เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต
เพราะความไม่ต้องการของฉันและเธอ เราจึงทิ้งของกินของใช้ และของอื่นใดที่ไม่เอาแล้ว
การทิ้งมาจากหลายหลากเหตุผลเหมือนสายน้ำต่างที่มา แล้วไหลรวมบรรจบกันเป็นหนึ่งสายปลายทางทิ้งเดียวกัน เพราะการมีอยู่ไม่ก่อเกิดประโยชน์อันใด จึงต้องทิ้งสิ่งที่ควรทิ้ง
ความเป็นของเราจึงจบลง ตรงถังขยะใกล้บ้านหรือที่ไหนสักแห่งที่ใกล้มือ
บรรดามีกับของที่ไม่ต้องการ ถูกนำมาทิ้งรวมกันอย่างเป็นระบบเป็นที่เป็นทาง โดยอาจจะมีถังขยะแยกย่อยให้แยกแยะ ทิ้งได้ตามจำแนก
แต่กับใครสักคนยังคงนิยมตามใจอันเรียบง่าย มักทิ้งขยะแบบเหมารวมไม่แยกแยะ
และด้วยความเรียบนี้ง่าย มักจะตามมาด้วยความยากนานตามหน้าที่ ให้ใครอีกหลายคนเสมอ เมื่อถึงเวลาต้องจัดเก็บขยะที่ถูกทิ้งเทรวมเป็นกองโตที่ใหญ่กว่าราคาค่าแรงของเขาและเธอเสมอ
ตุ๊กตาหมีแพนด้าเค้าว่าน่ารัก ถูกทิ้งให้เป็นขยะ ใครบางคนไม่ต้องการมันอีก ในช่วงเวลาที่ต่างกันกลับมีใครอีกคนหยิบตุ๊กตาหมีแพนด้าเค้าว่าน่ารัก ขึ้นมาจากกองขยะ ด้วยเห็นว่าตุ๊กตาหมีเค้าว่าน่ารักไม่ควรจะถูก “ทิ้งให้เป็นขยะไร้ความหมาย” ตุ๊กตาหมีแพนด้าเค้าว่าน่ารัก ยังคงยิ้มระรื่นอยู่บนกองขยะอย่างไร้ชีวิต
แต่ถึงอย่างนั้น ตุ๊กตาหมีแพนด้าเค้าว่าน่ารักจากกองขยะในวันนี้ อาจกลายเป็นของขวัญที่ดีต่อใจของใครบางคนได้ในไม่ช้า
นกพิราบท่าทีสอดรู้ เอียงหัวให้คล้ายดูสงสัย “คนอะไรมาหยุดทำสิ่งใดอยู่ตรงนี้!?”
“นกพิราบไม่ถูกทิ้งเพราะไร้เจ้าของ” แต่มักจะถูกขว้างปาไล่ขับให้บินหนี เพราะความเป็นสัตว์นำพาเชื้อโรคติดปีกบินไปด้วยไหนต่อไหน จึงไม่ใคร่มีใครเชิญ
ทว่า ด้วยท่าทีภาพลักษณ์เมื่อนานมา นกพิราบยังคงเป็นที่ชื่นชมตามหลักสากลในความเป็นนกเชิงสัญลักษณ์ของ “อิสรภาพ สันติภาพ และความรัก”
แม้พวกมันไม่ใคร่มีใครอยากเป็นเจ้าของ คอยป้อนข้าวป้อนน้ำอย่างเป็นทางการ หากแต่บนโลกใบนี้ยังมีใครบางคนที่เข้าใจในความหิว
คนเราในแบบนี้หรือแบบไหน ในวันที่หัวใจยังไม่หยุดเต้นร้องขอต่อความรัก มากนักในระดับแทบจะกลืนกิน หากเมื่อสิ้นไร้ซึ่งลมหายใจ หัวใจหยุดเต้นได้เพียงไม่เกินวัน คนที่รักเราหรือคนที่เรารัก อาจพลั้งเผลอผลักไสความใกล้ชิดระหว่างเราด้วยความไม่สะดวก หวาดกลัวความผูกพัน จนนำพาไปสู่วลีฮิตติดปาก แนะนำผู้วายชนม์ให้ไปสู่ “ที่ชอบที่ชอบ”
ใครบางคนตายจากไปในช่วงเวลาที่ไม่สมควร แม้จะเหลือทิ้งไว้กับความทรงจำดีๆ สมบัติพึงมีพึงได้ตามกฎหมายและกฎหมู่ แม้จะทิ้งไว้เพียงแต่น้อยนิด ผู้ที่ยังไม่สิ้นลม จะยังคงรักษาเก็บสิ่งที่ทิ้งไว้ ด้วยความเต็มใจ และอยากจะสิ้นใจตามเสมอกับความคิดถึงหนี้สินก้อนโตที่ทิ้งให้กันไว้กลางทาง
คนทิ้งคนยังคงมีอยู่ ตั้งแต่ลูกเด็กเล็กแดงไปจนถึงผู้เฒ่าแก่ชรา ใครจะถูกทิ้งบ้างคงห้ามไม่ได้กับปัญหาชีวิต แต่ “อย่าทิ้งตัวเองได้ลงคอ” ถ้ามันจำเป็นต้องทิ้งเพราะหมดศรัทธาในตัวเอง ก็คงต้องปล่อยทิ้งไปตามสะดวก แต่คงต้องแยกแยะก่อนจะทิ้ง เลือกปล่อยมือลงตรงถังขยะรีไซเคิล เผื่อไว้ในวันใดวันหนึ่ง วันที่ “เราจะกลับมา”
ขอบคุณมากมายครับ
