เหยี่ยวถลาลม
แหวกม่านเหลือง
ส่องอลัชชี ‘ชั้นสูงลิ่ว’
จะร่วงกันอีกกี่รูป
เดิมทีเดียวนั้น “ทาง” ของพุทธศาสนามีเพียง 1 เดียว ต่อเมื่อผ่านไปราว 100 ปีหลังการปรินิพพาน ภิกษุแห่งเมืองวัชชี นครเวสาลี จึงมีความเห็นที่แตกต่างออกไปว่า แทนที่จะปฏิบัติตัวเพื่อบรรลุสู่อรหันต์ ควรจะสละนิพพานเพื่อช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้หมดทุกข์
พุทธะมีอยู่ในทุกสรรพสัตว์
“อรหันต์” สามารถบรรลุได้ชั่วลมหายใจเข้าออก
พุทธแนวทางดั้งเดิม มุ่งสู่นิพพาน ถือวินัยเป็นกฎเหล็ก เฉกเช่นกระดูกสันหลังพุทธศาสนา บวชเป็นพระต้องสละ ละ วางจากทางโลก ประพฤติเคร่งครัดในพระธรรมวินัย 227 ข้อ
อีกแนวหนึ่ง “ภิกษุแห่งเมืองวัชชี” ถางทางขึ้นใหม่ ถือวินัยเป็นเพียง “เครื่องมือ” บ่มเพาะจิตพัฒนาตนเพื่อช่วยผู้อื่น มีรูปแบบยืดหยุ่น แต่เคร่งครัดใน “เจตนา”
หลังปรินิพพานราว 100 ปี ก่อนจะมีการสังคายนาพระธรรมวินัยครั้งที่ 2 พุทธศาสนาได้แยกเป็น 2 ทาง ตามที่มีผู้เปรียบเปรยว่า “เหมือนนกมี 2 ปีก”
“ภิกษุเมืองวัชชี” เชื่อมหาประเทศ 4 ที่พระพุทธองค์ตรัสแก่พระสงฆ์ก่อนปรินิพพานนั้น “เปิดกว้าง” ให้พิจารณาถึงความควร-ไม่ควรของการปฏิบัติธรรมเป็นหลัก
มหายานเชื่อว่า “หลัก” จึงอยู่ที่ “ธรรม” มิใช่วินัย
ภิกษุเมืองวัชชีแยกตัวออกไปสังคายนาพระธรรมวินัยใหม่ เรียกว่า “มหาสังคีติ” กำเนิดเป็นอีกนิกายหนึ่งของพุทธศาสนาชื่อว่า “มหายาน” ตั้งใจให้หมายถึง ยานพาหนะศรัทธาขนาดใหญ่ที่พร้อมจะนำพาผู้คนไปสู่การหมดทุกข์
นิกายมหายานหว่านเมล็ดพันธุ์แพร่หลายเติบโตในแผ่นดินจีน ทิเบต ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม ก่อนจะแตกหน่อออกไปตามสภาพของภูมิประเทศ ชาติพันธุ์ ประเพณีและวัฒนธรรม เช่น นิกายเซน ในจีน ในญี่ปุ่น นิกายเถียน ในเวียดนาม เซโจง ในเกาหลีใต้ และวัชรยาน ในทิเบต
บางประเทศที่นับถือพุทธ “มหายาน” อนุญาตให้มีครอบครัวได้ตามกฎหมายและประเพณี แต่ที่กล่าวกันว่า พระมหายานมีเมียได้เสมอนั้นเป็นข้ออ้างของเดียรถีย์ เนื่องจากความจริงแล้ว “มหายาน” ในหลายประเทศ “ห้ามมีครอบครัว”
หินยาน-มหายาน คลาสสิคคนละแบบ แต่ตั้งอยู่บนหลักการสูงสุดเดียวกันสั้นๆ ว่า “ละความชั่ว-ทำความดี”
“ธรรม” ต้องอาศัยการปฏิบัติ ไม่ได้มีไว้คุยมีไว้อวดหรือเอาไว้ใช้เสริมสร้างบารมีเพื่อเป็นที่มาของวัตถุปัจจัย
สำหรับพุทธดั้งเดิมที่ถือตนเป็นต้นฉบับนั้นชื่อว่า “หินยาน” หรือเถรวาท แพร่หลายเติบโตในดินอุดมที่ลังกา, พม่า, ไทย, ลาว และกัมพูชา สายนี้ผู้บวชเป็นพระภิกษุสงฆ์ต้องรักษาพระวินัย 227 ข้อ อย่างเคร่งครัด มีหมวด “ปาราชิก 4” ที่เมื่อภิกษุใด “ละเมิด” ก็จะขาดจากความเป็นภิกษุในทันทีโดยไม่ต้องมีใครชี้ขาดหรือใครสั่งให้ลาสิกขา
“หินยาน” หรือเถรวาท ละจากทางโลก มีครอบครัวไม่ได้ กินอยู่อย่าง “ผู้ขอ” ทุกอย่างต้องอาศัยผู้อื่นยื่นให้เพื่อการยังชีพของสมมุติสงฆ์ ซึ่งทำหน้าที่ศึกษาธรรม เผยแผ่ธรรม และปฏิบัติธรรมมุ่งบรรลุถึงนิพพาน
ภิกษุสงฆ์สายนี้จึงไม่มีเงินทองทรัพย์สิน ไม่สะสมพอกพูน เคร่งครัดในการขัดเกลาความประพฤติเพื่อพ้นไปจากความมักใหญ่ใฝ่สูง ทะเยอทะยาน อยากมี อยากได้ อยากเป็นทั้งหลาย ไม่มีพระภิกษรูปใดที่จะไม่รู้ หรือไม่เข้าใจธรรมวินัยหมวด “ปาราชิก 4”
หากมีภิกษุรูปใดเสพเมถุนหรือร่วมเพศ มีเมีย มีลูก จะขาดจากความเป็นพระในทันทีโดยไม่ต้องมีใครตัดสินชี้ขาด
แต่ในประเทศไทยได้เกิดเรื่องประหลาด
พระผู้ใหญ่ชั้นพระราชาคณะ “ชั้นเทพ” รายหนึ่งถูกจับกุมฐานอมเงินวัด โอนให้สีกาเป็นสิบล้านบาท กลับออกมาบอกว่า “อ่อนต่อโลก”
ลุ่มหลงร่วมเพศ อมเงินวัดเปย์ให้ “สีกากอล์ฟ” ลูกชาวบ้านที่ห่มเหลืองรายนี้ แจ้งว่า “พลาด” เพราะอ่อนโลก ทั้งที่เดินในทาง “กามสุขัลลิกานุโยค” ทอดตัวหมกมุ่น เสพสุขในกามคุณมานานหลายปี
ครั้งนี้วิกฤตสงฆ์ไทยหนักนัก!
