1
เสียงเพลงลูกทุ่งดังเบาๆ ออกมาจากวิทยุในรถกระบะคันโปรดของพ่อ ที่ปกติพ่อจะใช้รถคันนี้ในเวลาไปเข้าร่วมประชุมประจำเดือนที่หอประชุมประจำอำเภอเท่านั้น พ่อจะไม่ใช้มันบรรทุกยางพาราและปาล์มน้ำมันเด็ดขาด เพราะพ่อยังมีรถกระบะเก่าๆ อีกคันหนึ่งไว้สำหรับบรรทุกยางพาราและปาล์มน้ำมัน แต่วันนี้รถกระบะคันโปรดของพ่อกำลังแล่นอยู่บนถนนสายหลักมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองนครศรีธรรมราช อากาศเดือนพฤศจิกายนยังคงมีไอฝนจางๆ แต่แดดก็เริ่มทอแสงแรงขึ้นเรื่อยๆ
“ก้อง… แน่ใจนะว่าจะมาห้างนี้ ไม่ใช่ว่าพ่อจะชอบเสื้อผ้าแบบที่ ‘ตลาดหน้าพระธาตุ’ มากกว่าเหรอ” แม่พูดขึ้นพลางหมุนตัวมองไปด้านหลังที่ฉันนั่งอยู่กับพี่สาว
ฉันยิ้ม “โธ่แม่! พ่อแก่แล้วก็จริง แต่พ่อก็เป็นผู้ใหญ่บ้านนะครับ จะให้ใส่เสื้อคอกระเช้าไปประชุมเหรอครับ? ผมอยากให้พ่อดูดีบ้าง นี่ก็ใกล้วันพ่อแล้ว อีกอย่าง…ห้างใหญ่แบบเซ็นทรัลมันมีของให้เลือกเยอะกว่าแน่นอน”
เกด…พี่สาวคนเดียวของฉันที่เป็นข้าราชการครูอยู่โรงเรียนใกล้บ้าน พยักหน้าเห็นด้วย “จริงของก้องนั่นแหละแม่ พ่อใส่เสื้อตัวเดิมๆ จนซีดหมดแล้ว เสื้อยืดลายดอกที่แม่ซื้อให้จากตลาดนัดเมื่อสามปีที่แล้วน่ะ พ่อก็ใส่จนแทบจะเป็นชุดประจำชาติแล้ว”
“พูดอย่างกับพ่อไม่เคยซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่เอง” แม่บ่นเบาๆ แต่ก็อมยิ้ม “แต่เออ…ก็จริง เสื้อที่พ่อใส่มันเก่ามากแล้วจริงๆ นั่นแหละ ไปดูก็ได้…แต่ถ้าแพงมาก แม่ไม่ให้นะ!”
“ไม่แพงหรอกครับแม่! ผมกับพี่เกดช่วยกันออกเงินแล้ว” ฉันตอบอย่างหนักแน่น พ่อเป็นเสาหลักของเรามาตลอด ทั้งทำสวนยาง ส่งฉันเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ และส่งพี่เกดเรียนครูที่มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช วันพ่อ ‘5 ธันวาคม’ ปีนี้ เราตั้งใจจะเซอร์ไพรส์พ่อให้ได้ดีที่สุด
รถกระบะคันโปรดของพ่อ (ผู้ใหญ่ก้าน) เข้าไปจอดที่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าใหญ่ที่สุดในเมืองนครฯ กลิ่นหอมเย็นของเครื่องปรับอากาศและเสียงเพลงป๊อปต้อนรับเราทันทีที่ก้าวเข้าสู่ประตูอัตโนมัติ มันเป็นโลกที่แตกต่างจากบ้านสวนยางของเราอย่างสิ้นเชิง
“โอ้โฮ… คนเยอะจังเลย” แม่มองซ้ายมองขวาอย่างตื่นตาตื่นใจ พลางจับแขนฉันไว้แน่น
“ไปกันเถอะแม่ เราต้องไปแผนกเสื้อผ้าผู้ชาย” ฉันจูงมือแม่เดินนำไป ส่วนพี่เกดก็เดินตามหลังอย่างใจเย็นพลางยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปเซลฟี่กับแม่ไว้หนึ่งแชะ
