520 วันบันทึกของคำจากลา ในโลกหลังกำแพง (24) สาร วิถี และมิตรใหม่
บทความพิเศษ | สิรภพ พุ่มพึ่งพุทธ
520 วันบันทึกของคำจากลา
ในโลกหลังกำแพง (24)
สาร วิถี และมิตรใหม่
“ขนุน พ่อแม่เอ็งฝากถามมาขาดอะไรมั้ย เขารู้แล้วเอ็งอยู่แดน 6 ไม่ต้องคิดมาก เขาเป็นห่วงเอ็งนะ” พี่บูมกลับมาพร้อมข่าวดีที่เราตอบอะไรกลับไปไม่ได้
“พ่อแม่มาหาเหรอครับ” เราถามกลับไป
“แฟนพี่บอกมาว่าเขามานะ มาซื้อของให้ ที่แฟนพี่บอกเขาก็เป็นห่วงเอ็งแหละ และเหมือนกำลังจะยื่นประกันอีกรอบกันอยู่ เอ็งก็อย่าคิดมากไป อดทน” พี่บูมว่ามา เวลานั้นก็บ่ายสามกว่าๆ แล้ว
วันนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้แล้ว คงต้องรออีกทีอาทิตย์หน้าเลยสินะ แถมหยุดยาวสงกรานต์ ที่บ้านคงเตรียมไปทำบุญให้คุณย่าที่บ้านนอกล่ะมั้งตอนนี้ ไม่ได้ไปบ้านนอกเลยปีนี้ เราคิดวกวนเรื่องนี้สักพักใหญ่ ถึงพี่ก้อง บั๊กพยายามจะมาชวนคุย แต่เราก็ไม่ได้ตอบอะไรมาก เราคิดถึงแต่ ‘เราจะได้ประกันมั้ยรอบนี้’
“ขนุน เอาไป เก็บผ้าเช็ดตัว เดี๋ยวล็อกเกอร์ พรุ่งนี้ลองไปคุยกับพี่เบนซ์ดู” บั๊กเดินเอาผ้ามาให้เรา
“เบนซ์ไหนเหรอ” เราถามกลับ
“จ่าเบนซ์ไง ที่อยู่โรงเลี้ยง ตัวโตๆ อ่ะ เขาดูแลล็อกเกอร์ ไปคุยกับแก จะได้มีที่เก็บของ” บั๊กตอบกลับ
“พรุ่งนี้เดี๋ยวเราไปลองถามดู เราไม่ค่อยรู้อะไร ช่วยหน่อยนะ” เราพูดตอบ ด้วยความกังวล เพราะ ‘จ่า’ ในมุมมองเรา เป็นแก๊งที่น่ากลัวมากไม่ว่าจะแดนไหน เสียงก็ดัง ชุดก็เหมือนผู้คุม แถมมีอำนาจอย่างชอบธรรมจากผู้คุมด้วย
“กริ๊ง… กริ๊ง… กริ๊ง… ผู้ต้องขังแดน 6 เก็บของให้เรียบร้อย เตรียมตัวเช็กยอดขึ้นเรือนนอน” เสียงกริ๊งดังขึ้นพร้อมตามด้วยเสียงประกาศจากผู้ช่วยหน้าแดน เวลานี้ก็บ่ายสี่กว่าๆ แล้ว ถึงเวลาแล้วสินะ
“ขนุน เดี๋ยวเอาน้ำไปขวดหนึ่งก่อน บนเรือนนอนเอาขึ้นไปได้แค่หนังสือหนึ่งเล่ม น้ำหนึ่ง นมหนึ่งกล่อง” พี่ก้องเตือนเราระหว่างเดินงงๆ ในห้องสมุด
“อิหยังวะพี่ ทำไมเขาให้ขึ้นได้แค่นั้นอ่ะ” เราสงสัย
“กฎปัญญาอ่อน” พี่ก้องตอบสั้นๆ
“วันนี้ห้อง 2 น่าจะขึ้นก่อน ห้อง 1 ห้องสุดท้ายมั้ง” บั๊กเดินตามมาเสริม
“คือยังไงนะ” เราถามย้ำ
“ปกติเขาให้ห้อง 16 17 ขึ้นท้ายสุดเป็นผู้ช่วยอยู่ข้างล่าง ส่วนห้องข้างบน เขาจะสลับห้องไปเรื่อยๆ อย่างวันนี้ห้อง 1 ขึ้นก่อน วันต่อไปห้อง 2 วันต่อไปห้อง 3 แล้วห้องก็จะสลับกันขึ้นไปเรื่อยๆ” บั๊กตอบกลับ
“แล้วเขาจะทำให้ยุ่งยากทำไมอ่ะ” เราสงสัยกับการกระทำนั้นของผู้คุม