พระชั้นผู้ใหญ่กว่า 20 รูป มีสมณศักดิ์ตั้งแต่ชั้นสามัญ พระครู พระครูปลัด ไล่ลามขึ้นไปถึงพระราชาคณะชั้นราช ไปถึงชั้นเทพ ชั้นธรรม กระทั่ง “ชั้นธรรมสูงสุด” ซึ่งกำลังจะก้าวขึ้นสู่ชั้น “สมเด็จ” อย่าง “พระธรรมวชิรานุวัตร” เช่น เจ้าคุณแย้ม อดีตเจ้าอาวาสวัดไร่ขิง ตกเป็น “อาชญากร” ถูกดำเนินคดีอาญา ฐานยักยอกเงินกว่า 300 ล้านบาทเปย์สีกา
พระธรรมวินัยต้องศึกษากันมาดีแล้ว ในทางพระจึงไม่มีคำว่า อ่อนหัด อ่อนโลก ถ้าจะอ่อนก็ “อ่อนปัญญา” เนื่องด้วยอายตนะทั้งหก ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ ภิกษุสงฆ์ชั้นสูงผู้คงแก่เรียนและแก่พรรษาที่ถูกกล่าวหา และที่สึกหนีไปทั้งหลายจึงควรแสดงความรับผิดต่อพระศาสนาและสังคมมากกว่าการอภัยให้กับตัวเอง
ผ้า “กาสาวพัสตร์” ตามพระไตรปิฎกนั้นหมายถึง หมุดหมายของพระอรหันต์
พุทธศาสนิกชนกราบผ้าเหลืองเพื่อสื่อว่า “กราบอริยสงฆ์”
ภิกษุสงฆ์สมณศักดิ์สูงหลายรูปที่กำลังมีชื่อเสียในวันนี้ ท่านบวชกันมาหลายปี ได้เรียนได้รู้ธรรมจนกระจ่างในทางปริยัติ แต่กลับ “ปฏิบัติตรงกันข้าม” ท่านเป็นลูกหลานของชาวบ้านที่มาอาศัยร่มเงาผ้าเหลืองหลอกลวง ฉ้อฉล โกงศรัทธาของชาวบ้าน ตอนจบในทางพระพุทธศาสนา เรียกท่านว่า “อลัชชี”
แต่ในทางกฎหมายของบ้านเมือง ทุกท่านควรถูกดำเนินคดีเสมอกัน ไม่ว่าสึกหนีหรือถูกจับ หนักเบาว่ากันไปตามหลักฐานที่ปรากฏ
สมณศักดิ์เป็นแต่เพียงสิ่งสมมุติ
พระสงฆ์ทุกรูปก็เป็นสมมุติสงฆ์
ภิกษุสงฆ์ยังต้องศึกษาเล่าเรียน ประพฤติปฏิบัติขัดเกลา ดังคำเทศนาของท่าน “พุทธทาสภิกขุ” ที่ว่า “ถ้าจะเห็นธรรมต้องระเบิดภูเขา 3 ลูกในใจให้พัง คืออวิชชา ความอยาก ความยึดติดตัวกู”
มองไปทางไหนในวันนี้ วงการสงฆ์ไทยมากไปด้วยความร่านร้อน พุทธพาณิชย์ยึดวัด ภิกษุผู้น้อยยักตื้นติดกึก ยักลึกติดกัก นานเข้าก็ผ่อนปรนจนต้องเอาหูไปนา เอาตาไปไร่ ธรรมวินัยหย่อนยาน ความอยากมี อยากได้ อยากเป็น อยากเด่น อยากดังเข้าครอบงำ ร้อนจนผ้ากาสาวพัสตร์ที่ห่อคลุมมอดไหม้
ลูกหลานของชาวบ้านห่มเหลืองกินอิ่ม อยู่ดี อ้วนพีมีเหลือ ในวัดมีเงินเยอะเหลือเกิน!?!!
