เถือกเถกิงเริงร่ายพรายเพรา รุจิเรขรังเงา
ไหววูบทิพรูปกลางไฟ
อำไพเพลิงขยั้นขยาดใด ร่างทิพรำไร
ร่วงพรูสู่แดนดินดาน
เพลิงพรามใช่เพลิงโฉดฉาน คือเพลิงแห่งกาล
เบ้าหลอมรุจาจารดล
ทิพร่วงรากหยั่งหลั่งผล หวานนิดพิษปน
ปมชาติปมเผ่าเหง้ากอ
เด็กเด็กผ้าขาวเมามอ- ซอถูกกดคอ
มืดโมห์ใจคับคาบคำ
ตราบใหญ่ใจภักดิ์รักจำ ยกชาติชูค้ำ
ย่ำเหยียบทุกสารทิศานติ์
อ้างคุณธรรมรัตน์ชัชวาลย์ แผ่นดินจึงดาล
ประดุจประดงกำเดา*
คนดีไม่ดีดูเอา บั้งบ่าเพริศเพรา
ถึงชั่วก็ชั่วแบบดี
หน้าใสไร้ฝ้าราคี หนากว่าธาตรี
แสนแสนสุขเขษมผ่องใส
ไพร่ฟ้าหน้าเผือดเผือดไป ทิพรูปอาลัย
จากแล้วเลยหายไฉนเห็น
เห็นแต่โจราอยู่เป็น คุมโหดเลือดเย็น
ยิ้มปราศรัยใจเชือดคอ
คืบคลานเข่ากดหัวฉ้อ เทือกเถาเหล่ากอ
สาปกระซิบทิพรูปบรรลัย ฯ
* นายผี, ความเปลี่ยนแปลง (2517)