“เพื่อความ ยุ ติ ธ ร ร ม” บั๊กตอบสั้นๆ
ในจังหวะนั้นเราเลยต้องนั่งรอแกร่วๆ แถวหน้าห้องสมุด เราที่มองไปรอบๆ ก็เลยถอดเสื้อออก เพราะเห็นเหล่าผู้คนที่นั่งยองๆ ถอดเสื้อต่อแถวรออยู่ เวลานี้ยังดีที่ได้ร่มจากอาคารคอยบังแดด แต่ความร้อนที่สะสมบนพื้นปูยังคงอยู่ แล้วที่แย่คือเราไม่ได้ใส่รองเท้าเพราะเอาขึ้นไม่ได้ ก็ต้องยืนบนพื้นปูนเดือดๆ นั้นเกือบครึ่งชั่วโมง
“ห้องหนึ่ง ห้องหนึ่ง มาต่อแถว” หมากตะโกนเรียกสมาชิกให้มาตั้งแถว เราที่งงๆ จะยืนตรงไหน ก็โดนแก๊งพี่เกล้าพี่เอจับเราไปยืนด้วยอีกครั้ง แล้วเราก็นับเลขเช็กยอดเหมือนเช่นเคย
เมื่อแล้วเสร็จ พวกเราทุกคนก็ยืนขึ้น ตรงหน้าทางขึ้นบันไดมีผู้คุม 3 คนนั่งบนเก้าอี้พร้อมไม้ตะบองอันใหญ่ ที่เคาะ ‘ตึ๊ก ตึ๊ก’ เป็นจังหวะ
ทุกคนที่จะขึ้นเรือนนอนต้องถอดเสื้อ เอาตัวไปให้ผู้คุมตรวจค้น เอาเสื้อไปให้เขาจับๆ เอาขวดน้ำขวดนมไปให้เขาหมุนๆ และเอาตัวไปให้เขาลูบๆ ว่าพกอะไรขึ้นไปมั้ย หรือถ้าใครเอาหนังสือขึ้นไป ก็ต้องถูกเปิดๆ แต่ละหน้า เขย่าๆ ว่าแอบซ่อนอะไรข้างในรึเปล่า แล้วทำแบบนี้ทีละคน ตอนนี้เข้าใจละทำไมขึ้นเรือนนอนถึงนาน
เราต้องต่อไป รอไป เกร็งไป ว่าเราจะโดนอะไรมั้ย (เราเป็นคนขี้กลัว ถึงเราจะไม่มีอะไรเลย แต่ก็ยังกลัวอยู่ดี)
“112 เหรอ นอนได้ใช่มั้ย” ผู้คุมพูดขึ้นพอถึงตาของเรา ในขณะเดียวกันกับที่เขาจับๆ เอวเรา
“อยู่ได้ครับ” เราตอบกลับไปแบบปากสั่นๆ
“ขึ้นไปตั้งแถวรอ” ผู้คุมคนนั้นพูด
เราก็เดินวนขึ้นบันไดไป ในห้องทุกคนตั้งแถวเหมือนตอนเช้าที่จะเช็กยอด เราที่มองไปรอบๆ เล็งหาที่เดิมของเรา ก็เห็นพี่เอ็มนั่งอยู่ เราก็เลยไปนั่งตามแกในทันที
“แถว แถว แถว” หมากพูดอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มนับยอดอีกครั้ง นี่ตกวันหนึ่งต้องเช็กยอดไม่ต่ำกว่า 7 ครั้งเลยนะเนี่ย
ในแดนนี้เขาจริงจังมากกับการเช็กยอด
“น้องยกผ้าตัวเองไว้ก่อน” พี่คนหนึ่งเดินมาเรียกเรา เราก็ยกตาม ไม่ช้าก็มีคนหนึ่งที่เหมือนเข้าบล็อกไปบิดผ้า แล้วก็เริ่มวิ่งถูห้องทั้งหมดเลยทีละโซน ‘ตึก ตึก ตึก’ (เสียงวิ่งถูพื้น)
“โยธาห้องทำความสะอาดน้อง เดี๋ยวรอแห้งค่อยปูนะ” พี่เอ็มเดินมาเสริมอีกที เหมือนรู้ว่าเราสงสัย แล้วทุกอย่างก็จบลง เราเริ่มปูที่นอน ไม่ทันที่จะปูเสร็จก็มีเสียงที่คุ้นเคยเรียกเราอีกแล้ว
“น้องๆ มานั่งตรงนี้ มาคุยกันหน่อย” พี่เอเชื้อเชิญเรา พร้อมกับตบที่นอนราวกับจัดเตรียมที่นั่งพิเศษให้เรา
