วิกฤตศรัทธาและเปลวเพลิงในตะวันออกกลาง 20 รอมฎอนเลือด เมื่อมหาอำนาจขยับ ไทยต้องปรับตัวบนหลักมนุษยธรรม
บทความพิเศษ | อุสตาซอับดุชชะกูรฺ บินชาฟิอีย์ (อับดุลสุโก ดินอะ)
วิกฤตศรัทธาและเปลวเพลิงในตะวันออกกลาง
20 รอมฎอนเลือด
เมื่อมหาอำนาจขยับ
ไทยต้องปรับตัวบนหลักมนุษยธรรม
ด้วยพระนามของอัลลอฮฺผู้ทรงเมตตากรุณาปรานีเสมอ ขอความสันติและความจำเริญแด่ศาสนทูตมุฮัมมัด ผู้เจริญรอยตามท่านและสุขสวัสดีผู้อ่านทุกท่าน
โลกในช่วงต้นปี 2026 ก้าวเข้าสู่เดือนรอมฎอนอันประเสริฐด้วยความโศกเศร้า หรือรอมฎอนเลือด
เมื่อความตึงเครียดสะสมระหว่างอิสราเอล สหรัฐ และอิหร่าน ระเบิดออกเป็นสงครามเต็มรูปแบบ
จุดแตกหักสำคัญเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ จากปฏิบัติการทางอากาศที่พุ่งเป้าไปยังโรงเรียนประถมสตรีใน จ.ฮอร์โมซกัน ประเทศอิหร่าน คร่าชีวิตเด็กผู้บริสุทธิ์ไปกว่า 51 ราย ตามมาด้วยการสังหารผู้นำสูงสุด อาลี คาเมเนอี
สถานการณ์นี้ไม่ใช่เพียงความขัดแย้งทางทหาร
แต่คือเสียงอวสานของระเบียบโลกเก่าที่ไม่อาจคุ้มครองผู้บริสุทธิ์ได้อีกต่อไป
1.สาเหตุและชนวนเหตุ : จากหยดเลือดสู่เปลวเพลิง
สงครามครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นลอยๆ แต่เป็นผลจากการสะสมของ “วงจรแห่งความแค้น” และการละเมิดอธิปไตยอย่างต่อเนื่อง
การโจมตีสถานศึกษาและเป้าหมายพลเรือนถือเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้อิหร่านตัดสินใจเปิดปฏิบัติการ “True Promise 4” เพื่อตอบโต้ฐานทัพสหรัฐในอ่าวอาหรับ
ซึ่งเป็นการส่งสัญญาณว่า “ไม่มีเส้นแดง” สำหรับการปกป้องศักดิ์ศรีและชีวิตประชาชนอีกต่อไป
2.ภูมิรัฐศาสตร์ : สมรภูมิที่ไร้พรมแดน
ตะวันออกกลางในวันนี้คือจุดยุทธศาสตร์ที่ส่งผลกระทบต่อโลกทั้งใบใน 3 มิติ
มิติที่ 1 การปิดน่านฟ้าและเส้นทางเดินเรือ : ช่องแคบฮอร์มุซที่เป็นเส้นเลือดใหญ่ของพลังงานโลกกำลังถูกคุกคาม
มิติที่ 2 สงครามข่าวสาร (Information War) : การใช้ไอโอ (IO) เพื่อสร้างความชอบธรรมให้การโจมตีพลเรือนว่าเป็น “การป้องกันตัว”
มิติที่ 3 มาตรฐานสองด้าน : วิกฤตครั้งนี้เผยให้เห็นความอยุติธรรมของมหาอำนาจ ที่มักตีตราผู้ตอบโต้ว่าเป็น “ผู้ก่อการร้าย”
แต่เรียกการรุกรานของตนว่า “ความมั่นคง”
3.กองเชียร์และอัตตา : รากเหง้าของความแตกแยก
ในโลกโซเชียล เราเห็น “กองเชียร์” ของแต่ละฝ่ายโต้เถียงกันด้วยอารมณ์และอัตตา (Ego) ไม่ใช่เพียงในระดับโลก แต่ลามมาถึงชุมชนมุสลิมและกลุ่มไลน์ในไทย ความต้องการ “เอาชนะ” และการยึดมั่นในตัวตนทำให้เราลืมมองความสูญเสียของเพื่อนมนุษย์
