เราซุกตัวในห้องอับชื้นที่เอาแต่บีบรัดจนตัวลีบแบน
มือของเราตะกายออกไป
พยายามแหวกคว้าสายลมที่ปรารถนา
เสียงแตรลมบีบหัวใจ
มือกำไว้แน่นได้แค่ความว่างเปล่า
แบมืออีกครากลายเป็นแค่เสียงจักจั่นกรีดลั่นบนเปลไกว
ยามนี้ท้องฟ้าด้านนอกหมองหม่น
ไม่แน่ใจ เรื่องผงฝุ่นเข้าตา
ทุกอย่างจึงถูกอำพราง
หรือแค่เพราะเราถูกสั่งให้ปิดตาทั้งสองข้าง
เสียงของเราถูกบั่น ขาดเป็นท่อนๆ
ความสิ้นหวังประดังประเดในถ้วยกาแฟที่เผลอเทน้ำตาลลงไปครึ่งแก้ว
ความอุดมสมบูรณ์ที่ไม่ปรารถนาจะดื่มกิน
ท้องฟ้าสีฟ้าถูกขโมยอยู่เรื่อยๆ
บางวันเผลอมีเมฆมาหยอกล้อ
แต่เพียงชั่วลืมตาขึ้น
สีขาวขุ่นยังคงครอบครอง
แหละเรายังถูกขังไว้ในห้องอับชื้น-เนิ่นนาน