2
เรามาถึงแผนกเสื้อผ้าบุรุษ ชั้น 2 ของห้าง เสื้อเชิ้ตลายสวยงาม เสื้อโปโลสีสุภาพ และเสื้อแจ็กเกตทันสมัยถูกแขวนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ฉันมองหาเสื้อที่คิดว่าเหมาะกับบุคลิกของพ่อที่เป็นคนเงียบๆ แต่มีความเด็ดขาดและจริงใจ
“ก้อง… ดูตัวนั้นสิ เสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายสก๊อตสีฟ้าขาว ผ้าดูดีเชียว” แม่ชี้ไปที่เสื้อตัวหนึ่ง
พี่เกดส่ายหน้า “ไม่เอาหรอกแม่ พ่อไม่ชอบใส่เชิ้ตลายสก๊อต พ่อบอกมันร้อน”
“แล้วแบบไหนล่ะที่พ่อชอบ” แม่ถามกลับอย่างจนใจ
“พ่อชอบเสื้อโปโลสีพื้นๆ ที่ผ้าใส่สบายๆ จะได้ระบายอากาศได้ดีตอนไปดูแลสวน” ฉันตอบพลางหยิบเสื้อโปโลสีเขียวขี้ม้าตัวหนึ่งขึ้นมาดู “นี่ไง! สีแบบนี้ พ่อชอบใส่”
แม่ทำหน้ายู่ “สีเขียวขี้ม้าอีกแล้วเหรอก้อง พ่อใส่สีนี้จนเบื่อแล้วนะ เอาสีที่มันดูสดใสขึ้นหน่อยสิ”
“สีแดงดีไหมแม่ ใส่แล้วดูมีสง่าราศีดีออก” พี่เกดเสนอพร้อมกับหยิบเสื้อโปโลสีแดงเลือดหมูขึ้นมาเทียบกับตัวฉัน
ฉันรีบปัดมือพี่สาว “ไม่เอาสีแดงครับพี่ พ่อเราผิวคล้ำ ใส่สีแดงแล้วจะยิ่งดูดำไปใหญ่”
“เอ้า! เป็นลูกสาวมาตั้งนาน ก็ยังไม่รู้ใจพ่อเท่าลูกชายเลยนะเรา” แม่แซวพี่เกดเบาๆ
เรายังคงเถียงกันเรื่องสีเสื้ออย่างออกรสอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ขาย พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มสีฟ้าอ่อนเดินยิ้มเข้ามาหาเราอย่างสุภาพ
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้ามองหาเสื้อแบบไหนคะ ให้ดิฉันช่วยแนะนำได้นะคะ”
ฉันยิ้มแห้ง ๆ “คือว่า… กำลังหาเสื้อโปโลสำหรับคุณพ่อครับ อยากได้ผ้าดีๆ ใส่สบายๆ สีที่ไม่ฉูดฉาดเกินไป แล้วก็เหมาะกับคนวัยกลางคนผิวสองสีครับ”
พนักงานสาวพยักหน้าเข้าใจทันที เธอหยิบเสื้อโปโลผ้ายืดคอตตอนนุ่มนวลสามตัวออกมาจากราวแขวน ตัวแรกสีเทาอ่อน ตัวที่สองสีฟ้าอมเขียว และตัวสุดท้ายสีเหลืองมัสตาร์ด
3
“สามตัวนี้เป็นคอลเล็กชั่นใหม่เลยค่ะคุณลูกค้า ผ้าคอตตอน 100% ระบายอากาศได้ดีเยี่ยม เหมาะกับอากาศบ้านเราที่นครฯ มากๆ เลยค่ะ ส่วนเรื่องสี…สีเทาอ่อนจะช่วยขับผิวให้ดูสว่างขึ้น สีฟ้าอมเขียวก็ดูสุภาพ ส่วนสีเหลืองมัสตาร์ดนี่ใส่แล้วจะดูภูมิฐานและไม่ซ้ำใครดีค่ะ” พนักงานสาธยายอย่างคล่องแคล่ว
แม่จับเนื้อผ้าตัวสีเทาอ่อนแล้วยิ้ม “เนื้อผ้าดีจริงๆ ด้วยนะก้อง ดูนุ่มนิ่มมาก”
