังไพร

เจ้านิค รถขับเคลื่อนสี่ล้อพาผมผ่านเข้าไปในเส้นทางกันดาร ส่วนซุ้มบังไพรพาผมเข้าไปใกล้ชิดสัตว์ป่าโดยไม่ปรากฏตัว

ในงานผม ก่อนที่จะได้ภาพแต่ละภาพ มีขบวนการมากพอสมควร กว่าจะได้กดชัตเตอร์

ตั้งแต่การเดินทาง สำรวจพื้นที่ ดูร่องรอย เลือกตำแหน่ง และเฝ้ารอ

ทั้งหมดล้วนเป็นส่วนหนึ่งของงาน

การขับรถเดินทางในเส้นทางป่าเป็นหนึ่งใน “กระบวนการ” เพื่อไปถึงจุดหมายก่อนการกดชัตเตอร์

หล่มลึก เนินลื่นไถล รวมทั้งเพื่อนร่วมทางคือบทเรียนสำคัญ

ติดหล่มอยู่บนเส้นทาง ต้องช่วยกันขุดกระดี่ หรือต้องขอความช่วยเหลือให้รถคันอื่นมาช่วยดึง

หล่มลึก เนินลื่นไถลสำหรับผมไม่เรียกว่าเป็นอุปสรรค เพราะมันคือบทเรียน รู้ข้อจำกัดของเครื่องมือ และยอมรับว่า ป่า ไม่ใช่สถานที่ซึ่งจะเอาชนะ

รับรู้ว่าบางครั้งการพยายามไปให้เร็ว ใช้ทางลัด หรือไม่ลงไปตรวจสอบหล่มให้ดี จะเสียเวลามากกว่า

ป่า สอนเรื่องเช่นนี้เสมอ เพียงแต่เราต้องเปิดใจเรียนรู้

วัวแดง : โดยสถานภาพ วัวแดงเป็นสัตว์ผู้ควบคุมปริมาณพืช รวมทั้งเป็นเหยื่อหลักของเสือโคร่ง พวกมันจึงมีประสาทสัมผัสในการระวังภัยสูงมาก การอยู่รวมกันเป็นฝูง คือการช่วยกันระวังภัยที่ดี

มีอีกหนึ่งสิ่งซึ่งสำคัญ และผมต้องใช้เวลาอยู่กับขั้นตอนนี้มากที่สุด นั่นคือการ รอ อยู่ในซุ้มบังไพร

ว่าตามจริง ซุ้มบังไพรคล้ายจะเป็นอีกโลกหนึ่ง เมื่อเข้าไปอยู่ในนั้น คือการซ่อนตัวอย่างมิดชิด ผมต้องพยายามลดเสียง ลดการเคลื่อนไหว พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับพื้นที่ที่สุด

"Advertiser"

เมื่อสัตว์ป่าวางใจ ชีวิตจริงๆ ของพวกมันก็ปรากฏให้เห็น ผมได้เห็นชีวิตอย่างที่พวกมันเป็น

สำหรับผมดูเหมือนว่า นี่เป็นบทเรียนขั้นสูง อยู่ในที่แคบๆ ตั้งแต่เช้าถึงค่ำ รอ โดยไม่รู้ว่าจะมีตัวอะไรออกมาให้เห็น

โอกาสที่จะพบเจอสัตว์ป่าได้คือ ไปอยู่ให้ถูกที่ ถูกเวลา มีความหวังและรู้ว่า โอกาสจะมาถึงเมื่อเราพยายาม

ผ่านวันเวลามานาน ผมรู้ว่า ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ซ่อนตัวมิดชิดเพียงไร สัตว์ป่าก็รับรู้ว่าผมอยู่ที่นั่น

สัตว์ป่าวางใจออกมา เพราะพวกมันอนุญาตให้ผมพบ

การขออนุญาต ของผมคือปฏิบัติตามระเบียบของการอยู่ในซุ้มบังไพรอย่างเคร่งครัด

นั่งนิ่งๆ วันละกว่า 10 ชั่วโมง ฟังเสียงรายรอบ รวมทั้งนิ่งพอที่จะไม่รีบร้อนกดชัตเตอร์ เมื่อเห็นตัวอะไรโผล่ออกมาจากชายป่า รอให้มันได้กินน้ำ หรือแร่ธาตุในโป่งไปสักพัก สัตว์ป่าจะเปิดโอกาสให้

การรอไม่ยาวนานนักหรอกหากเรา ค่อยๆ รอ เช่น เมื่อแสงดวงอาทิตย์เริ่มส่องลงพื้น จะดีสักเพียงไหน ถ้ามีเสือมาหมอบกินน้ำตรงจุดที่แสงสวยงาม แสงสวยๆ จะอยู่ตรงนั้นเพียงชั่วครู่ และไปปรากฏบริเวณอื่น ค่อยๆ คิดตามไปเรื่อยๆ อยู่กับช่วงเวลานั้น ไม่นานพลบค่ำก็มาถึง โอกาสที่จะเป็นเช่นนี้ หลายวันโดยไม่ได้กดชัตเตอร์เกิดขึ้นเสมอ

