คอลัมน์ “รูปที่ไร้ใจครอง” ปกติ ละไมมาด คำฉวี จะนำเสนอกวีนิพนธ์ ใน “รูป” ที่ “ไร้ฉันทลักษณ์”
แต่ในสัปดาห์นี้ ละไมมาด คำฉวี อยากให้ “รูปที่ไร้ใจครอง” ถูกนำเสนอแบบ “กวีนิพนธ์มีฉันทลักษณ์”
จึง มอบให้ “อารักษ์”–เพื่อนสนิท เป็นผู้นำเสนอ
นำเสนอ กวีนิพนธ์ 3 บท
บทหนึ่ง คือ “พลปรีชาญาณ”
เพื่อเทิดพระเกียรติ “พระเจ้าตากสิน”
ส่วนอีก 2 บทนั้นมอบให้ “มิตร”
มิตรหนึ่ง คือ ไพบูลย์ วงษ์เทศ ที่จากไปเมื่อหลายเดือนก่อน
มิตรหนึ่ง คือ บินหลา สันกาลาคีรี ที่จากไปเมื่อ 6 พฤศจิกายน ที่ผ่านมา
กล่าวจำเพาะ บินหลาที่โบยบินสู่สวรรค์นั้น
ในโลกโซเชียลมีเดีย มีผู้รำลึกถึงบินหลาอย่างมากมายหลากหลาย
สะท้อนถึงความรักใคร่และชื่นชม ผลงานของเขาว่ามีมากมายเพียงใด
สำหรับ “มติชนสุดสัปดาห์”
“หนุ่มเมืองจันท์” ในฐานะผู้เคยร่วมงานกับบินหลา เมื่อครั้งอยู่ในร่มเงา “มติชน” มีแง่มุมรำลึกถึง “บินหลา” อันน่าประทับใจ ที่หน้า 18
ขณะที่ “เสถียร จันทิมาธร” บรรณาธิการบริหาร ตลอดกาลนั้น
ดูเหมือนจะผูกพันกับบินหลามากเป็นพิเศษ
ต้องไม่ลืมว่า แม้บินหลาจะถูกรีไทร์จากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ (ด้วยเหตุผลที่บินหลาเลือกและตัดสินใจเอง)
แต่ก็สามารถเข้าสู่อาชีพนักข่าวอย่างอาจหาญ
โรงเรียนนักข่าวแรกของบินหลา คือ “มติชน”
ก้าวหน้าไปกระทั่งเป็นหัวหน้าข่าวบันเทิง “ข่าวสด”
ซึ่งบทบาทนี้เอง ทำให้บินหลาได้เข้าไปติดตามชีวิตของราชินีเพลงลูกทุ่ง “พุ่มพวง ดวงจันทร์”
หลังเธอเสียชีวิต เสถียร จันทิมาธร ให้บินหลาเขียนนิยายประวัติชีวิตคุณพุ่มพวงลงมติชนสุดสัปดาห์กว่าสามสิบกว่าตอน
และต่อได้กลายมาเป็นหนังสือ “ดวงจันทร์ที่จากไป” มียอดขายหลายหมื่นเล่ม
แม้ หลังจากนั้น “บินหลา” จะบินไปตามทางที่เลือก
แต่ “มติชนสุดสัปดาห์” และ “มติชน” ก็ยังเป็นเวทีให้ “บินหลา” ได้ขยับปีกในฐานะนักเขียนอยู่เป็นระยะๆ
ไม่ว่า “หลังอาน” ที่ใช้ประสบการณ์จากการขี่จักรยานท่องเที่ยว มาเขียนคอลัมน์ จนก่อให้เกิดกระแสท่องเที่ยวด้วยการปั่นจักรยานในไทย
“ปลาฉลามฟันหลอ” งานเขียนเรื่องเกี่ยวกับเด็ก ผ่านนิทานตลกๆ สนุกๆ แต่ลึกซึ้งคมคาย
นอกจากนี้ เขาใช้นามปากกา “กันดาร กุมารแพนด้า” เขียนคอลัมน์ “ทางกันดาร”
