หมอมือเทวดา (2) : เมื่อพ่อแม่ตาย

30.08.2026

การ์ตูนที่รัก | นายแพทย์ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์

บ้านเรากำลังมีจำนวนผู้ป่วยภาวะเครียดหลังภยันตรายเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่องจากเหตุน้ำท่วมใหญ่หลายจังหวัด แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในกรุงเทพฯ รถไฟพุ่งชนรถบัสกลางเมือง ไฟไหม้ร้านอาหารบันเทิงกลางดึก ตามด้วยเหตุกราดยิงในโรงเรียน

หลายคนกำลังอยู่คนเดียวท่ามกลางภาพโมเสกรอบตัวเหมือนเด็กชายอิชชิน

ฉะนั้น เรื่องน่าสนใจของการ์ตูนญี่ปุ่นคือผู้เขียนค้นคว้ามาก่อนเขียน โดยเฉพาะมังงะกลุ่มที่เล่าเรื่องอาชีพหรือวิชาชีพต่างๆ ไม่เพียงเนื้อเรื่องสนุกสนาน มุ่งเน้นความวิริยอุตสาหะยิ่งยวด ทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้ ทั้งนี้ โดยอ้างอิงข้อมูลเชิงลึกและเบื้องหลังข้อมูลที่นักเขียนนักวาดไปทำการบ้านมา

ในหน้าคำตามท้ายเล่มหมอมือเทวดาเล่ม 2 ก็เช่นกัน หนังสือชุดนี้ลงรายละเอียดชื่อการผ่าตัด การลงมีด ชื่อเส้นเลือด ชื่อเส้นประสาท ชื่อชิ้นกระดูก และศัพท์แพทย์มากมายไม่เกรงใจคนอ่าน

เราย่อมสงสัยได้ว่าข้อมูลถูกต้องหรือไม่ อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนแต่ละท่านมีวิธีกล่อมเกลาให้เราหลงใหลข้อมูลจริงจังด้วยวิธีการต่างๆ กัน

สำหรับชิอิชิอิผู้เขียนเรื่องนี้ เขาเล่าเรื่องการไปพบศัลยแพทย์ผู้ลงหลักปักฐานวงการศัลยกรรมทางมือของญี่ปุ่นด้วยตนเองถึงที่

นั่นคือนายแพทย์ทามาอิ สุสุมุ ผู้เคยต่อนิ้วหัวแม่มือสำเร็จเป็นครั้งแรกของโลกที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยการแพทย์จังหวัดนารา เมื่อปี 1965

ย้อนกลับไปทศวรรษ 1990 นายแพทย์หนุ่มศัลยแพทย์ทางมือสองคน เทสึกะ ทาเคชิ กับวาคาอิ อัทสึชิ ทำงานอาสาสมัครในประเทศที่กำลังมีสงคราม

วันนี้ภรรยาและลูกของทั้งสองจะมาเที่ยวหาในเขตเมืองที่ซึ่งมีความปลอดภัย เด็กทั้งสองคือเด็กชายเทสึกะ อิชชิน 6 ขวบ และเด็กหญิงวาคาอิ ฮินาตะ 5 ขวบ

เทสึกะตื่นเต้นกับงานที่พ่อทำ เขาขอพ่อแม่พาเข้าไปดูโรงพยาบาลที่พ่อทำงาน ในขณะที่ฮินาตะหิวน้ำขอให้พ่อแม่พาไปหาน้ำกินก่อน

ระหว่างที่ครอบครัววาคาอิเดินแยกออกไปนั้นเอง มีเสียงซู่มผ่านท้องฟ้าแล้วโรงพยาบาลก็ระเบิดเป็นจุณ พ่อแม่ของเทสึกะตายคาที่

“คนไข้เป็นเด็กเพศชาย อายุ 6 ขวบมีแผลไฟไหม้ตั้งแต่ช่วงคอถึงแผ่นหลังต้องกำจัดเนื้อตายและสิ่งแปลกปลอมออกจากแผลก่อน จากนั้นค่อยปลูกถ่ายผิวหนัง” นายแพทย์วาคาอิขอเป็นผู้ผ่าตัดเด็กชายอิชชินด้วยตนเอง “จะผ่าตัดปลูกถ่ายนิ้วหัวแม่มือขวาของพ่อให้ลูกด้วย”

การผ่าตัดกินเวลาสิบชั่วโมง หลังผ่าตัดเด็กชายอิชชินฟื้นตัวดีแต่ไม่พูด เขาไม่ร้องไห้เลยสักครั้งไม่ว่าจะเป็นเวลาทำแผลหรือพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แพทย์ลงความเห็นว่าเขากำลังเผชิญภาวะเครียดหลังภยันตราย (PTSD : Post-Traumatic Stress Disorder)

