ไส้เดือนหลงทาง

เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

บางครั้งความรู้สึกไร้ค่าก็แอบเกิดขึ้นได้เพียงตามลำพัง เนื้อหาชวนสมคบคิดชักพาให้เสียความรู้สึก แม้จะเกิดขึ้นมาเพียงประเดี๋ยวเดียว ตามวาระที่อาจวนวกกลับมาในแบบไร้การแจ้งเตือน ไม่รู้ที่ไหนเมื่อไหร่ และสิ่งนี้ก็ทำเอาหลอนได้ใจ

มันเป็นวันเวลาของการห้ำหั่นความมั่น ช่วงชีวิตที่ใครสักคนไม่กล้าจะเดินหน้า พอกับการกลัวที่จะเดินถอยหลัง

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงกระหายการเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อย

จนกว่าจะเจอเข้ากับเรื่องราวดีๆ ด้วยหวังผ่อนคลาย ก้าวเดินสะเปะสะปะอาจสะดุดเข้ากับแรงบันดาลใจจากใครอื่น ระหว่างรอให้คำลวงชวนหลงจากเสียงในหัวจางคลายหายไปจากใจตัวเอง

กลางวันแสกๆ แดดร้อนๆ ของตอนเที่ยงวัน คราวนั้นความร้อนแรงหนักหนาทำให้รู้เนื้อรู้ตัวถึงคำว่า แสงแดดแผดเผา ทำให้จังหวะก้าวเดินจึงเร่งเร้าเข้าหาหลบเข้าร่ม ตามแนวเงาขอบชายคาตามอาคารบ้านเรือน หรือร่มไม้ตามข้างทาง และการหลบแดดด้วยสายตามองต่ำระดับแทบเท้า ทำให้พบเข้าบางสิ่ง บางสิ่งที่ทำให้ต้องหยุดชะงัก

ก่อนที่จะรู้ว่า บนทางเท้ามีไส้เดือนตัวหนึ่ง ตัวเดียวที่กำลังกระเสือกกระสน ขยับตัวทุรนดิ้นดุ๊กดิ๊กด้วยแสบร้อน หวังพ้นทรมาน มันคงพยายามมุดตัวแทรกพื้นปูนอยู่สักพัก แต่ไม่เป็นผลกับความพยายามซ้ำแล้วซ้ำอีก

ก็ไม่มีแม้เงาของความสำเร็จ บนโลกที่มันยังคงอยู่ผิดที่ผิดทาง

ไส้เดือนหลงทางมาจากที่ใด ไฉนจึงอยู่ผิดที่ อย่างที่รู้และเข้าใจกันดีว่าใต้ผืนดินมักมีไส้เดือน และอย่างเป็นปกติวิสัย ไม่ใคร่มีใครเห็นไส้เดือนน้อยใหญ่ออกมาเพ่นพ่านกันแต่โดยง่ายอยู่บนผิวดิน นอกเสียแต่ผู้คนไปขุดคุ้ยเขี่ยหา ในยามต้องการตัวไปลงน้ำให้เป็นเหยื่อ

หรืออาจมีบ้างตามธรรมชาติ ในวันที่มีฝนตก ดินเปียกชุ่ม ไส้เดือนบางตัวหรืออาจทั้งบาง จะพาขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวขึ้นมาอยู่บนดินเพราะหวังจะไปไหนต่อไหนให้เป็นที่สงสัย หรืออาจแค่ต้องการย้ายไปอยู่ที่ใหม่เพื่อความอยู่รอด หรือไม่ก็อาจหาคู่ผสมพันธุ์ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูจะเป็นใจ

แต่ไม่ใช่ที่นี่เวลานี้ บนพื้นปูนร้อนๆ กับไส้เดือนหลงทางที่ไม่อาจแทรกหนีความผิดพลาดของตัวเอง

ไม่ห่างไกลจากไส้เดือนประสบภัยสักเท่าไร มีต้นไม้สูงไม่เท่าเสาไฟฟ้า โคนต้นมีดินอยู่เต็มขอบเขตที่เรียกกันว่ากระถาง และหากจะไกลกว่านี้ ไม่มีดินอีกแล้วในที่อื่นๆ ไส้เดือนคงหลงทางออกมาจากดินกระถางต้นไม้เมื่อคราวฝนตก

ถ้าเราเดินจากไปตามทางของเรา ในแบบทางใครทางมัน ไส้เดือนหลงทางก็จะไม่รอด และจากไปในสภาพไส้เดือนแดดเดียว

ความเป็นคนอย่างเราช่วยมันได้ น้ำเอ๋ยน้ำใจ เพียงแค่ใช้นิ้วคีบตัวมันไปไว้ที่กระถาง แม้จะยังมีเมือกลื่นๆ เหนียวๆ หลงเหลืออยู่บ้าง แต่ไม่เป็นไร

หมดเวลาของคนไร้ค่าแล้ว ได้เวลาของใครสักคน ใครคนหนึ่งได้นำพาไส้เดือนสักตัวที่หลงทางมากลับคืนสู่ดิน ในกระถางแต่ตามเดิม

ขอบคุณมากมายครับ