“ไม่ต้องกลัว ห้องนี้สบายๆ ทุกคนนิ่งหมดแล้วห้องนี้ มาอยู่ห้องนี้ดีแล้วมีแต่ผู้ใหญ่” พี่เอพูดก่อนจะเริ่มเรียกและแนะนำแต่ละคนในห้อง
“อันนี้ไอ้เกล้าที่เจอกันข้างล่าง มันเพี้ยนอย่าไปยุ่งกับมัน” พี่เกล้าหันมามองแล้วพูดทันที ‘เดี๋ยวมึงๆ’
“เห็นคนหล่อๆ ตรงนั้นมั้ย นั้นหมาก ส่วนถัดมาชื่อกาย อีกคนหนึ่งชื่อเอ บางเขน ถัดไปอีกคนคือ เอ การศึกษา” แกค่อยๆ แนะนำทีละคน เราก็ไหว้ทีละคนแล้วแนะนำตัว
“สวัสดีครับ ผมขนุนนะครับ ฝากตัวด้วยนะครับ” เราไหว้ทุกคนด้วยความเคารพ เพราะเราคิดว่าเราควรใจๆ กับทุกคนในที่นี้ และใครจะไปคิดว่าคนแก๊งนี้แหละจะสำคัญกับเรามากในชีวิตที่ต้องอยู่ในแดน 6 ต่อจากนี้
“น้องไม่ต้องกลัวอะไร พวกพี่อยู่มานานแล้ว ห้องนี้เขาไม่ค่อยย้าย ไม่มีเรื่องกัน มีอะไรบอก พี่เคยเจอพวกเอ็ง 112 มาหลายคนแล้ว” พี่เอ บางเขนพูดขึ้น แกดูเหมือนยากูซ่าญี่ปุ่น มีรอยสักเสือตัวใหญ่กลางหลัง ดูมีอิทธิพลใช่เล่น
“มีอะไรบอกเราได้ เราหัวหน้าห้อง ต้องดูแลทุกคน” หมากหันมาแนะนำตัว แกเป็นคนที่ตัวสูงมากกกก แถมหล่อด้วย แววตาอย่างกับดารา แถมกล้ามล่ำอีก ดูเป็นคนมีเสน่ห์มาก
“การเมืองเหรอ มีอะไรถามได้” พี่กายหันมาตอบ แกก็หุ่นล่ำมีกล้ามคนหนึ่ง มีรอยสักตรงจอนลงมา คล้ายๆ ลายไทย ดูวัยรุ่นอยู่
“ยังไง ถ้าจะให้ช่วยอะไรบอกได้นะ” พี่เอ การศึกษาตอบกลับ แกทรงเหมือนพนักงานเงินเดือน ผิวขาว สูงพอๆ กับเรา
พอเห็นอย่างนี้เราก็รู้สึกสบายใจขึ้น อย่างน้อยๆ ก็ยังมีคนที่คุยได้วะ คงต้องใช้ชีวิตในนี้ไปสักพักสินะ เราคิด
ในห้องกิจวัตรก็ไม่ต่างอะไรกับแดน 2 สวดมนต์ตอนเย็น ดูทีวี แล้วก็นอน แต่ทีวีแดนนี้เล็กมาก โชคยังดีที่เราได้นอนหน้า ไม่ต้องมาแย่งหรือขยับเข้ามาใกล้ๆ จอเพื่อนั่งดู ในตอนนั้นถ้าจำไม่ผิดเขาเปิดซีรีส์จีนเรื่อง “ดาราจักรรักลำนำใจ” เพราะในแดนพูดถึงแต่ ‘เหนียวเหนี่ยว’ ทั้งวัน (นางเป็นนางเอกในเรื่อง) เราที่ไม่ค่อยได้ดูทีวี วันนี้ขึ้นมาก็ว่างไม่รู้จะทำอะไรก็เลยนั่งดูกับเขา
คือแบบงงมากแม่ ไม่เข้าใจอะไรเลย เหมือนเรื่องมันเดินมาเกินสิบตอนแล้ว เราตอนช่วงแดน 2 ก็เอาแต่นอนเลยไม่ได้ดู กรรมของคนหนีความจริงสินะ ดูไปเรื่อยๆ เดี๋ยวคงจับต้นชนปลายได้ถูกเองแหละ
ก่อนเวลาจะเลยมาถึงช่วงหกโมงเย็นเคารพเพลงชาติ แล้วเสียงหนึ่งก็ดังทักขึ้นขณะที่เรากำลังจะลุกขึ้นยืน
“โดน 112 ยืนเคารพธงชาติด้วยรึ” เราที่ตกใจก็ยิ่งยืนนิ่งกว่าเดิม นี่เรากำลังโดนจับจ้องสินะ…
