ฝุ่นฟ้า ธุลีดิน
จากสงกรานต์ สู่สงครามยืดเยื้อ
จากสงกรานต์ผ่านมาถึงวันนี้
ยังไม่มีทีท่าซาลงได้
ซ้ำวิกฤตผิดคาดหวาดหวั่นใจ
สงครามใหญ่ที่เผชิญเกินเยียวยา
ผู้ป่วยล้น, คนตายวันหลายสิบ
ยอดสูงลิบและมากรายตายอนาถา
ศักยภาพล้วนจำกัดเต็มอัตรา
การรักษาไม่มีทางทำได้ทัน!
ทุกอย่างจึงตึงเครียดจนเบียดแน่น
จะเดินแผนอะไรก็ไหวหวั่น
เหลือทางเลือกที่เล็กลีบแทบตีบตัน
ยิ่งนับวันความเลวร้ายไม่บรรเทา
หดหู่-สะเทือนใจไปทุกย่าน
เมื่อเห็นข่าวตายคาบ้านคาเรือนเหย้า
ภาพเช่นนั้นวันข้างหน้ายากคาดเดา
จะรุมเร้าและสุ่มเสี่ยงมากเพียงใด!
ภาพที่เห็นเป็นอยู่ประจักษ์แจ้ง
แม้ผู้นำจะแถลงแกร่งแค่ไหน
เมื่อสวนทางอย่างที่เห็นและเป็นไป
ฤๅจักสร้างความมั่นใจได้แท้จริง!
เมื่อมองหมอ-พยาบาลงานล้นมือ
คือภาระซึ่งแบกรับกับทุกสิ่ง
ทั้งสมองสองมือเป็นระวิง
ใจแน่วนิ่งและอดทนงานที่ทำ
จากสงกรานต์ผ่านมา ณ วันนี้
ลองทบทวนอีกทีก่อนล้มคว่ำ
ใช่ตั้งรับนับศพตามยถากรรม
เถอะผู้นำหยุดขึงขัง, ฟังคนทุกข์
ฟังเสียงร้องท่วมท้นคนทุกข์ยาก
เสียงไห้ร่ำเพราะลำบากอย่างเข็ญขุก
เร่งแก้วิกฤตการณ์ที่ลามลุก
แล้วคืนสุขประชาชนในเร็ววัน!
(เราอดทนอย่าย่อท้อต่อความทุกข์
แม้หัวใจจะไร้สุข…ต้องฝืนทน!)
