มติชนสุดสัปดาห์ > บทวิเคราะห์ > ของดีมีอยู่ > ฐากูร บุนปาน : กระทรวงศึกษาธิการไม่ใช่สิ่งจำเป็นในอนาคต ?

ฐากูร บุนปาน : กระทรวงศึกษาธิการไม่ใช่สิ่งจำเป็นในอนาคต ?

23.10.2017

นั่งคุยกับคนทำจริง คนมีปัญญา เวลาคุยเสร็จจะรู้สึกได้ทันทีว่ารอยหยักในสมองจะเพิ่มขึ้นไม่มากก็น้อย

รำพึงขึ้นมาเพราะเพิ่งไปนั่งกินข้าวคุยกับ คุณรุ่งโรจน์ รังสิโยภาส กรรมการผู้จัดการของเครือซิเมนต์ไทยมา

ยกเรื่องเศรษฐกิจเอาไว้ไม่ต้องพูด เพราะเดี๋ยวกระเทือนใจบางท่านบางคน (ฮา)

ไปเน้นในเรื่องที่ 2-3 ปีหลัง ปูนซิเมนต์ไทยเขากระโดดเข้าไปทำเต็มตัว

คือเรื่องการศึกษา

ไม่ใช่เรื่องการศึกษาแบบกว้างๆ จับต้องไม่ได้

เขาเน้นไปที่เรื่องอาชีวศึกษาโดยเฉพาะ

ประการแรก เพราะประเทศนี้หาความสมดุลไม่ได้

ในขณะที่ประเทศซึ่งเจริญแล้วทางเศรษฐกิจและมาตรฐานชีวิต โดยเฉพาะในยุโรป อัตราส่วนของผู้เรียนต่อในสายวิชาชีพ-สายช่างคือประมาณ 2 ใน 3 ของผู้ที่เข้าศึกษาต่อในระดับมัธยมปลาย-อุดมศึกษา

ตัวเลขผู้เข้าเรียนสายอาชีพในประเทศไทยคือประมาณ 1 ใน 3 ของนักเรียนทั้งหมด

เป็นเหตุให้เกิดปัญหาประการต่อมา คือคุณภาพ

ด้านหนึ่ง เป็นเพราะ “ตลาด-สังคม” ตีราคาวิชาชีพเอาไว้ต่ำกว่าสายสามัญ

ทั้งที่ความต้องการของตลาดไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่ หรือเผลอๆ สายวิชาชีพจะมากกว่าด้วยซ้ำ

หรือถ้าจะประกอบอาชีพอิสระเลี้ยงตัว สายอาชีพก็ให้ทางเลือกได้มากกว่า

แต่ว่าทรัพยากร (โดยเฉพาะจากภาครัฐ) ส่วนใหญ่ทุ่มลงไปที่สายสามัญ

อัตราส่วนการอบรม “ครู” ที่จะเป็นเบ้าหลอมหรือเป็นผู้ช่วยชี้แนะให้นักเรียนนักศึกษา ระหว่างสายสามัญกับสายอาชีพนั้น

ต่างกันถึง 40 เท่า

ตรงนี้ถ้าตัวเลขเป๊ะๆ ผิดไปก็ขออภัย

แต่ที่แน่ๆ คือผิดกันมหาศาล

2-3 ปีที่ภาคเอกชนกระโดดเข้าไปรับภาระบางส่วนแทนรัฐนั้น

โรงเรียน-วิทยาลัยในสายอาชีพ 800 แห่งได้รับการสนับสนุน-ปรับปรุงไปแล้วประมาณ 1 ใน 3 ของจำนวนทั้งหมด

แต่ยังไม่พอ

ยังมีงานต้องให้ทำกันอีกมาก

ประโยคต่อจากนี้ไป คุณรุ่งโรจน์ไม่ได้พูด แต่คนในวงสนทนาทะลุกลางปล้องขึ้นมา