“แต่สีเทาอ่อนมันจะเปื้อนง่ายนะครับแม่ พ่อลงทำงานในสวน บางทีก็มีคราบดิน คราบน้ำยางติดมา” ฉันให้เหตุผลตามความเป็นจริง
พี่เกดหยิบเสื้อสีฟ้าอมเขียวขึ้นมาพิจารณา “สีนี้ก็สวยนะก้อง มันดูเย็นตาดี”
ทันใดนั้นเอง แม่ก็เดินไปที่ราวแขวนข้างๆ และหยิบเสื้อเชิ้ตแขนยาวผ้าฝ้ายเนื้อดีสีขาวออกมาก่อนจะเดินกลับมาหาฉันกับพี่เกด
“แม่ว่าตัวนี้แหละ เหมาะกับพ่อที่สุด” แม่พูดเสียงนุ่มนวล
ฉันกับพี่เกดมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ตัวนั้นดูเป็นทางการกว่าเสื้อโปโลที่เราเล็งไว้มาก
“แต่แม่ครับ…พ่อไม่ค่อยใส่เชิ้ตแขนยาวเลยนะครับ” ฉันแย้ง
แม่ยิ้มเล็กน้อย “พ่อไม่ค่อยใส่ก็จริง แต่วันที่พ่อต้องไปประชุมที่อำเภอ หรือไปร่วมงานสำคัญๆ พ่อก็ใส่ชุดขาวตลอดไม่ใช่เหรอ” แม่หยุดพูดชั่วครู่ ดวงตาของแม่ดูเป็นประกาย “พ่อของเราเป็นคนสุภาพเรียบร้อย ดูดีที่สุดในเสื้อผ้าสีขาวสะอาดนี่แหละ แม่เห็นทีไรก็ภูมิใจทุกที”
ฉันมองเห็นความรักและความภูมิใจในดวงตาของแม่ที่มีต่อพ่อ มันเป็นความรักที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นเหมือนภูเขาท่ามกลางพายุร้าย
“ใช่แม่! จริงด้วย เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวดูดีที่สุดเลยค่ะ ใส่กับกางเกงสแล็กสีดำ พ่อต้องดูเหมือนนายแบบแน่ๆ” เสียงพี่เกดพูดเหมือนเข้าใจความรู้สึกของแม่ทันที
ฉันก็คล้อยตาม “ก็ได้ครับแม่…เอาตัวนี้แหละ”
พนักงานสาวยิ้มเดินเข้ามาเมื่อเห็นเราตัดสินใจได้ “คุณลูกค้าได้ขนาดที่ต้องการไหมคะ”
“พ่อตัวใหญ่หน่อยค่ะ เอ่อ…น่าจะไซส์ XL ค่ะ” พี่เกดตอบ
เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นถูกนำไปบรรจุลงในกล่องของขวัญอย่างสวยงาม ฉันจ่ายเงินด้วยความรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจ แม้จะเป็นเพียงเสื้อเชิ้ตราคาไม่กี่ร้อยบาท แต่ความตั้งใจที่อยู่เบื้องหลังมันมีค่ามากกว่าเงินทั้งหมด
4
ก่อนออกจากห้าง เราแวะที่ชั้นล่างเพื่อซื้อขนมจีบและซาลาเปาไส้หมูสับที่พ่อชอบ
“ก้องว่าพ่อจะดีใจไหม” แม่ถามฉันขณะที่เราเดินไปยังรถ
“ดีใจแน่นอนครับแม่ พ่อไม่เคยพูดว่าอยากได้อะไรเลย แค่ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากลูกๆ พ่อก็ยิ้มแก้มปริแล้ว” ฉันตอบ
พี่เกดพยักหน้า “จริงค่ะ พ่อไม่เคยอยากได้อะไรหรอก…นอกจากเห็นลูกๆ และภรรยามีความสุข”
ฉันกับพี่เกดนั่งเงียบๆ ไม่มีใครอยากฟังเพลงอะไร แม่เป็นคนขับรถตลอดทางกลับบ้าน ภาพในใจของฉันคือ ‘รอยยิ้มของพ่อ’ เมื่อได้รับกล่องของขวัญใบนี้
