เมนูข้อมูล (ลับ) | สุชาติ ศรีสุวรรณ
ไม่ว่าเหตุการณ์ หรือเรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างทางจะเป็นปัญหาเฉพาะหน้าที่สำคัญ จำเป็น เร่งด่วน ใหญ่โต ส่งผลระดับเป็นวาระแห่งชาติ จะประเดประดังเกิดขึ้น อย่างน่าอ่อนอกอ่อนใจ เหนื่อยล้า สิ้นแรงจะรับมือเพียงใดก็ตาม
ที่สุดแล้ว นักการเมือง โดยเฉพาะระดับผู้นำพรรคล้วนต้องตื่นในสติ เพื่อมีสมาธิกับ “การเลือกตั้ง” ที่วางไทม์ไลน์ไว้แล้วว่าจะเข้าคูหากาบัตรกันอย่างช้าสุดวันที่ 29 มีนาคม 2569 เป็นความสำคัญยิ่งยวด
ในความหมายพลาดไม่ได้เลยโดยเฉพาะท่าทีที่กระทบต่อคะแนนนิยม
“ณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ-หัวหน้าเท้ง” แห่งพรรคประชาชนเกือบไปแล้วอีกครั้งกับความเห็น “ให้มันจบ” ในศึกเขมร แบบกระแสชาตินิยมสรุป แทนที่จะต้องตั้งต้นโดยมุ่งไปที่ “สันติภาพ” ซึ่งหลักที่ “เสรีนิยม” ยึดถือ
“เท้งเป็นอะไรไป” จึงเป็นคำถามที่ดังไปทั่ว จนต้องปรับน้ำหนักคำแถลงกันใหม่เพื่อลดแรงกดดันที่ดูท่าจะขยายกว้าง
นี่ย่อมน่าสนใจที่จะหยิบมาวิเคราะห์ละเอียดว่า เหตุใด “หัวหน้าเท้ง” ที่ “ธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ” เคยการันตีว่า “ภาวะผู้นำ” บางด้านอาจไม่เจิดจ้า แต่ความแม่นยำในหลักการที่ถูกต้อง จะมั่นคงไม่มีหลุด
เกิดอะไรขึ้นกับสมญา “เท้งไม่หลุด”
“โจทย์ยาก” คือคำตอบ
พรรคอนาคตใหม่ เกิดจากการรวมตัวของนักกิจกรรมเพื่อสังคม ในระดับปัญญาชนที่ต้องการเปลี่ยนการเมือง นำโดย “ธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ-ปิยบุตร แสงกนกกุล-ชัยธวัช ตุลาธน” รวบรวมพี่น้องผองเพื่อนหาคำตอบ โดยเริ่มจาก “What-อะไร”
“ประเทศไทยเป็นอะไรไป” เมื่อได้คำตอบแล้วหาวิธีประกาศเป็นแคมเปญหาเสียงกับประชาชน สร้างระบบการเมืองใหม่ที่เข้มข้นระดับ “เปลี่ยนประเทศ” มานำเสนอ มี “เอก-ธนาธร” เป็นแคนดิเดตนายกรัฐมนตรี
เป็นการเริ่มต้นที่ประสบความสำเร็จในการตอบรับเกินเป้าหมาย
จากนั้นถูกทำลาย จนต้องตั้งโจทย์ใหม่ที่ “Why”
“ทำไมประเทศไทยเป็นแบบนี้” หาคำตอบมาชี้ทางให้ประชาชนรวมใจ ร่วมมือรื้อทิ้งโครงสร้างผลประโยชน์เก่าแล้วสร้างใหม่กระจายโอกาสสู่อนาคตที่ดีกว่าให้ทุกคน ในนาม “พรรคก้าวไกล” มี “ทิม-พิธา ลิ้มเจริญรัตน์” เป็นแคนดิเดตนายกฯ
ประสบความสำเร็จสูงยิ่ง ได้รับเลือกด้วยจำนวน ส.ส.มากที่สุด แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้จัดตั้ง และร่วมรัฐบาล พรรคถูกสลาย ทำลาย
ถึงวันนี้เข้าสู่ “HOW” ในนาม “พรรคประชาชน” ทำอย่างไรให้ได้เป็นรัฐบาล เพื่อบริหารประเทศให้เป็นอย่างที่เห็นว่าสมควร
มี “เท้ง-ณัฐพงษ์” เป็นแคนดิเดตนายกฯ ร่วมกับ “ไหม-ศิริกัญญา ตันสกุล” และ “ต้น-วีระยุทธ กาญจน์ชูฉัตร” (ละ “หัวหน้าต๋อม-ชัยธวัช ไว้เพราะไม่อยู่ในจังหวะเป็นแคนดิเดตนายกฯ”)
ขยายตัวเลือกเพื่อตอบคำถาม “HOW”
สถานการณ์ ความเป็นไป เงื่อนไข ปัจจัยทางการเมือง เอื้ออย่างยิ่งที่ “พรรคประชาชน” จะชนะเลือกตั้งถล่มทลาย
ความชอบธรรมของการเมืองแบบ “กระสุนนำ” ปฏิบัติการด้วย “ระบบเครือข่ายบ้านใหญ่อุปถัมภ์” เสื่อมทรุดด้วยเรื่องราวของ “ทุนเทาทมิฬ” ที่เข้ามาใช้เป็นช่องทาง “ซื้ออำนาจรัฐ” สร้างนักการเมืองไร้ประสิทธิภาพ พิสูจน์ด้วยภัยพิบัติรุนแรงที่จะท้อนถึง “ทำงานไม่เป็น”
ประชาชนรู้เท่าทันกระแสชาตินิยมที่สร้างขึ้นมากลบเกลื่อน “การบริหารประเทศที่ล้มเหลว”
สถานการณ์เช่นนี้ “หัวหน้าเท้ง” ย่อมท่วมท้นด้วยโอกาสดี ที่จะบรรลุ “HOW” นำพรรคขยับก้าวขึ้นมาเป็นรัฐบาล เพราะเหมือนประเทศนี้ไม่มีทางอื่นให้เลือกแล้ว
ทว่าเป็นที่รู้กันว่า การมีส่วนร่วมในอำนาจรัฐประเทศไทยต้องได้ 2 ใบอนุญาต
ใบที่ 1 จากประชาชนนั้นลอยลำ
แต่ใบที่ 2 จากอำนาจรัฐซ้อนรัฐ กลับมองไม่เห็นแนวโน้มที่ดีขึ้น
โอกาสท่วมหัว แต่พาตัวไปให้ถึงยังไม่ได้
ในภารกิจสู่เป้าหมายแบบ “ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง” เหมือนครั้ง “What” ครั้ง “Why” ไม่ได้แล้ว
“How” ที่ต้องบรรลุให้ได้ คือแรงบีบคั้น ที่สั่นคลอน “หัวหน้าเท้ง” จาก “สมญาเท้งไม่หลุด” ที่เพื่อนเชื่อว่า “มั่นคง”