ผมพูดเสมอว่า เหล่าสัตว์ป่าเปรียบเสมือนเป็นครู ที่ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาสอน บางตัวสอนเรื่องการระวังตัว บางตัวสอนความอดทน บางตัวสอนเรื่องการอยู่ร่วมกับผู้อื่น บทเรียนที่ได้เรียนรู้ทำให้ผมเข้าใจสิ่งที่ไม่เคยรู้หรือเข้าใจมาก่อน

แต่ดูเหมือนว่า ซุ้มบังไพรแม้จะเป็นเครื่องมือที่ดี แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือตัวผมเอง ที่ต้อง นิ่ง, เงียบ และอดทนรอได้นานพอ

ทํางานในป่ามานาน ผมยิ่งรู้สึกว่า การถ่ายภาพสัตว์ป่า ไม่ได้เป็นแค่การไปพบเจอสัตว์ป่า หรือเพียงเพื่อให้ได้งาน

แต่มันเป็นการเดินทางเพื่อทำความเข้าใจตัวเอง

รถติดหล่ม ทำให้ผมรู้จักข้อจำกัดของรถ

ซุ้มบังไพรสอนให้ผมรู้จักความนิ่ง

และสัตว์ป่าที่ผลัดกันเข้ามา ก็เป็นครู ที่มีบทเรียนให้ตลอด

อีกทั้งมันยังทำให้ผมเข้าใจและยอมรับว่า สิ่งที่ยากที่สุดของการเรียนรู้ ไม่ใช่การหาคำตอบ แต่เป็นการเงียบพอ ที่จะได้ยินเสียงที่ป่าพยายามบอก

ในซุ้มบังไพรนั้นแคบ เป็นการอยู่ในโลกแคบๆ อันทำให้รู้ว่า โลกข้างนอกกว้างใหญ่ ทำให้รู้ว่าเรา “ไม่รู้” อะไรๆ มากเพียงใด

โดยปกติ ผมจะไม่มองนาฬิกา ใช้การมองแสง มองเงาดวงอาทิตย์ ไม่เร่งเวลาให้พลบค่ำ

ผมไม่รู้หรอกว่า การทำงานของผมคือการฝึกฝนการอยู่กับ นาทีนี้ อีกทั้งไม่รู้หรอกว่า ผมเห็นสิ่งที่เคลื่อนไหวได้ชัดเจนเพราะ ใจที่นิ่ง

แต่พอเข้าใจได้ว่า การใช้เวลาในซุ้มบังไพร อยู่ในที่แคบๆ ทำให้มองเห็นได้ชัดและไกลกว่าเดิม รวมทั้งเราจะค้นพบความจริง ในความเงียบของตัวเอง

“นิ่ง, เงียบ” ความจริงและความเป็นชีวิตก็ปรากฏให้เห็น



เนื้อหาที่ได้รับการโปรโมต

‘นิ่ง, เงียบ’
‘วีระยุทธ’ ซัดทีม ศก.รัฐบาล ‘ปั้นตัวเลข GDP’ ลวงตา ปล่อยผีดาต้าเซ็นเตอร์-แก้ดัชนี MPI เสกตัวเลขโต มากกว่ามุ่งแก้ปัญหาเศรษฐกิจ-ช่วยคนไทยจริง จี้เลิกมาตรการแจกเงินเยียวยา หันลงทุนปรับโครงสร้างการผลิต
สิทธิพล จี้รัฐบาลต้องเปิดเผยเนื้อหาความตกลงการค้าต่างตอบแทนระหว่างไทยและสหรัฐอเมริกาทันที พร้อมเตรียมมาตรการเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบอย่างเป็นรูปธรรม
วิถีแห่งมนุษยภาพ จาก กุหลาบ สายประดิษฐ์ ถึง พรรคอนาคตใหม่
ประสบการณ์ ‘มูเตลู’ ของพลโทนากามูระ กับอภินิหารพระแก้วมรกต (1)
เชลยศึกสงครามลาว (57) |
50 ปี 6 ตุลา (11) เมื่อภูมิรัฐศาสตร์กลับหัวกลับหาง
Blue Gentrification พื้นที่ริมน้ำย่านเมืองเก่ากรุงเทพฯ (จบ)
คุยเฟื่องเรื่องอภิปราย : ประวัติศาสตร์การอภิปรายไม่ไว้วางใจในระบบรัฐสภา จากพระราชอำนาจสู่การท้าทายของขุนนาง
E-DUANG | กฎหมาย “ประกันสังคม” หินลองทอง ทาง การเมือง
เดนตายในผ้าเหลือง | ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีสวรรคต
มิสซิสซิปปี : มองไปสู่อนาคต โดยไม่ลืมอดีต