กวีกระวาด | ฝุ่นฟ้า ธุลีดิน
ซึมเศร้า
มีเรื่องราวมากมายเราไม่รู้
หมกตัวอยู่แต่ในมุมที่ซุ่มซ่อน
ซึมซับแต่ด้านลบ ทบ-บั่นทอน
จึงในใจสุมไฟฟอนจนร้อนร้าย
สะสมปมหม่นเทามากเท่าใด
โลกทั้งใบต้องแบกรับไร้จุดหมาย
เก็บเอาแต่ความมืดดำมาทำลาย
ไหนสร้างสรรค์-อันตรายไม่รับรู้
หวาดระแวง, แบ่งถูก-ผิดคิดไม่ออก
อันไหนหลอกอันไหนจริงที่เป็นอยู่
คนรอบข้างเขาหวังดีอยากแลดู
กลับมองเห็นเป็นศัตรูทำร้ายเรา
มีความจริงมากมายเราไม่รู้
อุดอู้อยู่กับตัวเองไม่เพ่งเขา
ไม่ดูว่ามาดี-ร้าย ไม่คาดเดา
อยู่อย่างคนหม่นเทา, ทำร้ายตัว
ระวังจนระแวงทุกแห่งหน
หลบผู้คนแต่ลอบมองเท้าจรดหัว
ด้วยสายตาดกดื่นความตื่นกลัว
สิ่งขุ่นมัวในจิตใจใครเยียวยา?
จึงหาทางเปิดประตูสู่ภายนอก
พยายามบอกใจให้แกร่งกล้า
ก็โลกมี ‘มืด-สว่าง’ ตลอดมา
จงเปิดตามองรอบตัวด้วยหัวใจ
ความจริงอาจพบว่าโลกน่าอยู่
ความหดหู่มันเยียวยาหาได้ไม่
ปรับมุมมองส่องมุมคิดถึงเนื้อใน
อาจเลิกแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว
ปรับมุมมองให้ถ่องแท้ แก้ที่ใจ
ชีวิตใหม่จักคืนมาอีกคราครั้ง •
สะดวก ฉับไว คุ้มค่า สมัครสมาชิกนิตยสารมติชนสุดสัปดาห์ได้ที่นี่https://t.co/KYFMEpsHWj
— MatichonWeekly มติชนสุดสัปดาห์ (@matichonweekly) July 27, 2022