เมื่อถึงบ้านสวนที่อำเภอทุ่งสง ต้นยางพาราร่มรื่นเหมือนทุกต้นส่งยิ้มใสต้อนรับเรา พ่อกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าบ้าน ในชุดเสื้อยืดสีซีดตัวเก่งพร้อมผ้าขาวม้าคาดเอว
พ่อทักด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ส่งยิ้มละไมใบหน้าชื่นบาน “อ้าว! กลับมาแล้วเหรอ ออกจากบ้านกันตั้งแต่เช้าเลยนะนั่น”
“ไปธุระในเมืองมาค่ะพ่อ” พี่เกดตอบอย่างตื่นเต้น
ฉันเดินเข้าไปหาพ่อ พร้อมกับยื่นกล่องของขวัญสีขาวผูกโบสีทองให้
“สุขสันต์วันพ่อล่วงหน้าครับพ่อ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่ให้สั่นเครือ
5
พ่อรับกล่องของขวัญไปอย่างงงๆ พลางเหลือบมองไปทางแม่ ฉันเห็นแม่ได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าเหมือนจะบอกว่าไม่รู้เรื่องและไม่ใช่ความคิดของแม่
“อะไรกันเนี่ย ไม่ใช่วันเกิดสักหน่อย” พ่อพูด แต่ก็ค่อยๆ แกะโบออกด้วยความระมัดระวัง
พอเห็นว่าเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ พ่อก็หยิบมันขึ้นมาคลี่ดู เนื้อผ้าฝ้ายชั้นดีในยามต้องแสงอาทิตย์ยามบ่ายดูนุ่มนวลน่าสวมใส่
“สวยจัง… เชิ้ตขาวตัวใหม่” พ่อพูดเบาๆ พลางลูบไปบนเนื้อผ้าอย่างทะนุถนอม
“เป็นเสื้อเชิ้ตที่ดีที่สุดที่พวกเราสามคนช่วยกันเลือกให้พ่อเลยนะครับ” ฉันพูด
พี่เกดเสริม “พ่อต้องใส่ไปประชุมผู้ใหญ่บ้านนะคะ ดูสง่ามากเลย”
พ่อมองไปที่ฉัน มองไปที่พี่เกด และสุดท้ายก็มองไปที่แม่ ใบหน้าของพ่อเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากความสุขที่ได้รับเสื้อตัวใหม่ แต่เกิดจากความสุขที่เห็นลูกๆ และภรรยาใส่ใจ
“ขอบใจพวกแกมากนะ… พ่อดีใจจริงๆ” พ่อพูดเสียงเครือๆ ก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอดฉันและพี่เกดทีละคนอย่างชื่นใจ
แม่เดินเข้าไปหาพ่อ แล้วจัดปกเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ให้พ่อที่ยังถือมันแนบตัวอยู่
“เห็นไหม บอกแล้วว่าสวย” แม่พูด
“สวยมาก… สวยที่สุดเลย” พ่อตอบแม่ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมความสุข เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นดูเหมือนจะเปล่งประกายภายใต้แสงแดดอ่อนๆ แห่งบ้านสวน
วันนั้นฉันเข้าใจแล้วว่า ‘ความสุขของพ่อ’ ไม่ได้อยู่ที่ราคาหรือความหรูหราของวัตถุ แต่อยู่ที่ความรัก ความเข้าใจ และความปรารถนาดีเล็กๆ น้อยๆ ที่เราตั้งใจแสดงความกตัญญูกตเวทีต่อพ่อ