ภาพลายเส้นมังงะช่วงนี้จะวาดรูปอิชชินอยู่ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่เป็นโมเสกรวมทั้งคนทุกคนที่แวะเวียนมาหา เป็นเทคนิควาดรูปผู้ป่วยภาวะเครียดหลังภยันตรายที่น่าสนใจมาก

ฮิเดโกะ ภรรยาของหมอวาคาอิขอคุยกับสามีเรื่องอิชชินไม่พูดและไม่ร้องไห้เลย

“อิชชินอาจจะเป็นเด็กเกินไปจนไม่เข้าใจสภาพการณ์ก็ไม่แน่” หมอวาคาอิว่า

“อย่าดูถูกเด็กสิคะ!” ฮิเดโกะว่า “อิชชินเป็นเด็กฉลาด ฉันคิดว่าดีไม่ดีเขาจะรู้อยู่แล้วว่าพ่อแม่ตายตั้งแต่คุณยังไม่ได้บอก” จากนั้นพูดต่อว่า “มนุษย์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เข้มแข็งขนาดร้องไห้คนเดียวได้หรอก ต้องมีใครสักคนที่รู้สึกเศร้าร่วมกันได้ มนุษย์ถึงจะหลั่งน้ำตาออกมาได้ต่างหาก”

“อิชชินก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวสักหน่อย ยังมีพวกเราอยู่นี่นา” หมอวาคาอิผู้สามีพูด

“สำหรับเด็กอายุรุ่นนั้น ผู้ใหญ่ที่ไม่ใช่พ่อแม่ก็เหมือนมนุษย์ต่างดาวนั่นแหละค่ะ ต้องเป็นคนที่อาศัยอยู่ในโลกเดียวกันกับอิชชิน”

ชวนให้นึกถึงที่มาเรีย มอนเตสซอรี่ ว่าไว้ โลกของเด็กอยู่ที่ระดับสายตาเด็ก จะคุยกับเด็กให้รู้เรื่องเราควรคุกเข่าลงให้ระดับสายตาเท่ากับพวกเขา

“ฮินาตะหรือ” คนเป็นพ่อว่า

“คุณเป็นห่วงฮินาตะก็เลยยังไม่ได้ให้เจออิชชินเลยสักครั้งใช่มั้ย” คนเป็นแม่ว่า

“ไม่รู้ว่าควรให้ฮินาตะเห็นอิชชินในสภาพผ้าพันแผลเต็มตัวรึเปล่า”

“ฮินาตะไม่เป็นไรหรอก เขาเป็นห่วงอิชชินจริงๆ”

ในความเป็นจริงระเบิดลูกนั้นอยู่ไม่ห่างจากครอบครัววาคาอิมากนัก เด็กหญิงฮินาตะอาจกล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งในผู้ประสบภัย ชวนให้นึกถึงแอนนา ฟรอยด์ ผู้เชี่ยวชาญด้านเด็กประสบภัยสงครามที่จัดระบบดูแลเด็กแบบกลุ่มเพื่อให้เด็กช่วยเหลือกัน

ภาพที่พ่อแม่พาฮินาตะมาเยี่ยมอิชชิน ลายเส้นเขียนให้เห็นอีกครั้งว่าอิชชินเห็นร่างโมเสกสองร่างพาฮินาตะเข้ามาหา เขาเห็นฮินาตะคนเดียว เขาโดดเดี่ยวมากที่สุด

“ฮินาตะ”

“อิชชิน”

เด็กชายหญิงคุยกัน แตะมือกัน จากนั้นกอดคอกันร้องไห้ เสียงนั้นมิใช่เสียงร้องไห้เรียกว่าเสียงโหยหวนดีกว่า

เสียงกรีดร้องของอิชชินดังก้องโถงทางเดินโรงพยาบาลยาวนานเหมือนไม่มีวันจบสิ้น

หลังจากวันนั้นหมอวาคาอิรับอิชชินเป็นบุตรบุญธรรม อิชชินกับฮินาตะเติบโตขึ้นมาเป็นพี่น้อง แผลเป็นบนแผ่นหลังถูกสักเป็นลายดอกไม้ที่คุณแม่ของอิชชินรักที่สุด

ขณะเดียวกันอิชชินได้หัวแม่มือของคุณพ่อไว้กับตัว เขาตั้งใจจะเป็นศัลยแพทย์ทางมือที่เก่งที่สุดจึงเดินทางไปเรียนที่ฝรั่งเศสแล้วเป็นหมออาสาแบบที่คุณพ่อทำจึงเดินทางไปทำงานในเขตสงคราม

ชีวิตเขาเสียพ่อแม่ไปแล้วไม่มีวันหวนกลับ เขาไม่จำเป็นต้องลืมพ่อแม่

ไม่จำเป็นต้องลืมเรื่องที่เขาเป็นฝ่ายรบเร้าให้พ่อแม่พาเขาเข้าไปดูโรงพยาบาล

แต่เขาจะมีชีวิตอยู่กับมัน โดยที่มีพ่อแม่อยู่กับตัวเสมอ