สะท้อนปัญหาที่ทุกคนพบเจอและมองว่าเล็กน้อย หยวนๆ ยอมๆ แต่เขาไม่ยอม และทำอะไรบางอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงมัน
สะท้อน ตัวตนของ “บินหลา” อย่างแจ่มชัด
พ.ศ.2542 บินหลาลงมือทำงานใหญ่
เขียนนิยายอิงประวัติศาสตร์สมัยปลายสมเด็จพระนารายณ์ ชื่อ “เพลงพญาเหยี่ยว”
“มติชนสุดสัปดาห์” โดย เสถียร จันทิมาธร มอบเวทีให้บินหลา แสดงฝีมืออีกครั้ง
แต่กระนั้น “บินหลา” เปิดใจผ่านสัมภาษณ์ “ชีวิตในวัย 55 ปี ของ บินหลา สันกาลาคีรี นักเขียนผู้สนใจการเดินทาง จักรยาน ประวัติศาสตร์ ความยุติธรรม ความรัก และความตาย” โดย ทรงกลด บางยี่ขัน (https://readthecloud.co/binla-sankalakiri/)
อย่างตรงไปตรงมา
“….ตั้งใจ (เขียน) ไว้คือเกิน 200 ตอน ต้องใช้เวลาตีพิมพ์ต่อเนื่องกว่า 4 ปี
ผมเขียนไปประมาณสามสิบสี่สิบตอนก็เริ่มเหนื่อย พลังหมด การเตรียมงานก็ไม่ดี
พอเรื่องเยอะขึ้น ผมก็ไม่มีแรงทำ เริ่มทำให้มันเสร็จแบบลวกๆ แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปทีละสัปดาห์
จนเข้าตอนที่ห้าสิบก็เริ่มเบี้ยวไม่ส่งบ้าง ส่งช้าบ้าง งานก็ไม่ดี
เรื่องที่ลงก็เหม็นมาก น้ำเน่ามาก อายมาก แต่ไม่รู้จะทำยังไง
จนพี่เถียรแกหมดความอดทนกับผม แกยกเลิกเรื่องกลางคัน
เป็นบทลงโทษที่รุนแรงมากสำหรับนักเขียน
แต่ก็สาสมครับ ผมเคว้งเลย เจ็บปวดกับเรื่องนี้มาก เป็นตราบาปที่ต้องจำไปทั้งชีวิต
อีกปีหรือสองปีหลังจากนั้น ผมถึงกล้าเข้าไปขอโทษพี่เถียร
ความผิดผมรุนแรงมาก ถือว่าทรยศต่อคนอ่านด้วย คนที่โดนโยนทิ้งก็คือโดนกาหัวว่าจบกันสำหรับมติชน
แกให้คุยก็ถือว่าเมตตาแล้ว และผมไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับความปรานีอีกแล้ว”
แม้นิยายนั้นจะไม่ประสบความสำเร็จ
เหยี่ยวไม่ได้ขยับเต็มปีก
แต่ “บินหลา” ก็พร้อมวิพากษ์ตนเอง ขอโทษ และสรุปบทเรียนอันล้มเหลวนั้น เพื่อโบยบินต่อ
ปี พ.ศ.2548 หนังสือ เจ้าหงิญ โดยสำนักพิมพ์มติชน ได้รางวัลซีไรต์
รางวัลอาจไม่ใช่คำตอบแห่งความสำเร็จทั้งหมด
แต่บินหลา สันกาลาคีรี ก็ได้พิสูจน์ตนเอง
แม้เผชิญทางกันดาร แต่ก็ฟันฝ่า อย่างเป็นตัวของตัวเอง
จนได้รับความรัก ความชื่นชมอย่างสูง ใน ฐานะ “นักเขียน”
