ศัสตราพิชาน | ไพบูลย์ วงษ์เทศ
คงคิดว่าชีวิตเป็นอมตะ
ไม่รู้ผละกองกิเลสและเลศเล่ห์
เอาชนะล่อหลอกออกทะเล
ถึงบ้านเพยังเสพาลว่าบ้านแพ้ว
ปากอย่างหนึ่งใจคะนองอีกสองอย่าง
เห็นหน้าต่างว่าประตูดูเถิดแห้ว
จะชิงบ้านเอาเมืองยุ่งเรื่องแมว
เห็นมุ้งแม้วไม่เป็นคนวิกลนัก
วิสัยปราชญ์ฉลาดฉลุยต้องคุยก่อน
ศีลสังวรเสมอกันหรือพันหลัก
วัวก็วัวโคก็โคสิงโตพยัคฆ์
เม็ดแมงลักพูดบ้าบ้าว่าขโมย
แมงแมลงมูแลงรูจตูดหรือตด
ผื่นกับผดอจนะว่าหะโหย
อินเดียดำอำมหิตอาจอิดโรย
หิตานุหิตไอ้ทิดโหวยประโยชน์ยั้ง
แย้ลงรูยิวญิตสูอยู่อย่างแหย่ง
มะละแหม่งเมืองพม่าล้าละมั่ง
ยอมรับความเป็นมนุษย์เพียงพุทธัง
สรณังคัจฉามิดำริดำรง
ไข้ก็ตายไม่ไข้ก็ตายตก
ในอ้อมอกในอ้อมใจในไพรระหง
บนเตียงนุ่มบนไม้ด้านกระดานดง
ล้วนยกธงขาวต่อนรกานต์
เมื่อไม่คิดว่าชีวิตเป็นอมตะ
กิเลสละก็ไม่ก้าวร้าวชาวบ้าน
เสียงกลิ่นรูปรสลิ้นเลียวิญญาณ
คัคณานต์ย่อมจะฉ่ำอัมพาพร! •
สะดวก ฉับไว คุ้มค่า สมัครสมาชิกนิตยสารมติชนสุดสัปดาห์ได้ที่นี่https://t.co/KYFMEpsHWj
— MatichonWeekly มติชนสุดสัปดาห์ (@matichonweekly) July 27, 2022
