หนึ่งวัน

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

ในหนึ่งวันเราทำอะไรลงไปบ้าง

จุดเริ่มต้นที่คงต้องตื่นนอน ลืมตาดูโลกในตอนเช้าเพื่อเป็นหลักประกันว่าฉันยังไม่ตายอยู่บนที่นอน โดยไม่สนว่ามันนุ่มแค่ไหน เพราะอย่างน้อยมันก็ไม่แข็งกระด้างและราตรีสวัสดิ์อยู่บนทางเท้า

ท่ามกลางความรู้สึกแรกขณะงัวเงียที่พอจะรู้เนื้อรู้ตัวอยู่บ้างว่าเรื่องราวเลวร้ายเมื่อครู่มันคือฝันไป และมันอาจเป็นยามเช้าที่โล่งอกสำหรับคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้าย

ฝันร้ายปลุกให้ตื่น และจะยังไม่ได้ยินสิ่งใดไปกว่าความจริงของภาระและหน้าที่ ช่างชวนให้หลับใหล อนาคตของวันนี้จะเป็นเช่นไรในหนึ่งวัน โลกความจริงจะมาในรูปแบบไหน หวังไว้เบาได้เบา อย่าได้ร้ายกาจกับชีวิตจนอยากกลับไปนอนแล้วไม่ตื่น

นานแค่ไหนแล้วกับเช้าวันใหม่ที่ยังโหยหาความสดชื่น

นั่นคงเพราะมรสุมชีวิตถูกปกคลุมด้วยหมอกมัวของวันวานที่กำลังลอยคลุมอยู่บนหัวคิด

แลทั่วห้องที่ยังค้างค่าเช่า ทำเลชีวิตที่ห่างไกลทะเลหมอกปลายดอย กับยามเช้าหนาวฉ่ำเย็น โอบอุ่นแก้วกาแฟขม

ช่วงสายในวันเดียวกัน ผมออกจากที่พักเช่นเคยตามปกตินิสัยอยากออกไปถ่ายรูป ในวันที่ไม่รู้จะทำอะไร คนที่มักจะพาตัวเองไปไหนต่อไหนพร้อมกับกล้องในกำมือ เตร็ดเตร่เรื่อยไปตามถนนหนทางที่ยังคงประดับประดาด้วยสีสันของชีวิตตลอดทั้งขาขึ้นและขาล่อง ด้วยขาไม่แข็งแต่ดันเดินไกลได้พอทน

ที่มักจะหลอกตัวเองให้ได้ใจเสมอมา แกมันคนเดินถึก

กระนั้น ความคึกคักนี้ย่อมมีอาการถึงขีดสุด ตอนอวสานย่อมมีอยู่จริง เมื่อมันสมควรแก่เวลา แต่กว่าจะกระซิบบอกตัวเองเบาๆ ว่า แกเดินไม่ไหวแล้ว ต้องใช้เวลาเดินทอดน่องไปราว 5-6 ชั่วโมงในหนึ่งวัน วกกลับมาเล่าเรื่องราวระหว่างทาง การมาถึง ณ จุดที่ไม่มีทางให้เดิน มันคือจุดสิ้นสุดของฟากฝั่ง กับป้ายที่บอกไว้ให้รู้ว่า ท่าน้ำราชวงศ์

บ่ายแล้วของวัน ผมฝากชีวิตไว้อยู่บนเรือข้ามฟาก สัญจรทางน้ำจากฟากหนึ่งไปอีกฟากหนึ่ง หลายชีวิตลอยลำอยู่บนแม่น้ำสายกว้าง ลึก ไหลเรื่อย และเพลินได้เพลินดีกับวิวชีวิตชาวน้ำของผู้คนที่ยังใช้เรือขับสวนกันไปมาคงอยู่ร่วมกับแม่น้ำสายประวัติศาสตร์ แม่น้ำเจ้าพระยา

เรือข้ามฟากเทียบท่าถึงท่าดินแดง คนบนเรือต่างทยอยกันก้าวออกจากเรือ ขึ้นฝั่งอย่างผู้มีอารยะ ผมเดินเซเล็กน้อยแล้วก้าวต่อไปอย่างไม่เสียอาการ ผ่านศาลเจ้าเก่าแก่ ไม่ผ่านเฉย ยกมือไหว้หมายเคารพเพื่อความเป็นสิริ ตลาดเก่ามักมีเรื่องเล่าดีๆ ที่ตรงนี้ ตลาดท่าดินแดง ของกินหลากหลายเก่าแก่ชวนชิม หวังของกินไม่ผิดหวังแถมเต็มอิ่ม แม้จะรีวิวได้ไม่แข็งแรง แต่ก็อยากเรียนเชิญใครหลายคนได้รับรู้รสชาติชีวิตในย่านเก่าแก่ ด้วยวิธีของตัวเองสักเพียงหนึ่งวันแม้ด้วยตังค์ใคร

เย็นย่ำ และแล้วผมก็ย่ำมาจนเย็น ตะวันคล้อย เมื่อถึงเวลาจึงรู้ได้ว่า ในหนึ่งวันคงพอแล้วที่ได้เดินถ่ายภาพตามใจ หนึ่งวันที่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับตัวเอง พบเจอกับบางสิ่งที่ชวนให้หลงลืม และบางอย่างที่อยากจดจำมันเอาไว้ให้นึกถึงก่อนเข้านอนหรือตอนตื่น หนึ่งวันที่จะทำให้วันวานแสนสนุกของเราเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งวัน

ขอบคุณมากมายครับ