ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจ | หนุ่มเมืองจันท์
ช่วงหลังผมเริ่มจะปฏิเสธงาน “ผู้ดำเนินรายการ” ในงานสัมมนาต่างๆ มากขึ้น
หลังจากที่หลีกเลี่ยงงานบรรยายมาได้พักใหญ่
เหตุผลง่ายๆ ก็คือ เริ่มไม่สนุก
และตื่นเต้นมากเกินไป 555
เวลาที่เราสนุกกับงาน หรือรู้สึกมั่นใจ เราจะไม่ค่อยตื่นเต้น
แต่ถ้าไม่ค่อยสนุกหรือรู้สึกว่าไม่พร้อม
เราจะตื่นเต้น
ผมไม่ค่อยชอบความรู้สึกแบบนี้มากนัก
อายุมากแล้ว กลัว “หัวใจวาย” บนเวที 555
ในจำนวนงานทั้งหมด ที่ผมกลัวที่สุด คือ “ดินเนอร์ ทอล์ก” ครับ
เพราะนอกจากต้องสู้กับอาหารและไวน์บนโต๊ะแล้ว
ยังต้องต่อสู้กับการคุยกันบนโต๊ะอาหารอีก
ไม่เหมือนกับงานสัมมนาทั่วไปที่คนจะโฟกัสที่เวที
ใครที่ทำงานด้านนี้จะเข้าใจดี
ตอนที่ “พี่เตี้ยม” บริสุทธิ์ กาสินพิลา โทร.มาชวนให้ผมเป็นผู้ดำเนินรายการสัมภาษณ์ “เต” ไตรเตชะ ตั้งมติธรรม กรรมการผู้จัดการ “ศุภาลัย” ในงาน “33 ปี Home Buyers X 10 ปี The Next Real”
ผมเช็กคิวแล้วก็รับปากเลย เพราะเกรงใจ “พี่เตี้ยม” ที่คุ้นเคยมานานตั้งแต่เป็นนักข่าว “ประชาชาติธุรกิจ”
ทั้งที่เป็นเรื่องอสังหาริมทรัพย์ เป็นเรื่องหนึ่งที่พยายามหลีกเลี่ยง
รู้ตัวว่าไม่ค่อยรู้เรื่องนี้มากนัก
เหมือนกับเรื่องการเงิน
ถ้ามีคนเชิญเมื่อไร มักจะปฏิเสธทุกครั้ง
ตอนแรก ผมนึกว่าเป็นงานสัมมนาปกติธรรมดา
แต่ “พี่เตี้ยม” บอกว่า ไม่ใช่
“เป็นงานดินเนอร์ ทอล์ก”
งานที่น่ากลัวที่สุด
ผมถือหลักว่าเมื่อหนีไม่ได้ ก็ต้องเข้าร่วม
ตอนที่นัดคุยรายละเอียดของงาน ผมจึงเสนอ “พี่เตี้ยม” 2 เรื่อง
เรื่องแรก ให้ทุกคนทานอาหารให้เสร็จเรียบร้อยจนถึง “ของหวาน”
แล้วค่อยเริ่ม “ดินเนอร์ ทอล์ก”
ไม่เช่นนั้น คนจะไม่สนใจการสัมภาษณ์บนเวที
“พี่เตี้ยม” โอเค
เรื่องที่สอง ขอคนที่รู้เรื่องดีเรื่องอสังหาริมทรัพย์สักคนเป็นผู้ดำเนินรายการด้วย
ให้เขาได้ถามแบบลงรายละเอียดเป็นช่วงๆ แบบคนรู้จริง
น่าจะทำให้เนื้อหาบนเวทีลึกยิ่งกว่าผมสัมภาษณ์คนเดียว
ตอนแรกที่ผมคิด คือจะชวน “พี่เตี้ยม” ขึ้นด้วย
บังเอิญที่วันนั้น “นัท จักรไพศาล“ ผู้บริหาร Pocket Development หนึ่งในทีมหลักสูตร Next Real มานั่งคุยด้วย
“พี่เตี้ยม” รีบโบ้ยให้ “นัท” ทันที
“นัท” เป็นน้องที่เคยเรียน ABC กับผมมาก่อน จึงคุ้นเคยกัน
“อ้าว พี่เตี้ยม วันนี้ผมกะจะมานั่งฟังเฉยๆ”
เรียบร้อยครับ
“นัท” จะขึ้นเวทีกับผม
พอรู้ว่ามี “นัท” ขึ้นด้วย ผมก็สบายใจ เพราะเขาทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อยู่แล้ว
ต้องซักถามได้ลึกขึ้นแน่นอน
“พี่เตี้ยม” บรีฟให้ฟังว่า ทำไมเลือก “ไตรเตชะ” มาเป็น “แขกพิเศษ” ในช่วงดินเนอร์ ทอล์ก
เขาบอกว่า “ศุภาลัย” ได้รับการยอมรับจากคนในวงการ 4 เรื่อง
คือ 1. บริหารโครงการได้มีคุณภาพ แต่ต้นทุนต่ำ
2. หนี้ต่ำ-เงินสดเยอะ
3. ประสบความสำเร็จในการขยายไปต่างจังหวัด
4. ลงทุนในต่างประเทศ ทำโครงการในออสเตรเลีย
และอีกเรื่องหนึ่งที่ “พี่เตี้ยม” ชอบ คือ “ไตรเตชะ” เป็น “รุ่น 2” ของ “ศุภาลัย”
อยู่ในช่วงการรับไม้ต่อจาก ดร.ประทีป ตั้งมติธรรม
