จันทราโอบกอดราตรี เดือนปีไหลเวียนเปลี่ยนผ่าน
วันพรุ่งโอบกอดวันวาน เนิ่นนาน – เร็วรี่ รีรอ
นกดิ้นรนพ้นเปลือกไข่ โค้งฟ้ากว้างใหญ่คือห้องหอ
ครอบซ้ำค้ำหัวกดคอ ไยระย่อยำเกรง?
จิบสุราวาดอักษร เรืองรองรุ่งรัศมีเปล่ง
ภพ สภาวะ ภวังค์ วังเวง ว่างเปล่าบรรเลงสงัดงัน
อยู่เดี่ยวมิควรเหม่อพิงระเบียง ใช่เพียงอาคันตุกะขณะฝัน
เมื่อเรือนใจไฟสถิตนิจนิรันดร์ อนาคาริกพลันจากจร
จอกเปล่าชูค้าง คว้างเปลี่ยว เหลียวมองกิ่งหลิวโอนอ่อน
อ้างว้างใช่อาวรณ์ ขาดตอน – สืบเนื่อง – เว้นวรรค
หว่างวิถีคลื่นลมและคมดาบ ซึมซาบเบากลวง – หน่วงหนัก
ดื่มจันทร์ ดื่มสุรา ดื่มความรัก คุ้นเคยรู้จักยังเมามาย* ฯ
* จากบทกวี โอบกอดจันทรา ของ เรืองรอง รุ่งรัศมี (2496-2563)
