ของดีมีอยู่
ปราปต์ บุนปาน
แทบทุกคนที่มี “สามัญสำนึก” และ “สติครบถ้วนสมบูรณ์” ต่างรับรู้เหมือนๆ กันว่า ณ ห้วงเวลาปัจจุบัน สังคมไทยกำลังเผชิญหน้ากับสถานการณ์แพร่ระบาดของ “โควิด-19” อย่าง “เละเทะ” “วุ่นวาย” “สับสน” และปราศจาก “ความเชื่อมั่น” ใดๆ ทั้งสิ้น
ลำพังการมีเชื้อไวรัสสายพันธุ์ใหม่ๆ ที่รับมือยากกว่าเก่า แพร่กระจายเข้ามาในประเทศ นั่นอาจเป็นเรื่องหนักหนาที่สามารถยอมรับกันได้ เพราะสามารถเกิดขึ้นได้ในอีกหลายประเทศทั่วโลก
แต่การบริหารจัดการเรื่อง “วัคซีน” อันเต็มไปด้วย “ความรวนเรไม่แน่นอน” ต่างหาก ที่บ่งบอกว่าพวกเรากำลังดำรงชีวิตอยู่กับโรคระบาดด้วย “ความเสี่ยง” ที่สูงเกินกว่าปกติ
ทั้งเรื่องการไม่มี “วัคซีนทางเลือก” ที่หลากหลายครอบคลุมพอ
การจัดสรร-กระจายวัคซีนที่เต็มไปด้วยความติดขัดและความคลางแคลงใจของผู้คน
สภาวะที่รัฐบาลและหน่วยงานรัฐไม่สามารถสื่อสาร-สร้างความมั่นใจได้ว่า “วัคซีนแอสตร้าเซนเนก้า” ซึ่งเป็นวัคซีนที่ได้รับความเชื่อถือมากกว่าวัคซีนอีกยี่ห้อที่ประเทศไทยมีอยู่ในมือนั้น จะมีจำนวนเพียงพอกับความต้องการของประชาชนในเร็ววันนี้หรือไม่
(ในช่วงเวลาเดียวกับการที่นายกรัฐมนตรีเข้ารับการฉีด “วัคซีนแอสตร้าฯ” ครั้งที่สองตามกำหนดการเดิม ท่ามกลางอารมณ์ยิ้มแย้มสบายใจของบุคคลรายล้อม)
ขณะเดียวกัน แอพพลิเคชั่น “หมอพร้อม” ซึ่งควรจะเป็นที่พึ่งหลักของผู้คนจำนวนมากที่ต้องการฉีดวัคซีน ก็มีอาการ “ไม่พร้อม” กระทั่งเพิ่งถูกสั่งเบรกจาก ศบค.
ยิ่งกว่านั้น เรายังได้พบเห็นปรากฏการณ์ที่คนมีกำลังทรัพย์จำนวนไม่น้อยพากันเดินทางข้ามทวีป เพื่อไปรับวัคซีนในประเทศซึ่งมีระบบการจัดสรรทรัพยากรที่ดีและทั่วถึงกว่า เช่น สหรัฐอเมริกา
“ชุดปัญหาโควิด” ที่ประเดประดังเข้ามาเหล่านี้ ส่งผลให้การพยายามโยนปัญหาไปยังประชาชนที่ไม่ยอมลงทะเบียนรับวัคซีน และการเกณฑ์ดารามารณรงค์เรื่องดังกล่าว (พร้อมได้รับอภิสิทธิ์ให้เข้าฉีดวัคซีนก่อนหน้าคนอื่น) กลายเป็นประเด็นที่ “เอาต์” ไปเรียบร้อยแล้ว
จากบริบทข้างต้น ย่อมไม่มีใครกล้าจะปฏิเสธว่าประเทศไทยไม่มีปัญหา เพราะปัญหานั้นมีอยู่แน่ๆ แถมมีอยู่เยอะด้วย
สิ่งต่อไปที่ควรวินิจฉัยกันก็คือ “ปัญหา” ซึ่งพวกเรากำลังเผชิญนั้น มันเริ่มต้นขึ้นจากจุดไหน?
หากมองย้อนไปใกล้ๆ ปัญหาน่าจะอยู่ที่รัฐบาลชุดปัจจุบัน นายกรัฐมนตรีในฐานะหัวหน้ารัฐบาล และรัฐมนตรีผู้มีส่วนรับผิดชอบ
ท่ามกลางคำถามหลากหลายข้อที่เกิดขึ้นในสังคม อาทิ
การแก้ปัญหาโควิดโดยให้อำนาจรวมศูนย์อยู่ที่ตัวนายกรัฐมนตรีและ ศบค.นั้น “เวิร์ก” จริงหรือไม่?
นายกรัฐมนตรีและ “คนใกล้ตัว” มีศักยภาพจะรับมือปัญหาซับซ้อนหลายระลอกดังกล่าวได้ดีเพียงใด?
ทำไมนโยบาย-แนวปฏิบัติหลายๆ เรื่อง ที่ใช้รับมือปัญหาโรคระบาด ระหว่างผู้นำรัฐบาลกับพรรคร่วมรัฐบาล จึงคล้ายจะขัดแย้งไม่ลงรอยกัน?
ปัจจุบัน รองนายกฯ และ รมว.สาธารณสุข สามารถปฏิบัติหน้าที่ของตนเองได้สมบูรณ์แบบแค่ไหน?
รัฐมนตรีกระทรวงอื่นๆ ควรได้เข้ามาร่วมแสดงบทบาทในการแก้ไขปัญหามากกว่านี้หรือไม่? เช่น รมว.กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมนั้นหายไปไหน? ในภาวะชะงักงันของแอพพลิเคชั่น “หมอพร้อม”
หรือถ้าจะลองมองย้อนไปไกลยิ่งกว่านั้น ปัญหาอาจเริ่มก่อตัวขึ้นพร้อมๆ กับการทำรัฐประหารเมื่อ 7 ปีก่อน
รัฐประหารที่ “ปิดทาง” ของการแก้ไขปัญหาและการสั่งสมวุฒิภาวะของสังคม ด้วยระบอบประชาธิปไตย
รัฐประหารที่ “เปิดทาง” ให้ “อำนาจนอกระบบ” ซึ่งนำแสดงโดยกองทัพ
รัฐประหารที่ “ทำคลอด” ให้แก่ “ระบอบประชาธิปไตยกลายพันธุ์” “รัฐธรรมนูญที่บิดเบือนเจตนารมณ์ของประชาชน” และ “กระบวนการยุติธรรมอันบิดเบี้ยว”
รัฐประหารที่พยายาม “ขจัด” นักการเมืองผู้มีความสามารถ-วิสัยทัศน์ออกจากเวทีอำนาจ และ “สงวนรักษาพื้นที่” ไว้ให้แก่นักการเมืองที่สยบยอมต่อ “อำนาจอื่น” ซึ่งไม่ใช่ “อำนาจประชาชน”
อันนำมาสู่ “รัฐบาลที่ด้อยประสิทธิภาพ” ชุดปัจจุบัน
ในท้ายที่สุด