“อัตตาคือรากของสงครามทุกสนาม ไม่ว่าจะใช้ขีปนาวุธในตะวันออกกลาง หรือใช้คำพูดทำลายกันในกลุ่มไลน์ ผลลัพธ์คือความแตกแยกเหมือนกัน”
4.จุดยืนประเทศไทย : ไม่ต้องเลือกข้าง แต่ให้เลือก “หลักการ” ไม่ว่ารัฐหรือประชาชน
ในฐานะรัฐขนาดกลาง ประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเลือกข้างระหว่างมหาอำนาจ แต่เราต้องเลือกยืนอยู่บน 4 เสาหลัก คือ
ความยุติธรรม (Justice) : การโจมตีพลเรือนคืออาชญากรรม ไม่ว่าใครจะเป็นคนทำ
หลักการ (Principles) : ยึดมั่นในกฎหมายระหว่างประเทศและอธิปไตยของทุกรัฐ
มนุษยธรรม (Humanity) : มองเห็นชีวิตเด็ก 51 รายเป็นมนุษย์ ไม่ใช่เพียงตัวเลขในรายงานสงคราม
สันติภาพ (Peace) : สันติภาพที่ปราศจากความยุติธรรมคือความจอมปลอม
5.ผลกระทบต่อคนไทยและผู้แสวงบุญ : บทเรียนจากสุวรรณภูมิ
วิกฤตนี้ส่งแรงสั่นสะเทือนถึงคนไทยโดยตรง
ผู้แสวงบุญ (อุมเราะฮฺ) : ภาพอุมม๊ารที่ต้องตกเครื่อง ณ สนามบินสุวรรณภูมิ คือบทเรียนเรื่องการ “ยอมรับและวางใจ” ในกำหนดการณ์ของพระเจ้า แต่ในขณะเดียวกันก็สะท้อนถึงความเปราะบางของน่านฟ้าโลก
แรงงานไทย : คนไทยกว่าแสนคนในพื้นที่เสี่ยงต้องเผชิญกับภัยสงครามและการขาดแคลนรายได้
ความมั่นคงในประเทศ : แหล่งท่องเที่ยวในไทยที่เป็นจุดหมายของคนทั้งสองฝ่าย (เช่น ภูเก็ต, ปาย) กลายเป็นพื้นที่เฝ้าระวังภัยแทรกซ้อน
6.บทสรุปและข้อเสนอแนะต่อประเทศไทย
สงครามครั้งนี้พิสูจน์ให้เห็นว่า “การบริหารหัวใจตนเองไม่ได้ จะไม่อาจบริหารสังคมด้วยความยุติธรรมได้” ไทยต้องก้าวผ่านวิกฤตนี้ด้วยสติและการทูตเชิงรุก
ยุทธศาสตร์สำหรับรัฐบาลไทย :
6.1 การทูตเชิงรุก (Active Diplomacy) : ร่วมมือกับอาเซียน (มาเลเซีย-อินโดนีเซีย) เรียกร้องการหยุดยิงทันที
6.2 คณะทำงานฉุกเฉินและถาวร : จัดตั้ง War Room ไม่ใช่แค่เพื่ออพยพคน แต่เพื่อประเมิน “ระเบียบโลกใหม่” และผลกระทบต่อพลังงานในระยะยาว
6.3 ตรวจสอบช่องทางส่งอาวุธ : ยืนยันความบริสุทธิ์ใจว่าไทยไม่ใช่ทางผ่านของการส่งอาวุธเพื่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ในโลก
คำแนะนำสำหรับประชาชน :
– เสพสื่ออย่างมีสติ : ระวังข่าวปลอมที่มุ่งสร้างความเกลียดชังทางศาสนา
– ลดอัตตาในชุมชน : อย่าให้สงครามไกลตัวมาทำลายความสัมพันธ์ของพี่น้องใกล้ตัว
– ผู้แสวงบุญ : ติดตามข่าวสารการบินอย่างใกล้ชิดและลงทะเบียนกับกระทรวงการต่างประเทศทุกครั้ง
“ในยามที่เปลวเพลิงแห่งสงครามลุกโชน สติและการทูตคือเครื่องมือเดียวที่จะดับไฟนั้นได้ และความยุติธรรมคือทางออกเดียวที่ยั่งยืน”