น่าจะเป็น “กรณีศึกษา” ของการส่งไม้ต่อทางธุรกิจที่นุ่มนวล
และสามารถบอกได้ว่า “ประสบความสำเร็จ”
“พี่เตี้ยม” และ “นัท” ส่งแนวคำถามมาให้ก่อนล่วงหน้าหลายวัน
ผมค้นข้อมูลเพิ่ม และปรับเป็นสคริปต์คำถาม
แต่เรื่องหนึ่งที่ยังนึกไม่ออกคือ “คำถามแรก”
ผมจินตนาการถึงบรรยากาศ “ดินเนอร์ ทอล์ก” หลังทานอาหารอิ่มใหม่ๆ
กำลังคุยกันบนโต๊ะอย่างสนุก
“คำถามแรก” สำคัญมาก
ถ้าดึงความสนใจของคนฟังได้ การสนทนาต่อเนื่องหลังจากนั้นจะง่ายขึ้น
นั่งคิดอยู่หลายวัน
คิดไม่ออก
จนวันสุดท้ายก่อนงาน ครีเอทีฟก็เริ่มทำงาน
“เดดไลน์ คือ แรงบันดาลใจ” ครับ
ผมคิดว่าคนที่ทำงานมานาน ต้องมีเรื่องราวที่ประทับใจและอยากเล่า
จะเป็นเรื่องอะไรก็ได้
ไม่ว่าเรื่องงาน คน หรือเรื่องเล็กๆ บางอย่าง
ผมก็ไม่รู้ว่าคุณเตอยากเล่าเรื่องอะไร
แต่ผมเชื่อมั่นในพลังของ “เรื่องเล่า”
คนจะจำ “เรื่องเล่า” ได้ดีกว่าเรื่องอื่นๆ
และถ้า “เรื่องเล่า” ทำงาน เรื่องอื่นๆ จะง่ายขึ้น
ผมไปตั้งแต่เริ่มงาน ขอคุยกับคุณเตพร้อมกับ “นัท” ก่อนงานจะเริ่ม
เล่าให้ฟังว่าอยากถามคำถามแรกแบบนี้
“คุณเตมีเรื่องเล่าอะไรที่ประทับใจในช่วงที่ทำงานกับศุภาลัยที่สุด”
“ไตรเตชะ” คิดนิดหนึ่ง
“เรื่องโรงงานหมิงตี้ที่กิ่งแก้วระเบิด”
ผมพอรู้เรื่องนี้จาก “พี่เตี้ยม” อยู่แล้ว
เป็นเรื่องที่ดีมาก
วันนั้น ผมเริ่มต้นด้วยคำถามนี้เลย
คุณเตมีเรื่องไหนที่ประทับใจที่สุด และน่าจะบ่งบอกความเป็น “ศุภาลัย” ที่สุด
เขาเล่าถึงเหตุการณ์โรงงานหมิงตี้ เคมีคัลระเบิดเมื่อปี 2564 โรงงานนี้อยู่ในซอยกิ่งแก้ว บางพลี
ติดกับหมู่บ้านศุภาลัย
แรงระเบิดทำให้บ้านเกือบ 300 หลังเสียหาย ทั้งที่ขายแล้วและกำลังเปิดขาย
ทันทีที่รู้ข่าว เขาสั่งให้ลูกน้องหา? “ที่พัก” ให้ลูกบ้านทุกคนในคืนนั้น
เปิดโรงแรมแถวนั้นให้นอนเลย
วันรุ่งขึ้น เขาเข้าหมู่บ้านเองเลย และอยู่ประจำการต่อเนื่อง 2 สัปดาห์
เริ่มสำรวจความเดือดร้อนของลูกบ้าน
แม้ทุกบ้านจะทำประกันภัยอยู่แล้ว แต่ช่วงนั้นเป็นช่วงโควิด-19
หาช่างซ่อมยากมาก
คุณเตเสนอลูกบ้านว่า “ศุภาลัย” จะรับซ่อมให้ เพราะเขามีช่างทุกด้านและอุปกรณ์พร้อม
ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย
เขาเสนอหลักการง่ายๆ กับลูกบ้านว่ามีแต่ “เจ๊า” กับ “เจี๊ยะ”
ถ้าค่าใช้จ่ายจริงเกินวงเงินประกัน
“ศุภาลัย” รับผิดชอบเอง
ไม่ต้องจ่ายเพิ่ม
แต่หากอยู่ในวงเงินประกัน ลูกบ้านก็ใช้สิทธิ์เต็มจำนวน
“ลูกค้า” ประทับใจมาก
เรื่องราวในวันนั้นได้กลายเป็น DNA ของ “ศุภาลัย” ในวันนี้
เพราะทุกครั้งที่เกิดวิกฤต พนักงานทุกคนจะรู้เลยว่าต้องทำอย่างไร
ไม่มีคำถามว่า “จะช่วยลูกบ้านหรือไม่”
ทุกคนก้าวข้ามคำถามนี้ไปที่คำถามใหม่
“เราจะช่วยลูกบ้านอย่างไร”
ระหว่างที่คุณเตเล่าเรื่องนี้ ผมกวาดตามองคนดู ทุกคนนิ่ง นั่งฟังอย่างตั้งใจ
…แบบนี้เรียบร้อย
จากนั้น “เดอะ โชว์ มัสต์ โก ออน”
บรรยากาศบนเวทีลื่นไหล
ยิ่งได้ “นัท” ถามในเรื่องคนในวงการอสังหาฯ อยากรู้
คนยิ่งชอบ
หลังจบงาน ผมนั่งดูข่าวหรือโพสต์ของสื่อต่างๆ
เนื้อหาบางส่วนแตกต่างกัน
แต่ทุกคนเขียนถึงเรื่องนี้
พลังของ “เรื่องเล่า” ทำงานจริงๆ
